dinsdag 19 november 2013

ergotherapie

Ik loop niet echt te koop met hetgeen ik hier opschrijf, meestal geef ik de naam van de blog door als mensen er naar vragen. Fijn vind ik het als verzorgenden erover hebben gehoord en graag willen weten waar ze de blog en de bijbehorende documentaire kunnen vinden. Nog fijner vind ik het als ik daarna hoor dat het mooi en fijn is om te lezen en/of te kijken. Zelf vind ik het belangrijk dat mensen zien hoe pap was in de begintijd van de dementie, voordat hij zo weinig kon als nu het geval is. De tijd dat hij nog een man was die zo zelfstandig mogelijk alleen in zijn huis woonde, die probeerde om nog heel veel zelf te doen en die steeds vaker met zijn neus op de feiten werd gedrukt dat dit eigenlijk niet meer mogelijk was en eigenlijk onhoudbaar was ....
Pap kan nog maar zó weinig echt zelf. Steeds meer wordt hem door deze rotziekte ontnomen: het lopen, het zelf gaan zitten en weer opstaan, het begrijpen van wat mensen van hem willen, het duidelijk proberen te maken wat hij wil, en natuurlijk dat geheugen ........
Deze week komt de ergotherapeut langs. De bedoeling is om pap te evalueren om zo de verzorgenden een leidraad te geven bij het zoeken naar de meest ideale manier om hem te verzorgen. Het is allemaal zo lastig: zelfstandig uit bed komen is niet meer mogelijk. Een tillift wordt gebruikt om hem uit bed te halen. Zelf aangeven dat hij moet plassen (of meer) is er ook al niet meer bij, een luier is dan ook altijd bittere noodzaak. Staand douchen is moeilijk, pap verkrampt enorm. Zittend douchen vindt hij wel weer prettig. Ben benieuwd wat de ergotherapeut voor aanvullende informatie geeft. 
Lopen is zo goed als verleden tijd, daarom wordt nu ook een eigen rolstoel aangevraagd. Zo wordt de actieradius wat groter :-) want het 'lopen' van stoel naar stoel in 10 minuten is ook niet iets om vrolijk van te worden. 
Door een weekendje-weg was ik 5 dagen niet bij pap, morgen kijken hoeveel stapjes terug hij weer heeft gezet ...

Dit filmpje "Zorg een zorg ...." staat op You Tube en spreekt voor zich .....

21 opmerkingen:

  1. Wat een hartverscheurend filmpje. Ik moet er niet aan denken ....
    Sterkte meisje.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat erg Inge dat je vader zo snel achteruit gaat. Ik volg jullie al een poosje maar ik schrik steeds weer als ik lees dat het weer minder is geworden. Misschien dat de ergotherapeut het wat draaglijker en comfortabeler kan maken.
    Het filmpje is een schrikbeeld.
    Liefs Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik schrik ervan, wat vreselijk dat het zo snel achteruit gaat met je vader. Hopelijk kan de ergo nog iets voor hem betekenen, en ook al is de rolstoel een achteruitgang; het vergroot voor nu inderdaad zijn mogelijkheden weer. Fijn, dat je de positieve kant ervan ziet..!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ach Inge, wat triest om te lezen........dat het je vader zo achter uit gaat.

    Nu mijn moeder, als het goed is voor tijdelijk, is opgenomen in een verpleeghuis komen jouw verhalen die ik heb meegelezen op je blog veel terug in mijn herinnering. Ze zit nu in een rolstoel en krijgt elke dag fysio om haar weer te leren/laten lopen. Haar gebroken schouder is eigenlijk iets waar ik me het minst zorgen over maak. Of echt weer terug kan naar haar huis dat heb ik in mijn gevoel maar even opgeschoven.

    Ik wens je veel sterkte want om te moeten zien hoe het met je vader steeds slechter is vooral verdrietig voor jou.

