maandag 27 mei 2013

drie keer is scheepsrecht?

Op de blog van Carin las ik dat haar vader is overleden, hij overleed vrijdagavond, bijna 89 jaar oud. Ik wil haar ook vanaf deze blog heel veel sterkte toewensen! 
Het is diezelfde vrijdagavond - ik sta op het punt om naar een vergadering te gaan - dat ik een telefoontje krijg van pap's overbuurvrouw: 'ik kijk net uit het raam en zie je vader staan, bij zijn voordeur. Hij is aan het prutsen met een sleutel. Ik denk ik vertrouw het niet, het is zo frisjes buiten en hij staat hier in zijn (over)hemdje met korte mouwen ....' Ik bedank haar voor het telefoontje en bel snel mijn broer, die belooft om zo rap als hij kan in zijn auto te springen om te gaan kijken en eventueel zoeken. Tweede telefoontje volgt, dit keer naar het (t)huis: 'Vraagje: missen jullie meneer K.?' Gewoon voor het geval de bejaarde buurvrouw misschien iemand anders heeft aangezien voor mijn vader. Wie weet zit hij 'gewoon' fijn op zijn kamer ..... 'Euh,' klinkt het aan de andere kant van de lijn. 'Ik ga even kijken'. Maar dan blijkt dat buurvrouw het wel degelijk goed had gezien. Pap heeft kans gezien om - zonder dat ook maar iemand het in de gaten had!! - het (t)huis uit te 'piepen'. Hoe kan dat nu? Verklaring heb ik wel: te weinig personeel op twee afdelingen, bewoners die rond deze tijd meer aandacht vragen en langzamerhand geholpen moeten worden met het naar bed gaan, een nog kwieke man (pap dus) die persé naar huis wil om zijn stervende moeder te bezoeken en geagiteerd is omdat dit niet kan, een huis dat niet geschikt is voor het huisvesten van nog goed ter been zijnde dementerenden .....
Pap was dit keer gelukkig weer snel terecht. De schoondochter van zijn vriendin had hem zien lopen en heeft zich over hem ontfermd. Mijn broer heeft hem opgehaald, ze hebben samen nog wat gedronken en zonder protest heeft pap zich weer 'fijn' laten terugbrengen naar de afdeling. Wat een consternatie! 

vrijdag 24 mei 2013

nou zeg ....

Het kan verkeren .... zo maar .... We gingen laatst kijken naar een woonvorm voor beschermd wonen hier in de buurt. Een beetje met de nodige scepsis, want we hadden eigenlijk de keuze al bepaald. Maar laat die plek nu toch echt heel mooi en ruim en geweldig op ons overkomen! Ja, die plek waarover ik eerder een beetje neerbuigend schreef dat er 'vrije uitloop' was. Ik neem mijn woorden terug: het is een nieuw gebouw met drie woonlagen, met op de begane grond vier appartementen voor beschermd wonen voor elk 6 bewoners. Ieder appartement heeft een aparte slaap- cq zitkamer voor iedere bewoner, een badkamer en een mooie ruime gezamenlijke woonkamer met zithoek, open keuken en eetkamergedeelte. Nieuw, fris, mooi! Vanuit ieder appartement kun je naar buiten. Over de hele lengte van het gebouw is een groot terras met grasveldje. Mijn jongste broer en ik zijn dus gaan kijken, hebben een rondleiding gehad door 2 van de 4 appartementen en we hadden er vrijwel direct een goed gevoel bij: het geheel oogt ruim en fris, er is voldoende daglicht, de (slaap)kamers zijn niet te klein, de sfeer die er hing was goed. Omdat pap al zo lang op de wachtlijst heeft gestaan en nu al 8 weken in de intervalkamer woont is hij een urgent geval, en nadat wij ons 'ja, we willen' hadden uitgesproken bleek al rap dat er plek voor hem vrijkomt op 11 juni!! Dan al!! En (gelukkig) niet door een sterfgeval maar doordat een mevrouw gaat verhuizen naar een ander (t)huis. Kijk, dat vind ik dus prettig ;-) Onze aanvankelijke eerste keuze hebben we afgemeld. Niet omdat het daar niet mooi of prettig wonen is of zou zijn, maar onder andere omdat we dan een persoonsgebonden budget zouden moeten aanvragen en ik echt heel erg opzag tegen de administratieve rompslomp die dat met zich meebrengt. Dat huis leverde namelijk geen intramurale maar zogenaamde extramurale zorg. Je huurt dan een kamer, betaalt servicekosten plus de zorg die geleverd wordt. Nu krijgen we het wat dat betreft een stuk makkelijker, en de geboden hulp en verzorging zullen net zo goed zijn. 
Van een nichtje (haar vader woont nu een jaar beschermd) kreeg ik ook te horen dat ik met andere ogen moest kijken. Haar ervaring was dat de dingen waarvan zij altijd vond dat die altijd belangrijk waren voor haar vader (werken in de tuin, buiten bezig zijn, genoeg leefruimte, eigen spulletjes om zich heen) helemaal geen rol meer spelen in zijn leven. Klopt, ik merk dat ook aan pap: het wandelen dat eerst zo'n grote rol speelde in zijn leven is helemaal op de achtergrond geschoven. Hij heeft het er niet meer over, een klein uitstapje naar de stad voor een kop koffie is al voldoende! De leefruimte voor hemzelf, waar hij thuis zo aan gewend was is ook stukken minder belangrijk. De stilte waaraan hij zo gewend was idem dito. Hij zoekt steeds zelf de bedrijvigheid op in de gezamenlijke woonkamer. Hij is behulpzaam, maakt praatjes met iedereen, deelt kusjes uit ..... , loopt de gang op en neer, alleen of met een medebewoner. 
Conclusie: we zijn blij en opgelucht dat hij kan gaan verhuizen naar een definitieve plek die ook nog mooi en ruim is, mèt de mogelijkheid om zelf naar buiten te kunnen voor een frisse neus. Nu gaan we hem langzaam hierop voorbereiden, maar dat is in geen verhouding tot de gesprekken die we eerder moesten voeren over de verhuizing van thuis naar de gesloten afdeling ....

