zondag 28 april 2013

niet alleen maar kommer en kwel

Het doet goed om alle reacties te lezen op mijn laatste bericht. Ik wanhoop af en toe en dan zegt pap vervolgens: "wat woon ik hier toch mooi, kijk eens wat ik een mooi plekje heb!". Dat klinkt heel anders dan "ik hou het hier niet lang meer uit ....'' want dat zegt hij ook met regelmaat. Ik maak me dus zorgen over wat en waar en hoe en hij weet het gewoon niet meer. Hoera voor Alzheimer ....
Ik heb 'm toch fijn mee naar buiten genomen afgelopen donderdag, het was zulk mooi weer! We hebben een  leuk rondje gelopen. Voor de 'kenners': de Putstraat omlaag, over de Markt, het Tempelplein en via de Agnetenwal en Putstraat weer terug. Het was een wandeling van ruim een half uur en we hebben ervan genoten! Terugbrengen was absoluut geen probleem, hij heeft geen herinnering aan het gebeuren na zijn 'vlucht' van afgelopen dinsdag. Gelukkig maar ...


Gistermiddag met mijn jongste broer gaan kijken bij de Open Dag van een nieuw zorgcentrum. Mooi opgezet, ik kan niet anders zeggen: grote kamers met eigen sanitair, ruime en lichte woon- en leefruimtes, twee grote balkons en eventueel de mogelijkheid om gebruik te maken van een ruim binnenterras op de benedenverdieping. Het complex gaat komende maand open, alle 24 kamers zijn al besproken en er is (natuurlijk) al een behoorlijke wachtlijst.
Verder vond ik het nodig dat pap zich zou scheren, ik kon zijn drie-dagen-baard niet meer aanzien. Anders dan bij mijn zonen, bij hen vind ik dat net leuk :-) Ik heb het scheermesje gehaald en naderhand weer teruggebracht, bedacht me later dat ik het beter zelf bij me kan houden. Met mijn broer erover gesproken of zijn zoon (hij volgt een MBO opleiding in de zorg) pap niet kan helpen bij het douchen. Wie weet lukt dit wel. Misschien laat hij zich dan ook helpen/wassen/douchen door anderen ....

vrijdag 26 april 2013

na 'oei'


Inmiddels zijn we een aantal dagen verder. Afgelopen woensdag ben ik gelijk bij de zorgbegeleider naar binnen gewipt om te praten over wat er de middag daarvoor was gebeurd. En de consequenties hiervan voor pap. Ik hoorde er ook over zijn gedrag ten opzichte van medebewoners en personeel. Vaak is hij vriendelijk en vrolijk, maar niet altijd. Natuurlijk snap ik hun kant van het verhaal: het gaat hen met name om de veiligheid van iedereen: cliënten, personeel, vrijwilligers. En natuurlijk is er nooit genoeg personeel. Bezuinigingen en zo .... Pap is degene die zich moet aanpassen en aangezien dat door de voortschrijdende Alzheimer heel moeilijk  is gebeurt dit door het toedienen van rustgevende medicatie. Met andere woorden: de Haldol zal niet worden gestopt nadat het kuurtje antibiotica is beëindigd. In tegendeel: de hoeveelheid Haldol is nu al verhoogd. En door het afnemen van bepaalde privileges. Hij mag zich bijvoorbeeld niet meer zelfstandig scheren met een scheermesje. Alleen nog onder toezicht of met een scheerapparaat. 
Hij is te vaak te geagiteerd ten opzichte van personeel, vrijwilliger(s) en medebewoners van zijn afdeling. Kan het niet hebben als te vaak hetzelfde door iemand wordt gevraagd of verteld. Moeilijk ook voor een man die gewend was om het grootste gedeelte van de laatste jaren alleen te wonen zonder bemoeienis van iemand in huis. Natuurlijk waren er de momenten van thuiszorg, WMO hulp en anderen, maar die mensen gingen na verloop van tijd weer weg en dan was hij weer alleen. Natuurlijk ging hij het laatste half jaar een aantal keren per week naar de dagopvang, maar vaak brachten ze hem al eerder naar huis omdat hij dat wilde, omdat hij genoeg had van de anderen om hem heen, omdat hij weer (alleen) thuis wilde zijn. Ik herken hiervan ook wel iets bij mezelf: ik ben  graag in gezelschap van anderen, maar ook heel graag alleen.
Hulp bij persoonlijke verzorging laat hij nog altijd maar mondjesmaat toe. Het aantal keren douchen sinds hij er woont is op de vingers van een hand te tellen.
Er is inmiddels een zogenaamde familiebespreking gepland, eens kijken wat we wederzijds kunnen doen en betekenen voor pap.
Volgens mijn schoonvader worden de stukjes er niet vrolijker op. Hij heeft gelijk. Helaas.

dinsdag 23 april 2013

oei ....

