zondag 31 maart 2013

't gangetje in het (t)huis

Het gaat z'n gangetje, ook in het (t)huis. Leuk vindt hij het niet, zegt hij. Maar thuis voelde hij zich ook vaker eenzaam en zei hij dat hij dagenlang niemand zag. En dat terwijl er -tig mensen per dag bij hem binnenliepen en langskwamen. Thuis stopte hij regelmatig spullen in koffertjes en tassen, en nu gebeurt dat weer. Het enige verschil is dat hij nu geen koffertje of tas meer ter beschikking heeft. Maar van de nood maakt hij gewoon een deugd, hij stopt zijn spulletjes in de groentela van de ijskast .... Ik zag deze bak naast de televisie staan toen ik samen met pap zijn kamer binnenliep, volgestouwd met een pakje kaas, broodbeleg, brood, foto's, tijdschriften, een boekje, onderbroeken, zakdoeken en een paar sokken. En ernaast stond de ingepakte toilettas. En pap was kwaad! Wie is er verdorie nog aan toe op deze kamer geweest? Wie heeft dit gedaan? Heb jij dat gedaan? Ik zeg het voordat ik er erg in heb: 'Nee pap, dat heeft niemand gedaan, niemand was hier op de kamer. Alleen jijzelf'. Maar uiteraard - ik ben niets anders gewend - is hij zelf hartstikke onschuldig. Om hem af te leiden vraag ik maar of hij de televisie wil aanzetten, dan weet ik ook of hij nog weet hoe dit moet. Het is per slot van rekening zijn eigen toestel met zijn eigen afstandbediening. De televisie wil niet aan, maar dat kan ook niet als de stekker is uitgetrokken ... Uiteindelijk staat de televisie aan, en dan is het even voor 12 uur, tijd om te gaan eten. Pap, het is tijd om te gaan eten, we gaan kijken wat de pot schaft. En wat zegt die goeie man? Gatverdarrie ....
Binnenkort beginnen we, mijn broers en ik, met maken van een levensboek. Van verschillende kanten hoor ik dat dit fijn is voor cliënt maar ook voor het personeel, beiden hebben er plezier en voordeel van. De cliënt omdat het boek een feest van herkenning is en het personeel omdat ze zo een beetje leren van het (vroegere) leven van de cliënt. Pap heeft zo enorm veel foto's die hij in de loop der jaren heeft verzameld in dozen dat het maken van dit boek vast avondvullend zal zijn ;-)

donderdag 28 maart 2013

hoe het nu gaat

Morgen een week geleden hebben we pap naar het tijdelijke (t)huis gebracht. Intussen voelt hij zich er redelijk thuis. Redelijk, omdat hij nog steeds denkt dat het voor tijdelijk is. Deze kamer is inderdaad tijdelijk, daar heeft hij gelijk in ;-) Redelijk, omdat hij zegt dat de anderen allemaal niet goed bij hun hoofd zijn, oneerbiedig zegt hij dat zijn allemaal gekken hier, allemaal niet goed bij hun hoofd, met de bijbehorende gebaren ..... Als ik aan het personeel vraag hoe het gaat krijg ik alleen positieve geluiden: hij is goed af te leiden als hij naar huis wil, is absoluut niet lastig, niet boos, heeft altijd of bijna altijd goede zin, is zeer behulpzaam. 
Het is vreemd om in zijn lege huis rond te lopen. Niet leeg in de zin van zonder spullen, maar in de zin van zonder hem. Koelkast en vriesvak zijn leeg. Waardevolle spullen hebben we uit voorzorg maar weggehaald. Langzaam beginnen we spullen te verdelen die toch niet naar de nieuwe plek zullen gaan. Vreemd, echt vreemd. We voelen ons er ook niet echt gemakkelijk bij, mijn broers en ik. 
Vreemd is het ook om tijd over te hebben. Niet telkens hoeven te denken aan pap. Niet dat ik niet meer of minder aan hem denk, maar de grootste zorgen zijn voor dit moment voorbij. Hij woont nu veilig. Nog niet helemaal op zijn plek, maar wel veilig en geborgen. Ik ben er nog niet echt aan gewend, aan die vrijheid. Langzaam gaat dat beter. Ik heb me al aangemeld voor een workshop sokken breien :-) en wie weet ga ik ook weer schilderen.
Toen we, mijn jongste broer en ik, de eerste keer na vorige week vrijdag bij pap op bezoek gingen waren we behoorlijk nerveus. Want hoe ging pap reageren, wij hadden hem per slot van rekening daar 'neergepoot', tegen zijn wil. Wij wilden dat hij daar ging 'logeren', niet hij. Nee, hij wilde naar zijn eigen huis, of in ieder geval naar de plek waarvan hij vond dat het zijn thuis was. 


