dinsdag 29 oktober 2013

update

Foei, wat gaat de achteruitgang snel bij pap. Ik vroeg laatst aan zijn (nieuwe) evv-er (eerst-verantwoordelijke verzorger) of dit een normaal of abnormaal gebeuren was. Zij heeft heel wat jaren ervaring bij de verzorging van psychogeriatrische patiënten en ziet dit - helaas - vaker. Ze is trouwens zijn nieuwe evv-er omdat pap een tijdje geleden is verhuisd naar haar kant van de afdeling. 
Pap sloft alleen nog maar met grote moeite door kleine stukjes gang en holt dus achteruit .... Samen hebben we met pap geoefend: kleine stukjes lopen, daarbij zijn beide handen vasthoudend en hardop tellen: 'een ... twee ...   een-twee-drie-vier ...   een ...   twee ... een-twee-drie-vier'. En dat helpt, soms. Ik begin met tellen, hij valt in, en samen proberen we om op de maat te lopen. Vijf  meter, 10 meter en dan is het al 'op' en moet hij gaan zitten. Gelukkig staan er overal zitjes, gelukkig hangen er overal leuningen aan de wanden waar hij zich vast kan houden. Samen naar buiten, de tuin in of naar de gemeenschappelijke ruimte is niet meer mogelijk zonder rolstoel. Gaan zitten en weer opstaan gaat ook heel slecht. Hij kan het wel, maar het begrip 'opstaan' of 'ga zitten' bestaat niet meer, is helemaal weg. Als ik bijvoorbeeld wil dat hij gaat staan ga ik voor hem staan, geef hem een hand of arm en vraag of hij zich wil opduwen. Dan gaat hij duwen als een klein kind op de wc .... kijk, daar zit je dus ook niet op te wachten .... Triest.
Zondag was pap ziek. Blijkbaar heerst er al iets van griep op de afdeling? Arme bewoners, arme verzorgenden ..... In ieder geval bleef hij in bed liggen, en daar lag hij nog toen ik hem bezocht. 's Morgens had hij nog geroepen dat hij aan het sterven was, 's middags had hij al weer praatjes voor tien. Gelukkig ook wat meer kleur op zijn gezicht. En ziek, nee, daar wist hij niks van. Hij lag gewoon uit te rusten, dat mocht toch zeker? :-) 


En dit was de dag erna, ongelooflijk toch?

donderdag 17 oktober 2013

gebeurt er dan niets meer?

Eigenlijk niet nee. Er gebeurt heel weinig dat in mijn ogen interessant of leuk of indrukwekkend genoeg is om over te schrijven. Ik kan moeilijk iedere keer schrijven over hetzelfde rondje dat we hebben gelopen, over de thee of koffie of alcoholvrij biertje dat pap heeft gedronken in de mooie ruimte van het (t)huis, of over dat alles steeds minder gaat. Ja, daarover kan ik natuurlijk wel schrijven, want het gaat echt iedere keer minder. Als je bedenkt dat pap nu ruim een half jaar geleden uit zijn eigen huis is gegaan, en je vergelijkt de man van toen met de man van nu dan is dat een levensgroot verschil. De man van toen was nog goed ter been, was rap, vliegensvlug zelfs, goed van de tongriem gesneden en bij tijd en wijle bozig, agressief en onrustig. Pap nu is erg slecht ter been, met of zonder rollator, zo langzaam als iemand maar kan zijn, absoluut niet meer in staat om snel van A naar B te lopen, beweegt nog maar heel weinig, heeft moeite met opstaan en komt steeds vaker niet meer goed uit zijn woorden. Wat wel is gebleven is zijn gevoel voor humor, zijn 'op-het-randje' opmerkingen ten opzichte van medebewoners en verzorgenden. Met name het weinig bewegen in combinatie met (te)veel eten en snoepen, als hij de kans krijgt tenminste, is wat mij zorgen baart. Hij wordt echt veel te dik. Een aantal weken geleden gingen zijn broeken nog dicht, zij het met moeite. Vorige week vertelde me iemand dat ze nu zijn broekknoop open moesten laten en vandaag zag ik dat zelfs de rits niet meer dicht gaat. Ik zal eens gaan kijken voor een makkelijke broek met elastiek in de band, maar voor de rest hoop ik toch dat erop gelet wordt dat hij niet meer zes (!) sneeën brood achter mekaar opeet of de suikerpot leeg snoept .... Van mij krijgt hij in ieder geval geen koekjes of vlaai meer en het biertje is voorlopig ook van de baan ;-) Maar verder gebeurt er dus weinig ...

slof slof slof .... 