Vanmorgen las ik de reactie van Franca op het blogstukje van afgelopen vrijdag met daarin de zin ik voel met jullie mee en huiver tegelijkertijd voor wat nog gaat komen. Vanmiddag heb ik gehuiverd na het telefoontje wat ik kreeg uit het (t)huis:
Pap had kans gezien om het (t)huis uit te lopen nadat hij met mensen van zijn groep en een vrijwilliger naar de recreatieruimte was gegaan voor het drinken van een kopje koffie of iets dergelijks. De vrijwilligster was net koffie halen toen pap de open buitendeur zag en verdween .... Onmiddellijk is iemand achter hem aan gelopen, maar hij was de (drukke) verkeersweg al overgestoken, zonder uit te kijken nota bene, voordat zij bij hem was. Hij werd enorm boos en zelfs agressief toen hij werd gevraagd om weer mee terug te gaan.
Twee verzorgenden hebben hem vervolgens buiten kunnen 'overmeesteren' en hem mee teruggenomen naar de afdeling. Protocol is dat familie wordt geïnformeerd hierover, sindsdien zit ik hier met een vervelend gevoel .... Arme pap. Nu mag hij niet meer met een vrijwilliger naar beneden ..... Nu wordt zijn 'vrijheid' nog verder beperkt. Hoe het nu kwam? Pure onmacht van hem, denk ik, wellicht omdat hij niet meer naar buiten kan zoals en wanneer hij wil. Of verandering van karakter? Misschien ook door het afbouwen van de Alzheimermedicatie (de Reminyl)? Of een bijwerking van de urineweginfectie die hij inderdaad blijkt te hebben en waarvoor hij nu een kuurtje krijgt? Wat een dag ....

vrijdag 19 april 2013

geagiteerd


Pap verandert. Dat merk je best goed. Hij is vaker onrustig. Met een mooi woord heet het dat hij  geagiteerd is. Dit laatste kreeg ik - wederom - te horen van de zorgbegeleider. Pap raakt  geïrriteerd als mensen dingen van hem willen die hij niet wil op een moment dat het hem niet uitkomt. Bijvoorbeeld de verzorging 's ochtends (zie ook --> dit bericht <--). Dat is hij niet gewend en dat wil hij niet. Hij is van thuis uit gewend om 's avonds in bad te gaan. Doordat pap vaker zo bozig is, ook 's avonds en op momenten dat dit wellicht niet zo goed uitkomt is besloten dat hij voor het slapen gaan een half tabletje Haldol krijgt. Intussen is urine opgevangen en op kweek gezet in verband met een mogelijke urineweginfectie. Misschien dat dit een veroorzaker is van zijn bozige buien? Zo ja krijgt hij een kuurtje en kan wellicht weer gestopt worden met de Haldol. (--> Dit <-- zijn eerder geplaatste berichten met betrekking tot deze medicatie). Ik heb aangekaart dat het wellicht ook beter werkt om hem 's avonds te begeleiden bij de persoonlijke verzorging. Hij kan het per slot van rekening nog allemaal zelf, hoeft alleen aangestuurd te worden. Hopelijk past dit binnen de planning van het personeel ... Aan het veranderen dus. Dat merk je ook heel goed aan zijn begroetingen. Die worden steeds uitbundiger. Zowat iedere (vrouwelijke) bezoeker kan rekenen op een stevige omhelzing en drie dikke zoenen. Dit komt door de voortschrijdende Alzheimer die sneller gaat nu de Reminyl wordt afgebouwd en bepaalde remmingen gewoon weg zijn.  Ook als iemand weg gaat volgt steevast een omhelzing en een treurige blik. Omdat zo  afscheid nemen niet echt leuk is volg ik sinds kort het voorbeeld van mijn broer, die altijd zegt: ik ga nu even weg, moet nog iets doen, maar kom zometeen nog terug. Pap gaat dan door waarmee hij bezig is, zegt 'tot dadelijk!', en blijft goed gemutst. En of iemand dan wegblijft of nog terug komt maakt helemaal niets uit. Dat is hij toch zo vergeten ....
Deze week kreeg ik ook nog een telefoontje van de zorgtrajectbegeleider. In het huis waar pap aanvankelijk voor staat ingeschreven is een plek vrij (er is dus iemand gestorven ....) Omdat het ons en pap ook goed bevalt op zijn tijdelijke plek besluiten we om deze beurt voorbij te laten gaan. We zullen wel zien, voorlopig blijft hij wonen in deze logeerkamer, zolang tot er een kamer vrij komt (en er dus ook hier iemand is gestorven)