maandag 20 mei 2013

gesprek en twee mooie blogs

Het gesprek liep goed. We zijn in ieder geval redelijk tevreden. Voor wat betreft de verstrekte rustgevende medicatie:  voor hen (verpleging en arts) staat de veiligheid van de andere bewoners voorop. De Haldol wordt wel vervangen omdat deze niet het gewenste resultaat geeft. Pap is niet agressief of vervelend vanuit zichzelf, maar wordt geagiteerd door de omstandigheden. Een zo'n omstandigheid is bijvoorbeeld het constante vragen van een van zijn medebewoners naar 'zuster ..... zuster ..... zuster' en zoiets gaat (ook mij) naar verloop van tijd irriteren .... Iemand zonder Alzheimer verlaat dan de gezamenlijke ruimte, maar dit besef heeft pap niet (meer). En dan wordt er nogal eens gemopperd en eventueel geduwd en/of geslagen .... Niet alleen door pap trouwens, ik was er laatst getuige van dat een andere medebewoonster (ver in de negentig) zich hierover opwond: 'hou nu eens op .... je hebt dit al zeven keer gezegd ....'
Besproken is natuurlijk ook dat pap niet al te lang meer in de zogenaamde logeer- of intervalkamer moet blijven waar hij inmiddels ruim 7 weken woont. Hij moet een eigen plek krijgen met de mogelijkheid om zelf naar buiten te kunnen lopen. Komende week gaan we naar een huis kijken met 'vrije uitloop' om dit even oneerbiedig op te schrijven. Met een kleine omheinde tuin dus. En verder is er volgende week een open dag van een nieuwe kleinschalige woonvorm voor dementerenden. Daar gaan we ook kijken. Dit is echt heel mooi, met een redelijk grote tuin die gedeeld wordt met een woonhuis voor mensen met een verstandelijke beperking. Eerlijk gezegd denk ik dat het deze laatstgenoemde woonvorm gaat worden. Hiervoor bestaat namelijk (nog) geen wachtlijst, pap zou er per 1 juni kunnen gaan wonen. Wordt (wederom) vervolgd.

het fotoboek

Ik heb pap alvast zijn vaderdagcadeautje gegeven, en wat was dat een succes! Personeel, medebewoners, familie, iedereen moest kijken naar de foto's en luisteren naar zijn verhalen. Na een dag was het boek al 'foetsie' .... Het lag niet meer in de gezamenlijke woonkamer en ook niet op zijn kamer. Overal hebben we gezocht, nergens was het te vinden. Zelfs in de koelkast, maar daar stond alleen maar een potje met (oude) munten, (k)oud geld dus .....


