maandag 28 januari 2013

nieuwe glazen

Afgelopen woensdag besloot ik om gezellig samen met pap de stad in te gaan. Ik moest daar nog een paar dingetjes ophalen en regelen en voor pap zou het een welkom uitje zijn. Konden we meteen zijn ogen laten opmeten, dat was namelijk al een geruime tijd geleden voor het laatst gebeurd. Hij had nog net niet zijn jas aan toen ik bij hem kwam, maar voor de rest was hij helemaal klaar! Het is vies koud buiten dus ik wil dat hij z'n handschoenen meeneemt:  'ach wat, zo koud is het toch niet?' Maar dochters wil is wet .... 'Gezellig, zo samen met m'n dochter op stap. Dat komt niet vaak voor. En dan ook nog met de auto, toe maar!' Alsof we nooit samen ergens naar toe gaan, en alsof hij nooit bij mij in de auto zit. Ik zwijg ;-) We zijn nog geen 5 minuten in de stad of hij moet al plassen. Daar heb ik dus niet aan gedacht voordat we op pad gingen. We gaan dus eerst naar de opticien en gelukkig zijn ze daar erg klantvriendelijk zodat pap gelijk kan gaan plassen. Zijn ogen zijn behoorlijk in sterkte achteruit gegaan en dus  moeten er nieuwe bifocale glazen voor zijn bestaande montuur worden besteld. Ik vraag gelijk of ze ook zijn naam in het montuur kunnen graveren o.i.d. zodat de bril later niet kwijt kan raken als hij hem in het nieuwe (t)huis ergens laat liggen.
Thuis gekomen wil ik de televisie voor hem aanzetten, maar dat lukt niet: ik zie alleen maar blauw beeld.  Voor degenen die mij vrij goed kennen is dit geen verrassing: ik heb weinig op met techniek, het lukt me thuis 9 van de 10 keer niet om de televisie aan te zetten. Oeps .... Maar ik kan nu even niet de hulp inroepen van man (hij is een paar daagjes weg) of zonen dus moet ik het zelf maar oplossen. Tja, en waar begin je dan. Stekker controleren: ja, ingestoken. Kabeltjes controleren: euh, ingestoken maar geen idee of dat op de goede plek is. Dus ik trek een plugje uit en probeer het op verschillende plekken in te steken en bij de 4e poging is het 'bingo'. Pap heeft weer beeld! Ik zet Nederland 1 op en hoop dat pap televisie blijft kijken zonder stekkertjes uit te trekken of ergens in te steken. En ik kan naar huis. Thuis waar de televisie in de woonkamer geen beeld heeft en die op de slaapkamer geen geluid. Erg hè .... Eventjes puzzelen dus, maar dat moet toch kunnen lukken?

zondag 27 januari 2013

kijktip

Ik kreeg een kijktip van Bloem op mijn blogbericht van afgelopen donderdag. Het betreft een documentaire gemaakt door een 18-jarige kleinzoon, Libbe van Dijk, over zijn dementerende oma. Zeer zeker de moeite waard om te bekijken, hier of vanavond op de zender HollandDoc 24 om 19.30u. Dit is zó ontzettend herkenbaar!


donderdag 24 januari 2013

aan het werk of thuis?

Ondanks het feit dat het plasje in orde was, dus ondanks feit dat de antibiotica is aangeslagen is pap weer enigszins de weg kwijt. Hij belt me een flink aantal keren. Een van die keren vraagt hij me om de praktijk te bellen zodat ze hem kunnen komen halen. Als ik zeg dat ze hebben afgebeld omdat hij vandaag niet meer hoeft te werken (...) merk ik dat ik de plank heb misgeslagen: 'ze moeten me hier komen halen, ik wil naar huis!' Dan toch maar zeggen zoals het is: 'je bent thuis pap, ze hoeven je niet te komen halen ...'. 'Ach, da's waar ook, ik ben thuis. Dat komt omdat ik me verveel'. Om nu weer richting hem te rijden heb ik geen trek, dus ik vraag of de televisie aanstaat. 'Nee? Dan zet de die maar aan, dan heb je iets om naar te kijken en te luisteren' Toch wat geleerd ;-)

krant en televisie: voldoende prikkels!


dinsdag 22 januari 2013

artikel in de krant (2)

Ondanks de tips die ik kreeg om de artikel(en) te kunnen plaatsen lukt me dit toch niet .... schijnt dat de griep meer heeft kapot gemaakt dan me lief is ;-) Ik kreeg een tip van Elisabeth, een link naar een filmpje 'de wondere wereld van dementie' van dr Anneke van de Plaats. Bij deze:

 