Ook al is het nog niet een eigen kamer, we hebben toch heel wat spullen neergezet en opgehangen om het allemaal een beetje vertrouwd te laten uitzien. Onder andere zijn strijkplank en strijkijzer, twee eetkamerstoelen, zijn tafelkleed en heel wat foto's van vroeger. Mijn auto lag lekker vol :-)
Hij was zó blij ons te zien, echt, zó fijn! We hebben samen gezeten aan de grote tafel in de gezamenlijke woonkamer en gepraat en onder andere gekeken naar foto's op mijn telefoon. Foto's gemaakt, en ook weer bekeken. Gepraat over wat hij zo had gedaan de afgelopen dagen. 'Dagen?', zegt pap, 'ik ben al zeker 2 weken hier!' . Ik heb hem ook maar weer aan het werk gezet ;-) dan verleert hij dat tenminste niet. En toen kon ik rustig weggaan .....


Ik wil iedereen bedanken voor alle hartverwarmende reacties. Zóveel e-mailtjes, telefoontjes, berichten, reacties. Zó fijn, zó lief! Ik had altijd gedacht om te stoppen met bloggen als pap niet meer thuis zou wonen, maar ik ga voorlopig nog maar even door ....

vrijdag 22 maart 2013

een paar heel moeilijke dagen

We - mijn broers en ik - hadden gisteren de eerste van twee hele zware dagen: ik kreeg namelijk 's middags een telefoontje van de zorgtrajectbegeleider dat er een zogenaamde intervalkamer beschikbaar was voor pap in een (t)huis in de buurt. Niet de plek waar hij staat ingeschreven, maar wel van dezelfde zorgorganisatie. Jeetje, dat viel toch wel rauw op mijn dak .... Je weet dat zoiets gaat gebeuren maar zó snel ....  Er vond overleg plaats tussen mij en mijn broers en unaniem besloten we om de plaats te accepteren omdat dit toch het allerbeste is voor hem. Wat konden we anders? We hadden echt geen andere keus. We zouden pap heel graag willen laten wonen in zijn huis tot aan zijn dood, maar niet als dat huis geen veilige plek meer is. Was het al langer niet meer maar het ging nog altijd ... En het mocht geen tot-aan-zijn-dood worden doordat iemand met verkeerde bedoelingen op verkeerde geweldadige gedachten zou komen .... 
Ik kan zeggen dat ik heel wat keren beter geslapen heb dan afgelopen nacht. Liggen woelen, draaien, prakkiseren en malen. Want ondanks het feit dat we regelmatig met pap spraken over beschermd wonen en verhuizen naar een andere woonplek zou dit toch nog heel moeilijk gaan worden. 'Gelukkig' had ik eerst een afspraak in het ziekenhuis. Bij de KNO-arts zou een adertje in zijn neus worden dichtgeschroeid in verband met de frequente neusbloedingen. En 'gelukkig' duurde het wachten enorm lang, zeker een uur voordat hij aan de beurt was. Daardoor hoefde ik niet meer de tijd te overbruggen tot half 2, het tijdstip dat we hadden afgesproken in het (tijdelijke) nieuwe (t)huis. 
Omdat alles zo snel was gegaan hebben we de (gemeubileerde) kamer niet kunnen inrichten met paps eigen spulletjes. Dat was achteraf niet echt handig en verdient ook geen schoonheidsprijs. Maar weer: welke keus hadden we? Ik was 's morgens in het ziekenhuis en beide broers waren aan het werk. 
Hoe het ging? Pap was aanvankelijk best wel positief over alles: heel goed te spreken over het (vrouwelijke) personeel, vriendelijk tegenover de (vrouwelijke) medebewoners, en ook de kamer vond hij prima. Totdat hij als een blad aan de boom omdraaide: En nu wil ik naar huis! Dit is niet afgesproken, dit is voor later, en niet voor nu! Gelukkig liet hij zich afleiden zodat wij snel naar zijn huis konden rijden om spullen op te halen om zijn (ruime) kamer enigszins gezellig te maken. Lastig, omdat de kamer al is gemeubileerd en lastig omdat we niet weten hoe lang hij er zal wonen. Pff, ook dit was geen leuke dag ....