Maar het is intussen weer terecht: pap had het veilig onder het tafelkleed verstopt maar wist dit (natuurlijk) niet meer. :-)
Gisteren ontdekte ik twee Alzheimerblogs die zeer zeker de moeite waard zijn om te lezen. Ze gaan over twee mensen met Alzheimer, maar weer heel anders. De eerste is van Josselin over haar (jong)dementerende vader. Josselin was pas 15 toen de diagnose bij haar vader werd gesteld. De tweede is van Hilair over zijn (jong)dementerende zus Marie-José. Marie-José had ook het Syndroom van Down, zij is inmiddels overleden.

maandag 13 mei 2013

weer terug

Ja, ik ben er weer! Lekker uitgerust van een weekje te zijn weggeweest. Lekker gegeten, iets maar niet teveel geluierd, veel gewandeld en een behoorlijke fietstocht gemaakt. De laatste twee activiteiten gingen alleen als het weer het toeliet natuurlijk. We hebben behoorlijk wat regenbuien gehad, maar ook flinke zonnige periodes. Net als thuis dus ... Maar 'uit' is toch wel fijner dan 'thuis' op zijn tijd. Dit zijn een paar meisjes die we tegenkwamen tijdens onze fietstocht:

mooie meiden in de wei

hé, wacht even op mij ......

Ook tijdens het weekje weg blijf ik- dankzij internet en telefoon - gewoon op de hoogte van het wel en wee in het (t)huis. De laatste tijd teveel 'wee' dan me lief is eigenlijk ... Zo ook het zoveelste telefoontje vanuit het (t)huis. Door de arts is wederom besloten om pap een hogere dosis Haldol voor te schrijven. Drie maal daags 1 mg wordt nu de dosering. En weer om dezelfde reden als bij de vorige verhoging, namelijk teveel agitatie ten opzichte van medebewoners van de afdeling. We - de kinderen - komen steeds weer en meer tot de conclusie dat hij geen persoon is om in een groep te wonen en dat ook kleinschalig wonen niet geschikt is voor hem .... Morgen is de familiebespreking, ik heb het lijstje met vragen en opmerkingen al zo goed als klaar. Pap woont natuurlijk nog altijd tijdelijk op deze afdeling in dit (t)huis, het ziet er niet naar uit - maar dat weet je natuurlijk nooit - dat hij binnen afzienbare tijd een eigen plek zal krijgen. En zoals ik hierboven al schreef: dit is niet de meest geschikte afdeling voor hem. Hij is (te) snel geagiteerd, met name door medebewoners, en hij kan niet 'gewoon' naar buiten lopen zoals hij dat jarenlang gewend was. Een afgesloten tuin is niet voorhanden. Er is wel een (mooie) tuin, ik zie 'm liggen als ik uit het raam van paps kamer kijk, maar die zal niet worden afgerasterd omdat dit huis - zoals het er nu naar uitziet - over zo'n vijf jaar zal worden afgebroken. Elke investering is een kostenpost die zich niet laat terugverdienen zal men wel denken. Pap is nu al ruim zeven weken een extra persoon op zijn afdeling en dat betekent al evenzoveel weken extra werkdruk voor het personeel. Is ook niet 'leuk' natuurlijk. In ieder geval afwachten tot morgen ... Zelf hebben we ook iets in gedachten, maar dat plan moet nog even goed doordacht en besproken worden. Wordt vervolgd ....
Het familieboek is klaar, kan ik gaan afhalen. Ik ben benieuwd hoe het is geworden want ik heb nogal eens last van haastje-repje oftewel iets te snel willen doen en dan later denken 'had ik niet beter zus of zo ...'. Mijn broer heeft deze foto's laten afdrukken: mooi! De poster komt aan de wand in paps kamer, dit zal hij zich nog goed kunnen herinneren. Een stukje van vroeger  uit zijn leven als dierenarts, zo'n 40 jaar geleden. Toen ik gistermiddag bij hem was vroeg hij mij trouwens wanneer we toch eindelijk eens gingen trouwen .....

keizersnede




maandag 6 mei 2013

nou ja

Het feest was leuk. Ik heb in ieder geval alleen maar positieve dingen gehoord en leuke foto's gezien. Pap stond ruim van te voren klaar, gewassen, geschoren en gestreken. Met zijn zondagse pak, met stropdas en  - oh jee - met bruine in plaats van zwarte schoenen aan zijn voeten. Het zwarte paar, daar hadden we even niet aan gedacht. Maar dit mocht de pret niet drukken. Halverwege het feest krijg ik een foto toegestuurd 