Ik kreeg ook een reactie van iemand (Karin) die in een (t)huis gaat werken waar volgens de visie van Anneke van de Plaats wordt gewerkt:

'Ik ga in Venray werken, in een nieuw kleinschalig wonen project voor dementerende ouderen. Wij hangen de visie van Anneke van der Plaats aan. Het vergt voor ons (personeel) ook wat omschakeling, maar je merkt dat het echt positief effect heeft. De bewoners zijn minder boos, overprikkeld, angstig en onrustig. Ik vind het echt heel prettig werken zo...'


en

'Onze woning is wel helemaal nieuw, maar de inrichting dus helemaal "ouderwets".De bewoners nemen zelf zoveel mogelijk mee. Voor mij (met mijn 38 lentes) is het alsof ik bij mijn oma binnen kom.Eigenlijk heel logisch, als je er over nadenkt. Maar ook "weten" hoe de hersenen van dementerenden werken geeft een heleboel rust (bij alle partijen).'

Jammer dat ze in het (t)huis waar pap staat ingeschreven niet zo werken, maar wie weet gaan inzichten op meer plaatsen veranderen.

Vandaag weer 2 pagina's in onze krant in het dossier 'dementeren doe je niet alleen'. Met oa tips (van Anneke vd Plaats) voor mantelzorgers: 
Het hebben van geduld is enorm belangrijk: de dementerende wordt hier rustig(er) van waardoor de mantelzorger (vaak de partner) ook rustiger wordt. Op ieder (zelfde) vraag telkens weer hetzelfde antwoord geven, zonder te zeggen dat iemand dat al 6 keer heeft gevraagd of gezegd. Rustige dvd's of televisieprogramma's laten kijken, liefst de televisie de hele dag aan laten staan zodat er voldoende prikkels zijn in de vorm van beweging en geluid. 

Ik ga proberen een en ander (nog) meer in de praktijk te brengen. Niet meer zeggen dat pap al -tig keer heeft gebeld bijvoorbeeld. Het heeft geen zin en brengt alleen onrust. Niet meer vragen hoe het was bij de dagopvang  omdat hij dat toch niet meer weet. Het blijft wel moeilijk. Gisteren was hij dus de hele dag weg en dan belt hij me 's avonds onder andere om te zeggen dat hij zich zo eenzaam voelt en niemand heeft gezien de hele dag. Ik kan het dan niet laten om te zeggen dat hij de hele dag samen met anderen is geweest. 'Och ja, dat was ik weer vergeten. Maar dan valt de eenzaamheid erger op omdat het overdag zo gezellig was .....' Hij heeft nog altijd het laatste woord. Maar ik grijp het wel aan om te zeggen dat we binnenkort eens gaan kijken of hij niet ergens op 'vakantie' kan. Ik bedoel dan niet op vakantie gaan als in 'op vakantie' maar het gaan wonen in een woonvorm met anderen ..... 'Ach, wie weet is dat wel leuk, als ik me maar niet teveel hoef aan te passen. En als er maar leuke vrouwen zijn ...' 




zaterdag 19 januari 2013

intake

Gistermiddag was het intakegesprek voor het (t)huis waar pap staat ingeschreven. Volgens A. is de wachtlijst momenteel erg kort, en moeten we niet vreemd opkijken als binnenkort een telefoontje komt met de mededeling dat er een plek is voor pap .... Pap reageerde met te zeggen dat hij alleen naar een verzorgingshuis gaat als hij niet meer kan  lopen. Dat gaat nog moeilijk worden allemaal, als hij zelf niet meewerkt. 
Pap heeft afgelopen week een kuurtje antibiotica geslikt in verband met een blaasontsteking. Maandag moet ik weer een plasje van hem inleveren om te kijken of deze kuur is aangeslagen. Eerlijk gezegd heb ik er een beetje een hard hoofd in na het telefoontje van vanmorgen: 'Kan ik deze plek zomaar achterlaten?' Ik vraag wat hij bedoelt. 'Nou, ik ga nu weer werken, moet ik nog poetsen of kan ik de boel zo achterlaten?' Pff, weer een gevalletje 'ik ben de weg nog altijd een beetje kwijt'. Ik zeg dat hij vandaag niet meer hoeft te werken omdat alles klaar is, en omdat het buiten veel te koud is. Ik zeg verder dat ik opdracht heb gekregen om hem dit te vertellen, dat hij vandaag gewoon vrij heeft en thuis kan blijven. 'Och ja, ik ben thuis hè? Bedankt dat je me dit vertelt, ik was het weer kwijt'. 

woensdag 16 januari 2013

artikel in de krant

Een van mijn tantes gaf me een hint:

'Hallo Inge,
In De Limburger vind je een reeks artikelen van ene sociaal geriater Anneke van der Plaats, die verhaalt van de nieuwste wetenschappelijke inzichten over hersenen, die haar een bijzondere kijk opleveren op het gedrag van dementerenden. Zeer interessant en zeer leerzaam. Misschien ben je al door anderen op de artikelen geattendeerd, maar omdat je er niet over rept in je blog, toch nog maar even deze hint'

Ik heb gepuzzeld en geprobeerd maar nee, het lukt me niet om de artikelen te plaatsen. Jammer .... 

Vandaag heeft pap me - tot nog toe - zes keer gebeld. Om verschillende redenen: om mijn stem te horen, omdat hij nog met niemand had gesproken, omdat hij wilde doorgeven dat hij een rondje ging wandelen, om te zeggen dat hij weer terug was, om te zeggen dat iemand aan het poetsen was, en om me te vertellen dat deze laatste nog geen 10 minuten binnen was geweest. Allemaal belangrijke gesprekken in zijn ogen. Ik vraag me af wat hij gaat doen met zijn tijd als hij niet meer kan bellen?



 

dinsdag 15 januari 2013

documentaire

Gisteravond zag ik op Canvas de documentaire van Louis Theroux 'extreme love: dementia'. Al eerder vertoond bij de VPRO op de Nederlandse televisie. Als je deze aflevering nog niet hebt gezien: kijken als je de kans krijgt, ik vond 't zeer zeker de moeite waard!

vrijdag 11 januari 2013

eindelijk weer een bericht

Hoog tijd voor weer eens een bericht. Ik wilde wel schrijven maar het ging echt niet:  ik was deze week geveld door de griep na de twee voorafgaande  weken al snipverkouden te zijn geweest. Jeetje, wat had ik het zwaar ;-) Afgelopen maandagochtend nog boodschappen gedaan voor pap, daarna direct het bed in gedoken, dinsdag nog even een plasje van hem weggebracht om op kweek te laten zetten, en direct daarna weer het bed in om er zo ongeveer vanmorgen weer uit te komen. Slapjes maar weer redelijk monter. Gelukkig. MS en griep is geen geweldige combinatie, vandaar dat ik het deze keer echt goed heb proberen uit te zieken. Scheelt natuurlijk dat ons gezinnetje flink uitgedund is door studie, elders wonen  en vakantie en dat mijn man helemaal geen punt maakt van alweer een avond zonder fatsoenlijke maaltijd. Maar genoeg over mij. Terug tot de orde van de dag. Het plasje .... Pap is alweer een aantal weken behoorlijk de weg kwijt en belt aanhoudend op over het zoeken naar mijn moeder, het willen gaan werken, het niet weten waar deze of gene woont en het inpakken cq verstoppen van diverse (lees: de meest idiote) spullen. Maandagavond werd het echt te gek, toen belde hij 's avonds (heel) laat op: 'Zeg, die mensen moeten weg uit de meterkast. Ik wil ze niet meer. Ze mogen hier niet meer komen. Ik ben hier de baas! Morgenvroeg om 8 uur moeten ze weg zijn!'. Mijn man had hem aan de lijn en heeft hem gerustgesteld dat we 'ze' morgenvroeg zouden komen weghalen .... Dit was voor mij het teken om zijn urine te laten nakijken op een blaasontsteking.  's Dinsdags ben ik, zo goed en kwaad als het ging, naar hem toe gegaan, heb hem in een potje laten plassen, heb dit weggebracht en ben vervolgens helemaal vergeten om de volgende dag te bellen voor de uitslag. Woensdagavond belt mijn broer: 'zeg, hier is medicatie afgegeven voor pap, weet jij daar iets van?' . *Chips*, de urine .... helemaal vergeten om voor de uitslag te bellen maar gelukkig is het recept doorgestuurd naar de apotheek en op de goede plek (broer) bezorgd! Pap heeft dus een blaasontsteking. Hopelijk gaat een en ander beter nu hij een kuurtje antibioticum heeft.
Gisteravond belde pap weer een aantal keren om te vertellen dat hij weer thuis was van de dagopvang. Hij zelf heeft het trouwens nooit over 'dagopvang' of 'dagbehandeling', hij is altijd 'ergens' geweest. Ik vraag altijd hoe het was, gisteren zei hij dat het 'ernstig was, ja ernstig ...' geen idee of dat positief of negatief is. Hij wilde ook weten of hij volgende week nog zo'n afspraak had. Ik had geen fut om te vertellen dat hij er de volgende week en de weken daaropvolgend twee keer naar toe gaat. Ik maakte me er dus vanaf door te zeggen dat ik het niet wist, waarop hij antwoordde: 'dan ga ik wel werken, want dat doe ik eerlijk gezegd liever ....'. Gelukkig weet hij dat maandag niet meer als hij weer wordt opgehaald ....

