vrijdag 29 november 2013

bril foetsie, foto gevonden

Sinds vandaag twee weken geleden is pap zijn bril kwijt. Oftewel: weten we dat de bril weg is. Pap lijkt het niet of bijna niet te merken. Alleen af en toe zegt hij er zelf iets van maar als ik vraag of hij nog goed ziet zegt hij "ja hoor!". Vraag is wat te doen: blijven wachten tot het geval ergens opduikt (zal wel bij iemand op zijn of haar kamer liggen, waarschijnlijk ergens in geduwd of weggestopt), of toch maar een nieuwe aanschaffen. Vervelend .... Ik heb zijn bril laten merken met een manchetje met zijn naam erop voordat pap werd opgenomen in het (t)huis, just in case. Wel, de case is nu en de bril is toch kwijt.
Wat wel is opgedoken is een foto van pap samen met zijn tante. Tijdens een gesprek met een stagiaire in een aparte ruimte (die normaal niet toegankelijk is) zag ik pap hangen :-) Eerlijk gezegd had ik de foto nog niet gemist, en pap al helemaal niet. Waarschijnlijk is deze in zijn oude kamer blijven hangen of liggen na de laatste verhuizing. En omdat hier geen naam op is geplakt was niet duidelijk wie de rechtmatige eigenaar was. Maar, gezien het verhaal van de bril mèt naam ......


Het blijft hannesen met de medicatie: iets wordt afgebouwd, iets anders wordt geprobeerd, iets wat eerder was afgebouwd wordt toch maar weer verstrekt in verband met ongewenst gedrag ..... Intussen zit pap in een betere rolstoel, loopt hij nul-komma-niks meer en verstijft hij steeds meer. Tijd voor wederom een aanpassing van de medicatie: de statine wordt helemaal gestopt, trazolan wordt 's avonds verstrekt en cipramil 's ochtends. Ben benieuwd!

dinsdag 19 november 2013

ergotherapie

Ik loop niet echt te koop met hetgeen ik hier opschrijf, meestal geef ik de naam van de blog door als mensen er naar vragen. Fijn vind ik het als verzorgenden erover hebben gehoord en graag willen weten waar ze de blog en de bijbehorende documentaire kunnen vinden. Nog fijner vind ik het als ik daarna hoor dat het mooi en fijn is om te lezen en/of te kijken. Zelf vind ik het belangrijk dat mensen zien hoe pap was in de begintijd van de dementie, voordat hij zo weinig kon als nu het geval is. De tijd dat hij nog een man was die zo zelfstandig mogelijk alleen in zijn huis woonde, die probeerde om nog heel veel zelf te doen en die steeds vaker met zijn neus op de feiten werd gedrukt dat dit eigenlijk niet meer mogelijk was en eigenlijk onhoudbaar was ....
Pap kan nog maar zó weinig echt zelf. Steeds meer wordt hem door deze rotziekte ontnomen: het lopen, het zelf gaan zitten en weer opstaan, het begrijpen van wat mensen van hem willen, het duidelijk proberen te maken wat hij wil, en natuurlijk dat geheugen ........
Deze week komt de ergotherapeut langs. De bedoeling is om pap te evalueren om zo de verzorgenden een leidraad te geven bij het zoeken naar de meest ideale manier om hem te verzorgen. Het is allemaal zo lastig: zelfstandig uit bed komen is niet meer mogelijk. Een tillift wordt gebruikt om hem uit bed te halen. Zelf aangeven dat hij moet plassen (of meer) is er ook al niet meer bij, een luier is dan ook altijd bittere noodzaak. Staand douchen is moeilijk, pap verkrampt enorm. Zittend douchen vindt hij wel weer prettig. Ben benieuwd wat de ergotherapeut voor aanvullende informatie geeft. 
Lopen is zo goed als verleden tijd, daarom wordt nu ook een eigen rolstoel aangevraagd. Zo wordt de actieradius wat groter :-) want het 'lopen' van stoel naar stoel in 10 minuten is ook niet iets om vrolijk van te worden. 
Door een weekendje-weg was ik 5 dagen niet bij pap, morgen kijken hoeveel stapjes terug hij weer heeft gezet ...

Dit filmpje "Zorg een zorg ...." staat op You Tube en spreekt voor zich .....

woensdag 6 november 2013

alweer een week voorbij

Alweer een week voorbij. Een week waarin pap afwisselend in een rolstoel zat als ik hem bezocht of gewoon in een stoel. Een week waarin ik - dankzij die rolstoel - een rondje met hem kon wandelen in een parkje kort bij het (t)huis, genietend van het mooie weer en fijne omgeving. Een week waarin ik blij was omdat een van de rustgevende medicijnen compleet was afgebouwd. Met gisteren een gevoel van lichte teleurstelling omdat dit inmiddels alweer was teruggedraaid in verband met niet gewenst gedrag. Hmm, gelukkig wordt nu weer een ander medicijn afgebouwd. 't Is toch wat .... 
Pap kreeg deze week bezoek van vijf dames van het voormalige wandelgroepje. Vijf! En hij was ermee in zijn nopjes! Met enige moeite wisten ze hem - met behulp van een verzorgende natuurlijk - in een rolstoel te planten en naar de gemeenschappelijke grote ruimte te rollen waar ze kakelden (denk ik zo), en genoten van koffie en wellicht een stukje vlaai. Degenen die hem al langer niet hadden gezien schrokken wel dat hij zo sterk achteruit was gegaan. Tja, ik weet het ....
Gisterochtend zat er een vrijwilliger achter de piano in een van beide woonkamers. Pap zat erbij en genoot! Heerlijk om te zien dat hij zichtbaar geraakt werd door de muziek en met zijn vingers meetokkelde op de tafel. Zelf proberen te spelen wil hij niet meer. Ik had gehoopt dat de herinnering aan dit stukje 'vroeger' terug zou komen. Samen met zijn evv-er maakte hij wel een klein dansje. Leuk! Dit zijn de kleine dingetjes die het er toe doen! We hebben nog een (piep) klein stukje door de gang gelopen en toen was het alweer tijd om te gaan zitten. Niet leuk, het lopen gaat zó snel slechter. 
Waar pap ook zo van geniet is van het kijken naar mij als ik zit te breien. Grappig toch :-) en zo sla ik twee vliegen in een klap, of eigenlijk drie: andere bewoners (meestal de vrouwelijke, die zijn nu eenmaal zwaar in de meerderheid) genieten er ook van. Leuk toch als ze iets zien wat ze zich kunnen herinneren van vroeger. Ik moet maar snel een volgend breiproject gaan verzinnen, sokken, sloffen en shawls heb ik nu wel te over  .....