met begeleidend bericht van mijn broer: 'dit haalt pap net uit zijn binnenzak ... Om hem wakker te houden!! :-) Iets voor de blog ...'
Zaterdagmiddag, ik ben inmiddels onderweg naar ver weg van mijn thuis, komt een telefoontje van het (t)huis: pap heeft het weer klaargespeeld, hij was er weer 'van tussen'. Dit keer door samen met een bezoeker van zijn afdeling, die hem nog nooit had gezien en hem ook niet had getypeerd als zijnde een cliënt van de afdeling beschermd wonen, via het trappenhuis omlaag te lopen (4 verdiepingen!!) en vervolgens de deur uit te stappen, de vrijheid tegemoet .... Ik kan er niets aan doen, vind het ergens best komisch. Moet ook denken aan het boek dat ik vorig jaar las (De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween). Ik neem contact op met mijn jongste broer maar die is 'absolutely not amused' .... Tja, tot 6 weken geleden wisten we niet eens waar hij was als hij aan de wandel ging en nu wordt volgens protocol zelfs de politie geïnformeerd ..... Enfin, de man waarmee pap door het trappenhuis liep begon te twijfelen toen hij pap buiten zag twijfelen over welke kant hij op zou gaan, en is toen maar weer het (t)huis ingelopen om dit te melden. Ja hoor, meneer K. alweer ....... ik hoor het ze denken :-) Hij is uiteindelijk niet ver van zijn eigen huis - toevallig - gevonden door iemand van het personeel en weer rustig terug begeleid naar het (t)huis. Op het moment dat ik werd gebeld zat hij fijn aan de koffie, zich van geen kwaad bewust en nog nagenietend van zijn ommetje ....

vrijdag 3 mei 2013

speciale dag

Inmiddels is er alweer een week voorbij, in totaal woont pap nu al 6 weken op zijn tijdelijke kamer. Tijd vliegt ... echt waar! Het lijkt wat beter te gaan, alles lijkt rustiger. Ik schrijf met nadruk 'lijkt' omdat ik natuurlijk maar soms aanwezig ben om situaties te beoordelen. Het lijkt mij rustiger te gaan. Volgende week is de familie-afspraak met arts, zorgbegeleider, zorgtrajectbegeleider, mijn beide broers en ik. Maar eerst ga ik een hele week op vakantie! Niet voor het eerst, maar wel voor het eerst sinds ik pap 'veilig' weet en me dus geen zorgen hoef te maken over wel/niet dwalen, wel/niet de deur openen voor onverlaten, wel/niet de koelkast vol genoeg met proviand. We wilden eerst vandaag vertrekken maar de auto begon gisteren tegen te sputteren, die is nu in de garage om nog eens goed te worden nagekeken. Uiterlijk morgenvroeg willen we echt op pad. Ik ben er weer eens aan toe ..... :-)
Vandaag is trouwens een speciale dag. Het is alweer 12 jaar geleden dat mijn moeder overleed na een lang ziekbed. Het is ook de achtenzeventigste verjaardag van haar zus Ria, en de viering van de gouden bruiloft van zusje Mimi en haar man. Dames (en ook mijn oom natuurlijk) proficiat! Ik wens jullie allen een hele fijne avond en veel plezier!
de 3 zusjes op een rij

Na overleg met de arts is besloten dat pap naar deze viering toe mag! Mijn broer neemt hem mee. Pap in het nette pak en dat hangt al klaar. Vanmiddag wordt nog eens geprobeerd of pap zich nog eens laat douchen. Dat lukte afgelopen week namelijk 1 keer. Hoera! Wel voorzichtig, niemand mag erbij zijn .... Het is zoals Fieke schreef in haar reactie op mijn vorige bericht: schaamtegevoel bij hem. Indien nodig wil zijn kleinzoon ook helpen bij het douchen, maar als het stapje voor stapje lukt door het personeel op de afdeling is dat wel zo makkelijk. Vanmorgen was ik bij pap en heeft hij zich kunnen scheren. Ik geef hem het mesje, tover het als ware uit mijn tas en hij vindt dat helemaal niet vreemd. Op de afdeling zouden ze het liefst zien dat hij zich elektrisch zou gaan scheren, maar ik vind dat hij zo lang als mogelijk de dingen die hij nog zelf kan ook zelf moet blijven doen. Net zoals het zelf strijken van zijn overhemden. Zolang hij dat kan is het toch prima? 

en maar mopperen omdat het mesje bot is ....
Of er nooit meer vreemde dingen te fotograferen zijn? Jawel hoor, vandaag had ik weer eens eentje:



In de verder helemaal lege ijskast (hij hoeft geen eigen voorraad omdat er voor alles wordt gezorgd op de afdeling) staat het bakje met messen en vorken. En een glazen waxinelichtjeshouder :-)
Tot volgende week!