Het eethoekje met zijn eigen tafelkleden, waterkoker en krant


Zijn eigen 'wall of fame'

Overal stapeltjes, foto's en tijdschriften



maandag 15 april 2013

prikkels

Ergens las ik dat het heel belangrijk is dat mensen met Alzheimer prikkels blijven krijgen. Dat klopt, het houdt hen wakker en alert. Maar een televisie die de hele dag aanstaat daar krijg ik persoonlijk de kriebels van. Het zou mij zo onrustig als wat maken. Gelukkig heb ik geen Alzheimer ....
Aan pap merk ik dat een teveel aan prikkels hem ook onrustig maakt. Afgelopen vrijdag zijn we tussen twee buien door een wandelingetje gaan maken. De vanzelfsprekendheid waarmee hij eerst liep wordt wel wat minder. Je kunt merken dat hij op de afdeling vele malen minder loopt. Eigenlijk alleen maar van zijn kamer naar de huiskamer en vice versa. Verder is er nog het bewegen voor ouderen, als hij daar al voor te porren is. Enfin, we gingen dus een blokje om. En - cynisch genoeg - kom je dan ook langs het kerkhof. We gingen kijken of we nog bekenden zagen liggen ;-) en jawel hoor: 


We staan ook stil bij het (urnen)graf van mam. We zijn er even stil van.
Natuurlijk begint het te regenen en dus lopen zo snel als we kunnen terug naar het (t)huis en ik zeg goh, wat toevallig, hier kunnen we schuilen! In de recreatiezaal staat een duo op het punt om te beginnen met zingen, dus gaan we er fijn bij zitten. Ik drink thee en pap zingt met het duo mee :-) Als hij moet plassen breng ik hem weer terug naar de afdeling. Daar wacht hem een verrassing: zijn vriendin is er om hem te bezoeken! Leuk, maar dit zijn wel erg veel prikkels ben ik bang. Ik heb er in ieder geval genoeg gehad voor die dag en ik maak dat ik weg kom ....

woensdag 10 april 2013

verzorging

Vandaag kennisgemaakt met P., zij is de zorgbegeleider van onder andere de afdeling waar pap nu woont. Fijn dat ik nu weet wie zij is, ik vind het wel zo prettig om op de hoogte gehouden te worden van wat er allemaal gebeurt nu ik geen overzicht meer heb in het hoe en wanneer en waarom. Ik moet daar wel aan wennen. Tot nog toe bepaalde ik de afspraken bij arts, pedicure, huisarts, POH, etc. Zo liet vorige week een van de verzorgers weten dat pap op controle was geweest bij de verpleeghuistandarts en dat er een afgebroken kies was geconstateerd. Werk aan de winkel voor dezelfde tandarts dus maar die mag niet extraheren zonder toestemming van een van de contactpersonen, en daar ben ik er een van. Omdat het voor pap vertrouwder is om naar de eigen tandarts te gaan maak ik liever daar een afspraak. Kan gelijk nodig oftewel groot onderhoud worden gepleegd. Pap was namelijk nooit zo'n liefhebber van tandartsbezoekjes ......
Van P. kreeg ik te horen dat ze zich zorgen maakt over paps (gebrek aan) persoonlijke verzorging. Hij kleedt zich - ook nu in het (t)huis - zelfstandig aan en is al 'klaar' voordat de verzorging langs komt om hem te helpen of controleren. En zich laten helpen of controleren laat hij echt niet toe. Dan wordt hij kwaad, heel erg kwaad ...  Dat zelfde probleem bestond al toen pap nog thuis woonde, dus ik hoor niks nieuws. Ik heb bij de thuiszorg een aantal keren aangegeven dat ik het idee had dat pap zich niet meer goed verzorgde. Dat ik twijfelde of hij 's avonds wel zijn kleding uit deed voordat hij naar bed ging. Dat ik niet wist of hij - zoals hij beweerde - daadwerkelijk in bad ging. Hij oogde wel meestal netjes, en ging ook zonder morren naar boven om zich om te kleden als ik vond dat dat nodig was en dan hing hij de (ongewassen) kleding fijn en keurig in de kast waar ik deze dan regelmatig eruit plukte.
Ook viel haar op dat hij de laatste paar dagen heel vaak naar de wc moet. Ik geef aan dat hij in het verleden regelmatig last had van blaasontstekingen en vraag haar om zijn urine te laten nakijken. Maar dat mogen ze niet doen zonder aanvraag van de verpleeghuisarts ... Ik moet er echt wel aan wennen dat dingen anders lopen dan ik voorheen gewend was ....