dinsdag 19 maart 2013

de poppen aan het dansen

Vanmiddag kreeg de WMO-hulp de schrik van haar leven: toen zij bij pap binnenstapte kwam er net een vent - een indringer - de trap af die duidelijk met verkeerde bedoelingen op de bovenverdieping was geweest. Hij mompelde iets van 'riolering ....' en verdween door de deur naar buiten. Duidelijk door haar gestoord in zijn onfrisse bezigheden. En pap? Die stond erbij en snapte er niets van .... 'Dat stond toch in de krant dat er iemand langs kwam voor de riolering?'. Hij had zomaar iemand binnengelaten, iets waar we al een tijdje bang voor waren en waarom diverse maatregelen om te proberen dit te voorkomen waren getroffen. Helaas pindakaas. 
Het was een hele consternatie daar in huize pap: WMO-hulp, kleinzoon, rinkelende telefoon...... en tussendoor ook nog iemand die pap kwam ophalen voor de dagopvang. 
Vanuit mijn vakantieadres heb ik vanmiddag geprobeerd om te regelen wat al langer onvermijdbaar is, maar wat nu echt moet gebeuren, en dat is opname in een kleinschalige opvang waar plek voor hem is. Hij was al urgent maar is door dit voorval nu gepromoveerd tot zeer urgent .....
Politie is inmiddels langs geweest. Het lijkt erop dat er niets weg is. Er ligt sowieso niets meer van waarde in huis, en al zeer zeker geen geld of sieraden. Maar of iemand met verkeerde bedoelingen dat gelooft? 
Shit chips ...

zaterdag 16 maart 2013

dagopvang

Afgelopen week is pap  drie keer naar de dagopvang geweest. Tenminste, als ik uitga van het bericht dat ik kreeg van Elly: Inge, vader deed het uitstekend gisteren. Hij heeft geschilderd, en hoe! Zal ik hem vandaag ook halen? 
Ik ben een aantal dagen met mijn (hoog)bejaarde schoonouders op stap, daarom verloopt het contact alleen via sms. Mijn antwoord luidt: Is prima! En vervolgens komt het antwoord: Okido! Pap hoef ik hier niet naar te vragen omdat hij het niet (meer) weet, maar ik vind het fijn dat hij het (meestal) naar zijn zin heeft. Hij verveelt zich niet, is lekker bezig, heeft contact met anderen en - ook niet onbelangrijk - is niet alleen thuis. Maandag even contact opnemen om te kijken of hij dinsdag weer gaat en dit dus de vaste derde dag in de week wordt. Indien dit zo is moet ik regelen dat de WMO hulp blijvend wordt aangepast.
Woensdagavond ben ik weer thuis, dan klinkt weer vanouds 'Maedje, ben je er weer?' als ik bij hem binnenloop. Tenminste, daar ga ik vanuit ;-)

vrijdag 8 maart 2013

bofkonten

Wat waren we vandaag toch bofkonten hier in het zuiden, ruim 16 graden gaf de thermometer aan tegen maar 5 graden in de noordelijke provincies. Heerlijk weer om weer van te genieten, helaas is dat voorlopig ook weer de laatste keer ...


