maandag 22 juli 2013

nou ja zeg ...

De sjawl uit het vorige bericht is alweer uitgehaald: te strak gebreid, daardoor niet mooi vond ik. Mijn zonen verklaren me voor gek: "zoiets haal je toch niet helemaal uit .... zonde van de tijd"  Ach, tijd, het is toch meer een vrijetijdsbesteding, het om krijgen van de tijd als ik bij pap zit. Hoelang ik erover doe is bijzaak. Resultaat is wel belangrijk, maar dan wel (bijna) perfect.  Het patroon staat trouwens op deze blog, voor degenen die dat leuk vinden.
Tussen al het breien door was er een familiebijeenkomst van de zwagers en schoonzussen van pap, de familie van wijlen mijn moeder. Ik bracht hem naar het zuiden van de provincie en mocht er samen met hem een paar uurtjes verblijven. Het weer was prima, het eten lekker en het gezelschap leuk en gezellig! Pap moest voor het eten natuurlijk nog even (wild) plassen, en bij het controleren van zijn schoenen op plasspetters kwam ik hier achter:


Ja, 2 verschillende schoenen :-)
Wat zorgen blijft baren is het slechte lopen van pap en het af en toe verliezen van zijn evenwicht. Zo gebeurde het laatst al in het bijzijn van mijn jongste broer, en nu was ik er zelf bij. Pap stond bij me, ik wisselde even een paar woorden met twee medebewoners en achter me lag hij plots op de grond. Gestruikeld? Geen idee waarover. Evenwicht verloren? Tja, ik had heel even zijn arm losgelaten. Even duizelig door de warmte? In ieder geval de knie kapot, maar verder gelukkig niks. Pap was vroeger heel rap en kon goed vallen en weer opstaan, maar dat lukte nu absoluut niet. Ook niet met mijn hulp. Ik ben maar snel binnen hulp gaan halen - we waren in de binnentuin - en samen met een verzorgende lukte het wel. Het lijkt mij hoog tijd voor een rollator. 
Gisteren was pap ietwat misselijk toen ik hem bezocht. Hij bleek zeep te hebben gegeten ..... Waarschijnlijk had hij zijn tanden en gebitje willen poetsen. Met zeep. En dat was niet lekker. En dat was hem niet goed bekomen .... Na het drinken van een glaasje melk en een glaasje water voelde hij zich gelukkig weer snel beter. 't Is wat ....

dinsdag 16 juli 2013

zomerreces of zoiets

Volgens mij heb ik zoiets als zomerreces: het is buiten warm, ik heb geen fut om binnen achter de laptop te gaan zitten om stukjes te schrijven, mijn laptop functioneert niet meer zonder constante stroomvoorziening dus mee naar buiten nemen is geen optie en ik heb geen zin om telkens een verlengsnoer aan te sluiten. Trouwens, het beestje geeft zoveel warmte af, daar word je niet vrolijk van ... Vanmorgen lukte het al helemaal niet om in te loggen, toch eens denken aan een nieuw exemplaar? Ik tik dus nu vrolijk op de laptop van mijn man, het wordt namelijk echt hoog tijd voor een update over pap.
Pap lijkt zich prettig te voelen in het (t)huis. Hij realiseert zich volgens mij echt niet waar hij woont, hoe lang al, waar hij vandaan komt en hoe het bijvoorbeeld met zijn huis is wat nu te koop staat en nog behoorlijk vol staat met rommel en aanverwante zaken. Ik zeg 'lijkt' omdat hij zich niet uit daarover en ik het hem ook niet wil/kan vragen. Het voeren van een zinnig gesprek is zo goed als onmogelijk. Pap komt steeds slechter uit zijn woorden. Als hij aan een zin begint weet hij halverwege al niet meer hoe verder. Hij begint te stotteren, kraamt meestal gewoon onzin uit. Hij vindt dit erg, heel erg, maar is het ook weer snel vergeten allemaal. Dat is dus het enige 'voordeel' van de Alzheimer (als je al kunt spreken van voordeel want het is gewoon een van de vele nadelen van deze vreselijke ziekte): dat je ook vergeet dat het zo erg is dat je dingen niet meer zo goed kunt als vroeger ..... Pap doet mee met groepsactiviteiten die worden georganiseerd, is behulpzaam, heeft wel eens ruzie met een medebewoner maar dat schijnt normaal te zijn, loopt rondje na rondje na rondje over de twee gesloten afdelingen die middels gangen met elkaar zijn verbonden. Loopt ook wel de (afgesloten) binnentuin in. Op zijn kamer is hij nooit. Die is trouwens overdag ook afgesloten om te voorkomen dat medebewoners op elkaars kamer komen en spulletjes meenemen die niet van hen zijn. Niks proletarisch winkelen, maar gewoon niet meer het verschil zien en weten tussen mijn en dijn. 
Als pap zich prettig voelt, voel ik me ook goed daarbij. Ik kom nu toch wel tot rust. We hebben de bezoek-aan-pap-dagen verdeeld tussen ons drieën, zodat pap iedere dag iemand van zijn kinderen ziet. Of hij dat merkt? Laatst zat ik een uur buiten met hem op het terras, bracht hem daarna terug naar de afdeling, ging nog even naar zijn kamer om de vuile was op te halen en toen hij me daarna weer zag werd ik begroet alsof hij me al wéken niet meer had gezien.
Maar ik kom tot rust, ik brei me zo ongeveer suf gedurende mijn bezoekjes. Ik heb nu al 5 paar sokken af en ben nu bezig met een shawl. Echt werkjes voor de zomer dus :-)


Jongste broer heeft het nu moeilijk, hij vindt het verschrikkelijk hoe pap nu is: zo gelaten, zo slecht met lopen en met praten en zich uiten: 
"Bah, ik krijg er steeds meer moeite mee. Ik kan er niet goed meer mee overweg. Er is niks meer van onze pap over ..." 