    Liefs
    Tanja



    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik sluit me bij de anderen aan en dat filmpje is echt hartverscheurend. Een rolstoel is ook niet alles want als er niemand is die met hem op pad gaat... Als het echt niet anders kan is het bittere noodzaak. Heel veel sterkte.

      Verwijderen
  6. Wat gaat het ineens snel he. Afschuwelijk. Dat je lijf en geest je zo in de steek kunnen laten... Sterkte ermee.
    Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Bij de laatste blogjes schrik ik iedere keer weer hoe snel hij achteruit gaat. En ook nu dus weer...
    Wat moet dat moeilijk zijn voor jullie - en voor hem..
    Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gaat hard zeg. Hoop dat je niet schrikt na vijf dagen niet te zijn geweest...

      Mijn vader is ook flink op leeftijd, niet dement (al hoort een beetje vergeten er ook wel bij op die leeftijd) maar begint wel problemen te krijgen de fysieke kant van de zaak die jij beschrijft... en nu komt die zorg op mijn moeder neer, af en toe een thuiszorghulp, maar vrolijk word je (hij, mijn moeder, wij) er niet van...

      Verwijderen
    2. Waarom willen we allemaal zo oud worden .....
      Sterkte voor je vader, je moeder en natuurlijk ook voor jou!

      Verwijderen
  9. Hallo Inge,
    moeilijk voor je om je vader achteruit te zien gaan, wel ben ik blij dat je ook de "positieve" kant ziet. De inzet van een rolstoel is natuurlijk een achteruitgang maar je kan het ook anders zien, jij en je vader worden nu niet meer geconfronteerd en gefrustreerd van het niet meer kunnen lopen, het zal hem minder energie kosten. Ik hoop dat je me begrijpt. Het blijft moeilijk als kind van....
    Als verzorgende probeer ik altijd te kijken naar de dingen die men nog Wel kan en daar de nadruk op te leggen.
    Voor de dingen die niet meer kan zijn hulpmiddelen en verzorgenden een vervanging. Zo zie ik het, voor de ene ben ik de ogen, voor de ander de benen...

    Sterkte en geniet van de positieve momenten met je vader x

    BeantwoordenVerwijderen
  10. je inspireert me direct tot het plaatsen van een tekst die ik ooit schreef over mijn werk, zal het nu direct op mijn blog plaatsen. x Emma

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Het gaat hard, he? Ik heb eigenlijk ook nooit van iemand gehoord dat het maar héél langzaam ging met dementie. Zag het vooral bij mijn vader vreselijk snel gaan, zowel geestelijk als lichamelijk. Mijn moeder heeft het fysiek ontzettend lang volgehouden op een behoorlijk peil. Zij wou dan ook absoluut niet in de rolstoel, zelfs niet toen ze haast niet meer kon lopen.
    Het filmpje is erg hard en ik kreeg er stante pede tranen van in mijn ogen. Wat een tragedie, zó oud worden!
    Liefs,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Tot aan de 2e opname ging het eigenlijk best stapje-voor-stapje achteruit, maar nu gaat het echt hard.

      Verwijderen
  12. Jeetje Inge. Weinig origineel is ´t, maar idd wat gaat het razend snel nu. De ommetjes vanuit eigen huis, de grasmaaier, etc,, het lijkt nog maar zo kort geleden, en toch is het al weer een andere wereld.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Pffff ... mag ik je gewoon even een warme knuffel geven komtie XXX
    Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Ik kom je een dikke knuffel geven

    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Het kan zo snel gaan. Mijn moeder was opgenomen in een verpleeghuis na een delier. Nu zo goed hersteld dat ze in een verzorgingshuis kan wonen, maar hoelang? Want ook zij heeft alzheimer. Ik wens je veel sterkte.
    Groetjes,
    Etienne

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Mijn ex is een ergotherapeute. Ja dat filmpje spreekt voor zich. Knuffel.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge