donderdag 28 februari 2013

vinden zonder te zoeken en zo

Regelmatig zijn er van die iets-kwijt-en-nergens-kunnen-vinden dagen. Zoals gisteren. 's Morgens belt Joke van de thuiszorg al vrij vroeg: "je vader is zijn bril kwijt. We hebben overal gezocht maar kunnen 'm nergens vinden". Ik zeg dat ik zal nog eens zal zoeken als ik bij pap ben. Jammer voor hem duurt dat nog een paar uurtjes. Vervelend, want zo zonder bril kan hij natuurlijk geen krant lezen en ook niet telefoneren. Maar niet vervelend voor degenen die hij altijd belt. Direct na mijn verplichtingen die ochtend snel ik naar hem toe. Ik ga naar binnen en daar staat hij: MET bril op zijn neus ..... Natuurlijk snapt hij mijn verbaasde blik niet en weet hij niet waar ik 't over heb als ik vraag waar hij die nu weer heeft uitgehaald of gevonden. 
Vanmorgen ook weer zo'n ochtend. We hadden om even na negenen een afspraak bij de huisarts. Haastje-repje voor mij zo op de vroege morgen. En dan is het niet leuk als sleutelbos-met-portemonnee weer eens foetsie blijken te zijn. Er is geen tijd om te zoeken en dus gaan we maar zonder deze items op stap. Bij de huisarts krijgen we onder andere een verwijzing voor de KNO-arts in verband met de (te) frequent voorkomende bloedneuzen. Dan rijden we naar het (t)huis voor een kop koffie. Ik vond het al en vind het nog altijd een prachtig gebouw, centraal gelegen in een mooie nieuwbouwwijk. En wat zegt pap: "gatsie, wat een lelijk gebouw". Ik zei toch, er zijn zo van die dagen.
Enfin, de koffie in de grote ruimte van het (t)huis smaakt prima. Iemand komt een praatje maken. Leuk is dat hij  pap herkent als zijnde de dierenarts van zijn - inmiddels overleden - hondje! Ik maak nog een paar foto's voor het eventuele verhuisverslag, en we vertrekken, op naar de volgende bestemming.
En dat is de dagbesteding. Ook hier weer koffie. Pap is goed gemutst, vindt alles prima, en dus kan ik met een gerust hart vertrekken. Op naar zijn huis om de sleutelbos-met-portemonnee te zoeken ...
Die vind ik gelukkig vrij snel. En wat nog meer? Het fietssleuteltje dat al heel lang zoek was! Grappig toch, da's het leuke van vinden zonder te zoeken. Alhoewel we hier niks meer aan hebben, want het slot is intussen van de fiets gehaald :-)


dinsdag 26 februari 2013

het (t)huis

Vandaag heb ik gebeld naar het (t)huis waar pap inmiddels al een tijdje op de wachtlijst staat. Niet om te vragen wanneer hij aan de beurt is want dat vind ik een beetje cru .... Iemand moet per slot van rekenen sterven voordat een ander zijn of haar plaats kan innemen .... Het is nu eenmaal niet zo dat iemand op een andere manier dit (t)huis verlaat. Niet leuk om over na te denken dus. Maar daar wil ik het niet over hebben. Of toch ook wel: volgens mijn schoonvader - hij leest overlijdensadvertenties minutieus - zijn de afgelopen tijd twee mensen overleden die er ook woonden ....
In ieder geval heb ik vandaag gebeld voor nadere informatie en een rondleiding. De keer dat ik er was is inmiddels alweer zo'n twee jaar geleden. Ik heb niet meer precies in mijn hoofd hoe groot of hoe klein de kamers zijn. Ik wil me hier toch een goed beeld van vormen zodat we weten wat wel en wat niet mee kan aan persoonlijke spullen en meubeltjes. Ik word hierover nog teruggebeld. Waar ik een beetje mee zit is of ik pap wel of niet moet meenemen. Ergens wil ik hem wel meenemen zodat hij de plek kan zien waar hij gaat wonen. En ergens niet, omdat ik bang ben dat dit alleen maar onrust veroorzaakt. Tot nog toe reageert hij positief als ik praat over verhuizen. Zolang ik maar bevestig dat iemand van zijn kinderen in zijn huis komt te wonen als hij weggaat. Ik zeg telkens dat broer P. daar gaat wonen, alleen weet broer P. dat nog niet :-) 
Donderdag, nadat we bij de huisarts zijn geweest, wil ik sowieso met pap langs bij het (t)huis. Gewoon, voor  een kop koffie. Dan lijkt het net op koffiedrinken in een willekeurige uitspanning. Daarna breng ik hem door naar de dagbesteding en wie weet krijgen we daar ook weer koffie :-)

zaterdag 23 februari 2013

de dagbehandeling

Het wordt lastiger, het gaan naar de dagbehandeling of dagbesteding of dagopvang. Niet alleen uit oogpunt van pap maar ook uit oogpunt van hen. Ze merken dat pap toch wel erg achteruit is gegaan sinds hij er komt, en dat is nog geen half jaar. Hij wil regelmatig niet met de auto mee als ze hem komen halen, dat was wel duidelijk. Maar hij is daar ook vaak onrustig, vaak al na een half uur. Wordt dan boos, wil naar huis. Het gaat dus niet echt lekker. 'Het gaat hier niet meer lang goed' zegt Elly als ik haar spreek. Ik hoop dat het zo lang goed blijft gaan tot hij een plek krijgt in het nieuwe (t)huis. ... Hij heeft er ook vaak een bloedneus. Dat weet ik, dat is iets wat al jaren zo is, maar pap bagatelliseerde dat altijd met een 'ach wat, da's niks'. Maar daar is hij twee keer per week een hele dag en dan valt zoiets echt goed op. Door de bloedverdunners die hij slikt blijft het ook bloeden. En ik kan me zo voorstellen dat dit geen prettig gezicht is. Ik spreek met haar af dat ik een afspraak maak bij de huisarts om dit te bespreken. Ik wil hem sowieso inlichten over de situatie zoals het nu is: het hoog op de wachtlijst staan in verband met het nieuwe (t)huis en het mentorschap- en bewindvoering-gebeuren. Kan ik gelijk het zo vaak moeten plassen van pap aankaarten. Zowat ieder half uur moet hij héél hoog nodig naar de wc. Hij drinkt wel veel (thee), maar dit lijkt met toch niet normaal. Gelukkig gaat het nog altijd goed. Nou ja, redelijk goed dan. Op een enkel ongelukje na. 

donderdag 21 februari 2013

op excursie

We gaan op excursie. Naar het kantongerecht: pap, mijn twee broers en ik. Alleen, het is geen echte excursie maar een "zitting betreft een aan de kantonrechter gericht verzoek tot instelling van een bewind en/of mentorschap" voor pap. Ik krijg het niet over mijn lippen om hem dit zo te zeggen, vandaar dat we gekscherend spreken over een excursie. En pap vindt het geweldig: samen met zijn kinderen naar Maastricht. Daar is hij sinds zijn trouwen niet meer geweest. En ook nog met de auto. Daar heeft hij sinds zijn trouwen niet meer in gezeten.
Voor we op stap gaan stuur ik hem naar de badkamer om zijn tanden nog eens te poetsen en nog eens te plassen. Hij vraagt of hij geen stropdas om moet en dan gaan we op pad, gezellig in één auto. 
In het gerechtsgebouw heeft pap even stress bij het binnengaan: hij moet zijn sleutelbos-met-ketting-aan-portemonnee uit zijn broekzak frummelen en ook nog eens zijn jas uitdoen. Dit alles in verband met veiligheid. 'Da's net als op een vliegveld', leg ik pap uit. Maar hij is al ver voor 2001 niet meer op een vliegveld geweest en snapt deze uitleg niet. Wel moet hij weer even plassen. 
Het wachten duurt gelukkig niet al te lang. Met zijn vieren zitten we op een rij in de rechtszaal. Er worden dingen uitgelegd en gevraagd. Ook aan pap. Voor hij antwoordt kijkt hij even naar links, daar zit  ik. Hij kijkt na zijn antwoord even naar links. Telkens knik ik hem bemoedigend toe. Wat zou hij nu denken? Snapt hij dat hij nu ook op juridisch gebied alles uit handen geeft?
Ter zitting besluiten we, mijn broers en ik, dat niet alleen ik maar ook mijn jongste broer bewindvoerder en mentor wordt. Dit maakt het geheel iets makkelijker voor mij. Makkelijker in de zin van dat ik niet alleen op hoef te komen voor alles wat nu op me afkomt namelijk het verantwoording afleggen ten opzichte van de kantonrechter. 
Het is nu gelukkig allemaal geregeld. Met ingang van 1 april zijn jongste broer en ik bewindvoerder en mentor en heeft pap geen beschikking en zeggenschap meer over zijn eigen geld en boedel. Dat had hij al jaren niet meer trouwens, maar nu dus in het 'echie'. Triest, maar nodig. Helaas.

vrijdag 15 februari 2013

dementie en euthanasie

Bij haar (klikkerdeklik) las ik over een documentaire die gisteravond door Zembla werd uitgezonden. Ik heb 'm vandaag bekeken via 'uitzending gemist': heel interessant en zeer zeker de moeite waard om te bekijken! Voor mijn vader is het onderwerp 'euthanasie' te laat. Ten eerste heeft hij geen euthanasieverklaring en ten tweede zou hij volgens artsen al te ver gevorderd dement zijn om wilsbekwaam te worden beoordeeld, ook al zou hij ooit wel zo'n verklaring hebben ondertekend. Hij zou bijvoorbeeld een heel ander antwoord geven op de vraag of hij op dit moment dood zou willen dan bijvoorbeeld tien jaar geleden, net als een van de mannen in de documentaire. Voor veel artsen is dit vaak de reden om euthanasie niet meer toe te staan. Dit is de link van Zembla.

Een aantal dagen geleden kreeg ik een mailtje van mijn oudste broer:
Gisteravond kwam de thuiszorg bij pap aan en pap stond buiten zonder sleutel in de kou. Hij had geprobeerd over het hek (opmerking van mij: rondom zijn tuin) te klimmen en is toen gevallen, scheenbeen open gestoten en een wond aan zijn rechter pink. Ik heb vanmiddag met de thuiszorg zijn verwondingen bekeken maar het viel allemaal best mee, ze wilde eigenlijk alleen maar weten of we iets met zijn verwondingen moesten ondernemen, heb ik dus niet gedaan. Ben een half uurtje geleden nog even bij hem geweest, alles was toen in orde. Mijn vraag is of iemand van de buren hem naar binnen kunnen laten als hij de sleutels nog een keer vergeet.

Ja, de buren aan beide kanten kunnen pap naar binnen laten. Buurvrouw aan de linkerkant heeft een reservesleutel en buurman rechts weet de code van het sleutelkastje. Maar het probleem is dat pap dit niet meer weet. Als hij zonder sleutel de deur achter zich dicht trekt weet hij niet meer dat hij naar een van beide buren kan lopen voor hulp. En dus blijft hij hulpeloos staan wachten, en wie weet hoe lang .....

maandag 11 februari 2013

alweer over eten

Ik ben er even niet, maar weet zeker dat ik pap in goede handen heb achtergelaten. Als vanouds heb ik koelkast en vriezer gevuld met spullen om een heel weeshuis dagenlang lekker van te laten eten. Groot was mijn verbazing dan ook over het berichtje dat ik gistermiddag van mijn broer kreeg: Bij pap alles op!!! Geen maaltijden, geen beleg, brood nagenoeg op ... Hoe is het mogelijk in een paar dagen tijd? Af en toe verdenk ik hem ervan dat hij de eendjes in het park voert met het brood en de vogeltjes in zijn de tuin met (restjes van) zijn maaltijden, soms denk ik dat hij spullen uitdeelt ... geen idee. 
Vanmiddag belt hij me. Hij heeft nul idee dat ik er even tussenuit ben, dat ik dientengevolge al een aantal dagen niet bij hem ben geweest en ik vertel het hem ook maar niet. Dit is informatie die toch niet blijft hangen en het zou hem misschien onnodig onrustig maken. Wat me verwondert is het tijdstip dat hij belt. Dit betekent dat hij thuis is terwijl ik dacht dat hij naar de dagopvang zou zijn zoals iedere maandag. Het kan zijn dat zij vandaag gesloten zijn in verband met carnaval, maar ik heb geen bericht hiervan gekregen. Kan zijn dat ze het pap hebben gezegd maar die geeft zulke informatie niet door omdat hij dat vergeet. Kan ook zijn dat hij (net als mijn kinderen vroeger op school) een briefje heeft gekregen, maar dit geeft hij niet af. Kan ook zijn dat hij vandaag weer geen zin had om mee te gaan .... Enfin, we praten wat over koetjes en kalfjes en hij vraagt me wie toch altijd die lekkere dingen in de bus gooit. 'Lekkere dingen, wat bedoel je? En waarin?' Nou, hij bedoelt de sneeën brood en wat erop zit, die dingen. Ik vertel hem dat Peter en ik degenen zijn die spullen voor hem kopen en in de vriezer en koelkast leggen. Alleen, we gooien ze nooit door de brievenbus naar binnen  ... :-) 'Oh, dat wist ik niet! Wat leuk dat ik zulke engeltjes heb die hun opa goed verzorgen!' Naar aanleiding van 'opa' vraag hem of hij weet wat hij van mij is en hij raadt: 'opa? Of is het oom?' Als ik zeg dat hij mijn vader is begint hij te lachen: 'Oh ja, natuurlijk!' 

dinsdag 5 februari 2013

voorbereiding op een onoverkomelijk gebeuren

Omdat het redelijk kort dag begint te worden moeten we goed nadenken hoe we de aanstaande verhuizing gaan aanpakken. Tot voor kort stak ik zo'n beetje mijn kop in het zand en dacht dat we wel zouden zien hoe dat ging als het zover was. Natuurlijk niet de goede manier. We hebben er zelfs over nagedacht om pap 's morgens naar de dagopvang te laten gaan en 's middags in het nieuwe (t)huis te laten afzetten. Niet echt netjes van mij, ik weet het ..... Het is ook zo'n verdomd lastige drempel om overheen te stappen ..... Vorige  week hadden we een afspraak bij geriatrie. Daar vatten ze de koe altijd bij de horens: er wordt gewoon gepraat over dingen die ik (te) vaak probeer te vermijden. Dus wordt ook besproken dat pap niet meer lang thuis kan blijven wonen. Pap snapt (of zegt dat hij snapt) dat het moeilijker wordt, wil zelfs geloven dat het in het nieuwe (t)huis beter en veiliger wonen is. Vraagt ook of het zo is dat hij zonder hulp van zijn mantelzorgers al veel langer geleden had moeten verhuizen. Dat wordt volmondig beaamt: 'zonder mantel- en thuiszorg had U al zeker 5 jaar geleden moeten verhuizen'. Pap knikt, denkt na en zegt  'Tja, dan moet het maar .... '. Ik geloof mijn oren niet. Het kan toch niet zo makkelijk zijn? Het zal ook niet zo makkelijk zijn, ik weet het nu al .... Ze raadt ons aan om iedere dag of in ieder geval heel regelmatig met pap te praten over verhuizen zodat dit gegeven, ondanks zijn zeer slechte geheugen, een plekje gaat krijgen in zijn brein. Emoties, positief of negatief, blijven namelijk wel vaak 'hangen' en zo kan hij langzaam wennen aan dit onoverkomelijke gebeuren. Dat blijkt als we naderhand koffie gaan drinken. Hij begint er zelf een aantal keren over. We spreken af dat ik zal bellen om samen te gaan kijken op die nieuwe plek. 



Pap wil de koffie betalen en graait in een van zijn broekzakken: er komen Duitse en Belgische muntjes uit lang vervlogen tijden uit. Ik maak er een foto van, maar betaal met mijn pinpasje ...

maandag 4 februari 2013

nieuwe glazen (2)

Vrijdag waren de nieuwe glazen voor paps oude brilmontuur binnen. Ze moesten alleen even op maat worden gemaakt. Normaal duurt dat niet zo lang maar omdat ook nog een soort van manchetje met paps naam erop zou worden gemaakt zou een en ander iets langer duren. Een halve dag ongeveer. Dus 's morgens de bril opgehaald en weggebracht. Ik had zijn poetshulp geïnstrueerd: 'Als pap toch zijn bril zoekt dan weet je dat je niet mee hoeft te zoeken. Zeg hem maar iedere keer dat Inge ermee weg is en dat hij 'm vanmiddag weer terugkrijgt'. Hij heeft geen reservebril meer volgens mij. Die heb ik laatst allemaal weggedaan omdat hij regelmatig met 'n oud montuur met glazen in verkeerde sterkte rondliep. Groot was 's middags mijn verbazing toen hij toch weer een (heel) oud montuur op zijn neus had staan. Waar hij die weer heeft uitgehaald, geen idee. Blijkbaar kan hij er goed door kijken want hij klaagt niet. Hij klaagt pas op het moment dat hij zijn eigen bril met de nieuwe glazen op de neus heeft staan: 'ik kan al de hele dag niks lezen'. Schrikmoment .... het zal toch niet? Maar dan laat ik hem een stukje lezen en dat gaat prima! 

zaterdag 2 februari 2013

kont tegen de krib

Maandag gooide pap de kont tegen de krib: nee, hij ging niet naar de dagopvang. Twee keer is Elly aan de deur geweest om te proberen hem mee te krijgen. En twee keer was het een volmondig 'nee' van pap. Ze heeft ontzettend veel geduld met haar cliënten en een goede overredingskracht maar het lukte echt niet. Pap was volgens haar ook erg onrustig en opstandig. Klopt, dat ik merk vaker als hij me belt. Hij is dan   herinneringen kwijt, herinneringen aan mijn moeder bijvoorbeeld. Hij vindt dat erg. Kan zich haar gezicht niet meer voor de geest halen en dat maakt hem verdrietig. Ik kan die dag helaas niet helpen. Ik heb geen vervoer en ook te weinig energie om hem op de fiets te bezoeken. Ook wil ik ergens (wellicht tegen beter weten in?) dat hij begrijpt dat als er iets is afgesproken (in dit geval het op vaste dagen gaan naar de dagopvang) hij dan ook moet gaan en ik die dag(en) 'vrij' heb.
Als ik Elly later aan de telefoon spreek vertelt ze me dat ze vorige week met de groep senioren op stap zijn geweest. Op stap naar paps geboortedorp waar ze ook het klooster hebben bezocht. Hij vond het er geweldig! Jammer dat hij het niet meer weet als ik hem ernaar vraag maar ben wel blij dat hij een fijne en gezellige dag heeft gehad.
Afgelopen donderdag is hij gelukkig wel weer geweest. Ze hadden iemand uitgenodigd met een nest jonge honden, en zoiets spreekt pap natuurlijk geweldig aan. Dan hoor je ook -tig keer: 'ja, want ik ben dierenarts (geweest) ...'

vrijdag 1 februari 2013

en nog meer over Alzheimer

Ik las er al iets over op Menno zijn blog, maar bij mij deed de link het niet dus ik deed er verder niets mee. En toen las ik gisteren in een Duitse krant een artikel over deze film van filmmaker David Sieveking over zijn dementerende moeder Gretel en ging ik op onderzoek op YouTube. Voor geïnteresseerden: David Sieking bespreekt zijn film en boek aanstaande zaterdag 2 februari in Aken in het Eden-Palast aan de Franzstrasse om 20.00u. 



Deze tip kreeg ik van Angelika, waarvoor dank! 'Slietoazie aan 't benul' van Bert Hadders en de Nozems.