vrijdag 27 september 2013

de was

Sinds afgelopen juli was ik de was van pap niet meer zelf. Deels omdat het door de verschillende (zomer)vakanties een beetje problematisch werd om een en ander passend op te lossen binnen de familie en ook omdat door de 'ongelukjes' van pap de was niet te lang meer kan blijven liggen .... Alles wordt nu verzorgd door een firma: ze halen de was op in een speciale waszak, spullen worden indien nodig gelabeld, en later in de week komen ze weer gewassen en gestreken terug. In het begin heb ik een beetje in de gaten gehouden of er nog wel genoeg van alles bleef hangen en liggen in de kledingkast en dat ging goed. Ik heb voor alle zekerheid nog wat extra t-shirts en pyjama's gekocht voor het geval dat. *Chips* was mijn reactie laatst toen er nog welgeteld één schoon overhemd, een trui, een enkele sok, 'n stropdas en zijn jasje in de kast hingen! Geen wonder dat hij een broek droeg met vlekken :-( Zou pap echt zoveel schone kleding nodig hebben gehad in één week tijd dat (bijna) alle (lees: heel veel) overhemden en broeken etc. gebruikt zijn? Het was wellicht handiger geweest om mij bijtijds in te lichten zodat ik een aantal wasjes tussendoor had kunnen doen? Of zouden er kledingstukken zijn kwijtgeraakt? Inmiddels ligt en hangt de was weer schoon terug in de kast, wat er fout is gegaan weet niemand. Mijn eigen conclusie is dat ik zelf maar moet blijven controleren en indien nodig zelf een wasje moet draaien.
Zo'n wasje was maandag weer hoog nodig: door omstandigheden was vergeten om de vuile was van pap mee te geven naar de wasserij. De wasbox was overvol en het rook niet echt fris in de kledingkast ..... (opmerking: omdat pap nog altijd vrij eigenwijs is moet de vuile was in de kast worden bewaard, hij zou anders zo maar vuile kleding weer - willen - aantrekken. Dit kan nu niet omdat de kledingkast wordt afgesloten en pap hiervan geen sleutel heeft)
Enfin, de was is inmiddels schoon en ruikt (na twee keer) wassen  en buiten laten drogen weer heerlijk fris.

vrijdag 20 september 2013

lopen

Laatst waren we zó blij dat pap weer redelijk goed liep en vroeg ik me af of dit ook kwam door het verminderen van de rustgevende medicatie. In de tussentijd werd deze medicatie weer wat verhoogd (in verband met ongewenst gedrag met name in de avonduren) en vrij snel merkte ik de invloed hiervan op het lopen en praten. Pap struikelde bij wijze van spreken over 'n pluisje en viel soms zomaar om, kon niet meer zelfstandig in een stoel gaan zitten of opstaan en sprak ook onduidelijk en zeer onsamenhangend. Dat was niet goed. Via een schoonzusje kregen we een rollator te leen waar hij gebruik van kon maken. Hij liep er redelijk goed mee zonder dat we bang hoefden te zijn voor valpartijen. Bij het laatste familiegesprek met evv-er en arts is hierover gesproken met als gevolg dat de medicatie weer is aangepast en pap ook weer een stuk beter loopt. Gelukkig ook maar want zijn rollator is altijd 'foetsie' ondanks de aangebrachte tag met zijn naam aan het handvat. Geen idee wie er mee aan de wandel gaat en het ding ergens parkeert waar het niet thuis hoort. Wie weet pap zelf, maar dat weet hij natuurlijk niet ;-)
Om even terug te komen op mijn vorige blog: nee, ik heb geen last van het lege-nest-syndroom, ik geniet van lege wasmanden, vol blijvende koelkast en dus nooit meer misgrijpen omdat iets leeg of op is, nergens rondslingerende sokken, opgeruimde (slaap)kamers etc. Ik vind het heerlijk als ze thuis zijn, echt waar, maar voel me niet doodongelukkig omdat de jongens er niet zijn. Ik vind het geweldig dat zij deze kansen hebben gekregen en geniet met volle teugen mee van hun mogelijkheden, iets wat vroeger echt niets voor mij was geweest trouwens. Ik bleef thuis, durfde niet eens 'op kamers'. Dankzij Facebook, facetime, WhatsApp en e-mail is de wereld zo enorm veel groter geworden maar de afstand gelukkig kleiner :-) 

dinsdag 17 september 2013

jarig en wat heb ik het druk ....

De afgelopen weken waren voor mij erg (oftewel veel te) druk. 