Pap geniet ook van het mooie weer. En heeft, ongelooflijk maar waar, afgelopen week het gazon al de eerste maaibeurt van het jaar gegeven. Zomaar wist hij de maaier, het juiste snoer en het juiste stopcontact te vinden. Vervolgens kreeg hij het apparaat ook nog eens aan de gang, iets dat vorig jaar vaker niet dan wel lukte.
Die avond krijg ik bericht van een van mijn schoonzusjes: Pap belde net. Hij was alles aan het opruimen en wegflikkeren. De containers zitten vol en hij wil naar het stort met al die zooi. Omdat mijn broer aan het werk is spring ik in mijn auto, me afvragend wat er nu weer aan de hand is. Maar het valt gelukkig mee. Het is de normale 'afval-stress', dat wil zeggen dat hij niet weet wat (het maaisel) nu in welke container moet. Diverse zakken met afval liggen er naast en ik fl.... ze weer fijn terug. 
Afgelopen woensdag ben ik met pap gaan kijken in het (t)huis waar hij staat ingeschreven. Ik kan wel een goed gevoel hebben bij het gebouw en het kleinschalige wonen maar wil ook dat pap het zelf ziet voordat hij er gaat wonen in de nabije toekomst. 
Ik heb me van tevoren niet al te veel zorgen gemaakt over dit bezoek met het idee dat onrust van mij alleen maar onrust brengt bij hem. En zo is het. We gaan er naar toe en hij herkent het gebouw niet eens als de plek waar we nog geen week geleden koffie hebben gedronken en waarover hij zich toen nog enigszins negatief uitliet. We krijgen een rondleiding over de diverse (gesloten) afdelingen. Enkele cliënten zitten slapend of stilletjes in hun stoel, sommigen drinken een kopje koffie of kijken televisie maar echt veel activiteit is er niet. Mij valt dat op, pap niet. Wat hem wel opvalt is dat de deur van en naar de gesloten afdeling telkens op slot gaat .... en hij vraagt dan ook waarom dat zo is. 'Om de cliënten te beschermen, zodat ze niet dwalend gaan rondlopen' is het eerlijke antwoord. Verder vindt hij het sanitair erg mooi. Zeker, dat ziet er ook netjes uit in vergelijking met zijn bijna 45 jaar oude badkamer thuis :-)
Vandaag heb ik geprobeerd om contact op te nemen met de zorgtrajectbegeleider omdat ik wil weten hoe hoog pap op de lijst staat. Ik word teruggebeld, wordt dus vervolgd ....

maandag 4 maart 2013

humor versus kommer en kwel

Het is wel eens kommer en kwel in huize paps, maar gelukkig lachen we ook veel. Niet alleen om maar zeer zeker ook met pap. En vaak lacht hij om het hardst! Dingen die niet staan waar ze normaal staan is humor, toch? We, pap en ik, hebben er in ieder geval hartelijk om gelachen. Ook om paps antwoord: Ja, het strijkijzer staat daar omdat het dan droog blijft .....


Afgelopen weekend was het helaas weer raak met bellen. Ik zelf denk dat onze gesprekken met hem over een aanstaande verhuizing de trigger zijn maar zeker weet je dat nooit. Ik denk dat flarden van deze gesprekken bij hem blijven hangen en 'gewoon' een eigen leventje gaan leiden in paps brein en gedachten, daar worden gekoesterd om er vervolgens op een andere manier naar boven te komen. En dan gaat hij bellen: de hele lijst, van onder naar boven en omgekeerd. En dan niet een keer maar meerdere keren. Tot dat je denkt 'ja, hallo, zo is het genoeg' en dus niet meer opneemt. Ik spreek hier voor mezelf maar weet bijna zeker dat anderen op de lijst het net zo ervaren en doen.

WhatsApp tussen broer en zus:
Inge:
Met pap weer gepraat over verhuizen en dat ik komende week met hem ga kijken in het (t)huis. Jij praat ook met hem hierover? Ik zeg altijd dat jij in zijn huis gaat wonen en dan is het goed :-)
P: 
Hahaha dat vraag hij ook altijd aan mij. En dan zeg ik ja, ik kom dan 'hier' wonen. Ik zal er ook met pap over praten.

Later die avond:
P:
Hij belde net weer: 'Hoi Pietje, met pap. Kun je mij eens vertellen of mijn moeder en Tilla en zo nog leven? Anders bel ik ze voor niets ....' 
Nee pap, die zijn al 40 jaar dood.
'Hoelang?? Maar goed dat ik het even heb na gevraagd ....'

Hij heeft mij vanavond ook al -tig keer gebeld (opmerking: ik (=Inge) zat in de schouwburg bij een voorstelling van Acda en de Munnik te genieten, met mijn gsm op 'uit') en geklaagd over de kerkklok. Daardoor krijgt hij steeds bloedneuzen en de vorige bewoners zijn daardoor al verhuisd. Waar hij vandaan komt gebeurt dat niet (opmerking: daar woonde hij pal naast een klooster ..... :-)  ). Hij wil daar geld voor hebben. Schadevergoeding. Maar ze geven bij de kerk niet thuis. 
Gaat lekker met hem vanavond ...