zondag 6 januari 2013

het leven gaat weer zijn gangetje

Het leven gaat zijn gangetje. Bijna alles is weer normaal, afgezien van het weer dan .... niet normaal! Pap schijnt er niet veel last van te hebben. Hij is niet verkouden of grieperig geweest afgelopen jaar. Petje af, zo gezond als een vis, lichamelijk dan. Het feit dat ik er even niet was schijnt hem niks uitgemaakt te hebben. Hij was wel wat gedesoriënteerd op momenten, maar of dat te maken had met mijn afwezigheid betwijfel ik. We hebben telefonisch contact gehouden, zelf zegt hij dat het horen van mijn stem hem blij maakt en geruststelt. Dus dan maakt het niet uit waar ik zit of ben. Volgens mijn broer was pap met name oudejaarsavond verward: hij heeft een aantal keren bij zijn vriendin op de stoep gestaan, totaal in de war omdat hij niet wist hoe of wat of wanneer. In het logboek van de thuiszorg lees ik dat pap een keer 's morgens in bed lag met zijn normale kleding nog aan. Of dit een eenmalig iets was? De thuiszorg komt 's avonds vaker ruim voor negen uur, je kunt zo'n man dan moeilijk zijn nachtkleding al aan (laten) trekken. Ik merk dat er steeds meer 'normale' dingen te moeilijk worden. Zo staat de mand met strijkgoed ook al een paar dagen in de keuken zonder dat hij zich er om bekommert. Hij zegt wel steeds dat hij het gaat of moet doen, maar doet het vervolgens niet. Wellicht gaat dit wel als iemand strijkplank en -ijzer klaarzet en hem zo op weg helpt. En misschien is het ook wel beter dat hij het strijkijzer niet meer hanteert, dan kan hier ook niets meer mee fout gaan. Het gaan naar de dagopvang is gelukkig een normale gang van zaken geworden in zijn leven: hij wordt 's ochtends opgehaald, stapt fijn in de auto, amuseert zich, wordt thuisgebracht en begint vervolgens iedereen op zijn lijst te bellen dat hij weer thuis is van 3 dagen cursus en bijscholing. Binnenkort zal hij ook de tweede dag in de week kunnen gaan, is hij in zijn beleving gelijk de hele week van huis .... Hopelijk gaat de toekomstige verhuizing naar een nieuw (t)huis ook zo geleidelijk en redelijk makkelijk .... De zus en broer van mijn schoonvader, een dementerende tweeling van 82, zitten nu allebei in een verzorgingshuis. Niet op dezelfde afdeling maar wel in het zelfde huis. De verhalen die ik van mijn schoonvader hoor bereiden me een beetje voor op datgene wat ons te wachten staat. De broer was aanvankelijk (verbaal) agressief en wilde constant weg, maar is nu rustig en op zijn plek. Waar hij heeft gewoond zegt hem niks meer. Wel wil hij nog een huis bouwen om samen met een toekomstige vrouw te gaan wonen. Grootste plannen maakt hij, die hij vol verve vertelt aan allen die dit wel of niet willen horen. Ik denk en hoop dat het met pap ook zo gaat, dat hij zich snel thuisvoelt in de nieuwe gemeenschap van mensen in hetzelfde schuitje.

dinsdag 1 januari 2013

2013

Voordat ik het vergeet (je weet maar nooit...): voor iedereen de allerbeste wensen voor 2013! Ik ben even een paar dagen niet waar ik normaal ben, en heb dus alleen telefonisch contact met pap. Gisteravond laat heb ik hem niet meer gebeld om hem een gelukkig nieuwjaar te wensen. Stel je voor, hij zou zomaar op zijn normale tijd naar bed zijn kunnen gaan, helemaal vergeten dat het Oudjaar is ... Ik bel hem dus vanmorgen, en wens hem een zalig nieuwjaar. En hij wenst mij hetzelfde toe. Ik vraag wat hij aan het doen is, en hij zegt dat hij tv aan het kijken is, maar hij weet niet meer naar wat. Ach, als het maar bewegend beeld is .... Hij is nogal kort van stof en al weer snel nemen we afscheid. Vijf minuten later weet ik waarom hij zo kortaf was: hij was bezig om de mensen op zijn lijst te bellen om hen een zalig nieuwjaar te wensen. Hij belt me dus: zalig nieuwjaar maedje! Zalig nieuwjaar pap :-)