maandag 8 april 2013

zonnetje op zondag

Het was een mooie zondag gisteren en dus pap weer onder de arm genomen en een wandelingetje gemaakt richting markt. Dit keer liepen we een rondje over de oude stadswal. Leuk als je dan zijn verhalen hoort over vroeger, want heel vroeger zat pap in deze stad op school. Intern, zoals toen vaak gebruikelijk. We zoeken een vrij plekje op op een van de druk bezette terrasjes op de markt en dan ziet pap de al wat oudere ober die hij herkent: 'die was er vroeger in mijn tijd, toen ik hier op school zat, ook al'. 'Zijn tijd' is inmiddels bijna 70 jaar geleden, en de ober zal ergens begin 60 zijn schat ik zo :-) Is niet erg, we genieten er niet minder om. Als we na een uurtje teruglopen wordt pap toch wat onrustig. We lopen volgens hem de verkeerde kant op  want zijn huis ligt  naar rechts en wij lopen naar links. Gelukkig moet hij ook plassen en dus kunnen we fijn bij het (t)huis naar binnen, op zoek naar een wc. En die ligt toevallig op de vierde verdieping en toevallig is daar ook net een kamer waar - 'hé, da's leuk' - zijn foto's aan de wand hangen. Zijn kamer dus. Het was een mooie zondag.

woensdag 3 april 2013

met Pasen onder andere

Het gaat best goed. Hij is tevreden, sociaal, vriendelijk, behulpzaam, met andere woorden een hele leuke man om als cliënt te hebben. Soms is het best lastig om bij hem op bezoek te gaan zonder de neiging te krijgen om hem zo weer mee naar huis willen nemen. Zeker als hij op me af komt rennen, zo hard als hij kan: "ach maedje, wat ben ik blij jou te zien. Wat is dat lang geleden!" Er volgen 3 dikke smakzoenen, en vervolgens zegt hij: "Ik ben het zó zat hier! Ik ben al héél véél afgevallen omdat ik niets eet. Die vrouwen hier, ze hebben constant ruzie. Ik moet er vaak tussen springen, en da's niet leuk". Ik zie het zo voor me: al die apathisch in hun stoelen zittende vrouwen, die geen boe of bah zeggen maar elkaar wel in de haren vliegen ..... Als ik een van de personeelsleden aanspreek hierover is dit haar kant van het verhaal:
We moeten je vader echt remmen met eten, die man kan eten ...! Hij eet zo 6 sneeën brood bij het ontbijt. Hij heeft totaal geen rem. En voor wat betreft die ruzie: Er was bij het ontbijt een stevige woordenwisseling tussen 2 vrouwelijke cliënten, en daar zat je vader - letterlijk - tussen. De een vond dat de ander aan tafel haar mond moest houden en de ander vond dat ze best mocht praten .... 
We zitten op zijn kamer: pap, twee kleinzonen, mijn man en ik. Gezellig. Oudste pakt de notenkraker, een model wat je zelden nog ziet, bekijkt het en pakt een walnoot uit de schaal om 'm te kraken. Zegt pap: "voorzichtig daarmee, ik heb dat ding nodig om de deur mee af te sluiten!". Als mijn zoon zo'n 5 minuten later aan opa vraagt om dit eens voor te doen weet pap niet wat hij bedoelt. 'Dat is alleen om noten mee te kraken hoor!'.
"Ja, ik heb geboft met deze kamer, het is er prima uit te houden, maar ik ben hier niet vaak. Hier zit ik alleen. Als ik beneden ben heb ik aanspraak" Ja, dat is die man die even tevoren heeft gezegd dat hij het zó zat is. "Beneden" is er trouwens voorlopig niet bij voor hem, hij moet op zijn afdeling blijven en mag alleen onder begeleiding naar beneden.
Als een medebewoonster binnen komt met het verhaal dat ze met haar zoon is gaan wandelen vraagt pap aan haar: "kon jij er dan zomaar uit?". 
Gistermiddag was een heerlijke voorjaarsdag, en dus besloot ik om samen met hem naar buiten te gaan. We liepen fijn en stevig gearmd naar de markt, dronken er een kop koffie, en toen nog een, en toen hij er weer een wilde bestellen liepen we maar weer terug :-) Ik was benieuwd hoe hij zou reageren op het (t)huis. Hij vroeg wat we daar nu gingen doen en toen ik antwoordde 'kijken of ze hier nog een kop koffie voor je hebben'  was dat antwoord volkomen naar zijn zin. Op de afdeling aangekomen zei hij: 'En hier woon ik'. Helemaal op zijn plek dus!
Ik verzamel de was en haal een walnoot uit een van de broekzakken. In een overhemd zit nog een sierpaaseitje. In de zak van zijn colbertje zit een pakje Franse kaas .... Het is en blijft een verzamelaar.