thee in plaats van een biertje :-)
Kijk, dit vind ik wel héél erg leuk om te vermelden: bij mijn jongste broer komt er een nieuwe hond. Na de dood van lieve en trouwe viervoeter Mabiche was het toch wel erg rustig bij hen in huis. Daar komt begin december dus behoorlijk verandering in met de komst van Teun. En wat zei pap hiervan: "ach te juh.... " wat zoveel betekent als: "ach wat leuk". 

woensdag 9 oktober 2013

toch verhuisd

Ik schreef --> hier <-- al over de minder goede relatie van pap met een van zijn medebewoners, met Piet. Ik hoopte toen nog dat door het verhuizen van pap van de ene naar de andere huiskamer de relatie zou verbeteren. Ze zouden elkaar minder zien,  in ieder geval niet meer tijdens de maaltijden en zo. Maar helaas, escalaties bleven omdat ze nu eenmaal schuin tegenover elkaar woonden en elkaar toch telkens weer tegenkwamen. Wie het laatst komt ..... en dus is pap verhuisd. Hij woont nu in de kamer die oorspronkelijk ook voor hem was bedoeld, waar hij toen ook welgeteld één nacht heeft geslapen voor hij weer terug moest naar de zogenaamde crisiskamer, die toen maar zijn permanente plek werd. Snap je 't nog? In ieder geval zijn nu alle vertrouwde spulletjes, kleding en foto's verhuisd. Aangezien de kamer evengroot is als de oude heb je nauwelijks in de gaten dat hij op een andere plek zit. Je moet alleen bij binnenkomst op de afdeling niet meer naar links maar naar rechts. Natuurlijk weet ik dat het een andere plek is, maar pap heeft dat niet eens in de gaten .... Hij vindt het prima, zegt hij. Hij zat en zit toch nooit op zijn kamer omdat alle kamers overdag zijn afgesloten. Nou ja, als hij er geen last van ondervindt wie ben ik dan ..... 

donderdag 3 oktober 2013

bezoek

Ik heb voor pap al een hele tijd geleden zo'n  insteekmapje gevuld met foto's van familie, vrienden en gebeurtenissen door de loop der jaren heen. Laatst had hij het meegenomen naar de huiskamer alwaar hij de foto's liet zien aan een ieder die wilde kijken. Volgens de verzorgenden lijk ik qua uiterlijk nogal op mijn moeder. Wist ik trouwens wel ;-) Ik vraag me soms af of pap me daarom zo goed (her)kent, maar volgens het personeel is hij altijd heel stellig en praat hij vaker over 'Inge, da's mijn dochter!'. Een aantal van de bewoners lijkt mij ook te herkennen: ik kom waarschijnlijk vaak genoeg over de vloer :-)
In het begin dat pap in het vorige (t)huis en nu ook in dit (t)huis woont ging ik iedere dag of in ieder geval elke tweede dag even kijken hoe het ging. Nu pap toch wel goed is gewend en eigenlijk niet beter weet dan dat hij al een eeuwigheid hier woont lukt het mij om me niet meer zo schuldig te voelen als ik eens een keertje niet langs kan gaan doordat ik me bijvoorbeeld te moe voel, doordat ik andere afspraken heb of omdat ik - ja zelfs dat is mogelijk .... - gewoon geen zin heb om te gaan. Pap voelt zich prettig waar hij nu woont, vindt het fijn als ik langs kom, maar dat hoeft niet (bijna) iedere dag te zijn. Hij heeft geen besef van tijd. Of ik nu iedere dag kom of een keer per week, dat maakt geen verschil uit. Hij vindt bezoek van mensen die hij altijd graag heeft gezien wel hartstikke fijn. Zijn beste vriend M. komt hem regelmatig bezoeken en wordt nog altijd herkend en zeer hartelijk verwelkomd! Een tijdje geleden zou ik dan zeggen: 'en ze praten over vroeger', maar een echt gesprek is helaas niet meer mogelijk met pap. M. praat dus over vroeger, samen bekijken ze - zolang pap zich erop kan concentreren - foto's van gezamenlijke vrienden/collegae. En het is goed zo. Ik ben blij dat vrienden en familie zich de moeite blijven getroosten om hem te bezoeken! Beste M., ik heb je mailtje gevonden, het zat in de 'spambox' :-)

Beste Inge,
Gisteren heb ik je vader en mijn vriend weer opgezocht.
Hij herkende mij direct al vanop afstand!
Daar was ik erg gelukkig mee. 
Ik ben een uurtje gebleven en had wat foto's bij me van ons vriendenclubje. 
Je kon zien dat hij ze wel herkende maar niet zo gauw de bijpassende namen kon produceren. 
Maar met hulp was er telkens herkenning. 
Het bezoek deed hem maar mij ook zichtbaar plezier.
Ik heb een groen tasje en de foto's daargelaten.

De foto's komen in het mapje! Als ik het gevonden heb tenminste, het is even zoek op de afdeling .....