Mijn middelste gaat studeren in Brussel, samen met hem bezocht ik een aantal keren deze mooie stad op zoek naar een 'kot'. Het heeft wat tijd gekost, ik versta, spreek en snap nog altijd geen Frans en vele Brusselaars geen Nederlands, maar we zijn geslaagd! Als gevolg van dit intensieve zoeken was ik niet in de gelegenheid om het verjaardagsfeestje bij te wonen dat mijn middelste broer bij zich thuis had georganiseerd voor pap. Jawel, pap heeft verjaard: 84 is hij inmiddels! Volgens mijn broer: 

Het kon niet beter lopen. 
Pap vond het geweldig en heeft natuurlijk weer gezongen. 
Hij heeft er heel erg van genoten en heel goed gegeten 
kortom een perfecte verjaardag. 

Gelukkig maar, want ik had me van te voren best wel zorgen gemaakt: wat als hij naar de wc moet? Wat als hij een 'ongelukje' krijgt? Wat als hij onrustig wordt? 's Avonds zijn we natuurlijk wel langs geweest in het (t)huis. We hebben pap gefeliciteerd:  "Oh, ben ik jarig?" en gevraagd hoe zijn dag was geweest, maar de herinnering aan de dag was al weer weg ...
De volgende dagen stonden in het teken van onze oudste en jongste in Riga. Gelukkig hoefden we bij hen niet op kamerjacht want dat hadden de heren prima geregeld. We hebben genoten van hun gezelschap, weer veel gezien en gelopen, spulletjes gekocht om hun verblijf 'op te leuken', langs de universiteit gereden, naar zee geweest, lekker gegeten, kortom: het was leuk en fijn en dodelijk vermoeiend ...

machtig mooie stad

en prachtige stranden op nog geen half uurtje rijden
Vanmiddag ga ik naar pap. Ik zal hem de foto's van zijn kleinzonen laten zien. Hij herkent ze gelukkig nog, alleen de namen hè, da's wat veel gevraagd. 
By the way: deze blog staat nu ook genoemd op de site van Alzheimer Nederland. Ik zag dat ik daar in goed gezelschap ben van Menno (Menno Drenths') en Simone (Bonne & Co), hun blogs staan ook links in het rijtje van mijn Alzheimer-blogs.

maandag 9 september 2013

snap je het nog?

Ik denk dat ik na al die jaren omgaan met pap met 'zijn' Alzheimer wel kan stellen dat ik zo ongeveer een ervaringsdeskundige ben op dit gebied. Ik weet - door schade en schande wijs geworden - hoe om te gaan met iemand - in ieder geval met pap - met Alzheimer of dementie. Ik begrijp vele dingen wel, sommige minder goed en soms sta ik gewoon paf. Zo ook laatst een aantal keren:
In het vorige (t)huis, waar pap korte tijd woonde, werkte op zijn afdeling één mannelijke verzorger. Ik zal hem voor het gemak maar Joep noemen. Deze Joep was een beer van een vent met een speciaal soort humor, en blijkbaar sprak dat pap wel aan. En omgekeerd kon Joep goed overweg met paps humor. Ze lagen elkaar dus wel, deze Joep en pap. Nadat pap moest verhuizen naar zijn huidige (t)huis had hij hem niet meer gezien en ook nooit meer naar hem gevraagd. Tot laatst bleek dat Joep was overgeplaatst naar dit (t)huis. Door omstandigheden niet meer als verzorgende, maar dat doet er verder niet toe. Groot was mijn verrassing toen ik zag dat pap hem nog herkende! Hij wist alleen de naam niet meer en ook niet van waar hij de goede man kende, maar de grapjes waren als vanouds! Leuk toch. Alleen, hoe zat dat ook al weer met het korte termijn geheugen? Dat is toch zo goed als niet meer aanwezig? Blijkbaar blijft iets/iemand dat/die indruk heeft gemaakt, positief dan wel negatief, wel in het korte termijn geheugen 'hangen'. 
Zo heeft pap het de laatste tijd regelmatig aan de stok met een medebewoner, ik noem hem voor het gemak maar Piet. Het klikt niet meer tussen beide heren, ze vliegen elkaar zo ongeveer in de haren. En waarom? Geen idee, en of ze het zelf weten of kunnen verwoorden? Pap wil in ieder geval niet bij Piet aan tafel zitten en vice versa. Lastig .... er moet toch iets gebeurd zijn, maar wat? En deze negatieve ervaring blijft dus ook hangen. Als - tijdelijke - oplossing zit pap nu niet meer in 'zijn' huiskamer maar in de aangrenzende. Blijft een en ander escaleren (de heren zijn zowat elkaars kamerburen en komen elkaar echt altijd en overal tegen) zal een van beiden moeten verhuizen naar een andere kamer. Ik hoop dat dit niet nodig is ...