Intussen proberen we het leven voor hem in het (t)huis zo vaak mogelijk zo plezierig mogelijk te maken: fijn in de tuin zitten, (alcoholvrij) pilsje erbij, wat kletsen, een rondje lopen. Genieten zo lang het nog kan .....

zondag 7 juli 2013

verkeerde kamer

Bericht van mijn broer: "Heb jij pap soms naar huis gehaald? Ik zie hem hier nergens." Nee, we hebben pap niet gehaald (Eerlijk gezegd ga ik tegenwoordig liever naar hem toe dan dat we hem naar hier halen. Het is veel rustiger voor hem) Ik schiet dus lichtelijk in de stress .... het zal toch niet zo zijn dat hij weer weg is? Tien minuten later nog een bericht: "Ik heb hem .... Hij lag bij iemand anders in bed. Kon zijn kamer niet vinden en was moe ..... :-) ". 
Kan gebeuren, zal ook vaker gebeuren. Vrij regelmatig vind ik spullen op paps kamer die absoluut niet van hem zijn. Zo heb ik al een bril en een dames (winter)jas aangetroffen en afgeleverd bij de zusterpost. Een vestje en diverse zakdoeken volgen morgen, die zaten gisteren in de waszak met spullen van pap. Met andere woorden: andere cliënten zijn ook regelmatig de weg kwijt ...
Afgelopen week kregen we (eindelijk) groen licht: pap mocht blijven in het (t)huis en op de afdeling waar hij nu al een tijdje woont. Weliswaar kwam dit nieuws pas na een telefoontje van mijn broer met de zorgtrajectmanager maar daar doen we niet moeilijk over. En jammer genoeg niet op 'zijn' kamer omdat dit nu eenmaal de crisiskamer van de afdeling is, maar in een kamer aan de andere kant van de gang.  Ik hoefde nergens voor te zorgen, het personeel zou alles verhuizen. Prima. Diezelfde middag is pap nog verhuisd. 
De volgende dag kreeg ik telefoon van het afdelingshoofd. Eerst een geruststelling van zijn kant, er was niets aan de hand met pap. Maar helaas waren ze genoodzaakt om pap weer terug te verhuizen naar de zogenaamde crisiskamer. Dit had te maken met de gevolgen van ongewenst en agressief gedrag ten opzichte van een van de verzorgers een aantal weken geleden.
Kortom: pap is weer terug verhuisd naar 'zijn' kamer, die tot voor kort de crisiskamer was maar nu permanent zijn kamer blijft. Hopelijk wordt en blijft het nu rustig ...

maandag 1 juli 2013

nog eens lezen

Een aantal jaren geleden las ik het boek 'Ik heb Alzheimer, het verhaal van mijn vader' geschreven door Stella Braam. Dat was in de tijd dat pap nog redelijk 'bij de tijd' was en nog thuis woonde. Ik vond het wel een goed boek, maar hetgeen ik las stond toen nog mijlenver van ons af. Nu pap in een (t)huis woont zijn de stukjes up-to-date, helaas. Hoog tijd dus om het boek nog eens te lezen. Er zijn zoveel parallellen tussen pap en René, de vader van de schrijfster: beiden hoogopgeleid, beiden zeer zelfstandig en ook nog eens behoorlijk eigenwijs. Destijds leende ik het boek uit de bibliotheek, nu heb ik een (tweedehands) exemplaar besteld bij Bol. Mijn eerste gedachte voor de titel van dit blogstukje was trouwens 'ik heb Alzheimer' maar ik was bang mensen hiermee op het verkeerde been te zetten ...
Gisteren was een mooie zondag en natuurlijk ging ik naar pap, dit keer samen met mijn man in plaats van in mijn uppie. Mijn man had hem niet meer gezien sinds de zondag bij ons thuis. Hij was erg benieuwd naar het (t)huis en hoe het met pap ging. Ik was benieuwd naar wat hij van pap zou vinden en ik zag hem schrikken: ongelooflijk vond hij, hoe pap achteruit was gegaan in amper een maand tijd! Tja, deze ziekte kent alleen  maar verliezers.
Het was een fijne zondag in het (t)huis: de ijskar stond voor de deur, met gratis ijshoorntjes voor iedereen. Binnen was muziek en buiten op het pleintje stonden een aantal antieke tractoren, waar pap heel even aandacht voor had.


Waar mijn man nog het meeste van onder de indruk was was het onvermogen van pap om een gesprek te voeren of volgen. 'Vroeger' - nog niet eens zo lang geleden - kon je nog met hem praten over iets waarvan je zeker wist dat het hem interesseerde en nu niet meer. De gesprekken die we probeerden te voeren sloegen dan ook eerlijk gezegd echt nergens op.
Maar het was toch een fijne zondag. Ook door hetgeen ik te horen kreeg van iemand (van het personeel): pap was toch zo'n prettige man, altijd hulpvaardig, vriendelijk en nooit te beroerd om een hand uit te steken. Hij was nooit vervelend en zij had ook nog nooit last gehad van vreemd of ongewenst gedrag ..... Dat is toch fijn om te horen?  Heel wat anders dan de geluiden tot nog toe ....