zondag 28 december 2014

alweer bijna een jaar voorbij

Alweer bijna een jaar voorbij terwijl pap in het verzorgingshuis woont. Hij wordt langzaamaan een oudgediende. Praktisch iedereen die al voor hem op zijn afdeling woonde is er inmiddels niet meer. 't Is niet voor niets heel cynisch gezegd 'de laatste halte' ...... Na een weekje weg te zijn geweest bezoek ik pap. Ik wil iets wegleggen op zijn kamer maar wil eerst weten of pap's kamergenoot misschien in bed ligt. Dat was namelijk het geval de laatste keer dat ik er was. De goede man, echt altijd heel vriendelijk, voelde zich die dag niet lekker en lag rustig in bed te slapen. 
Ik vraag dus of hij misschien weer in bed ligt. Maar helaas, hij is inmiddels overleden ..... Ik ben er echt stil van en vergeet te vragen of de sterfdatum wellicht was op die laatste dag dat ik er was maar dat doet er eigenlijk ook niet toe. Pap krijgt morgen de vierde (!) kamergenoot sinds hij in deze kamer slaapt en dat zegt hem helemaal niks. 
Ik wens iedereen - ook namens pap - de beste wensen voor het komende jaar 2015!

donderdag 18 december 2014

nieuwe blogs

Ik kreeg laatst een mailtje van Merel. Zij volgt een opleiding tot journaliste èn heeft een oma met Alzheimer. Dit samen resulteert in (klik) een mooie blog, "onbegrepen leven". Vandaag staat een interview met mij op haar blog.
Ik kreeg nog een reactie op mijn laatste bericht van een zoon van een vader met Alzheimer. Ook hij schrijft een blog: https://vadersverleden.wordpress.com/ 
Beide blogs staat nu in mijn leeslijst (links), en zijn zeker de moeite van het bezoeken waard! 
De moeder van Menno heeft haar rust gevonden: Menno, gecondoleerd en sterkte!
En wat er verder nog gebeurde? Niet veel eigenlijk, het is redelijk rustig aan het 'front'. Pap was een tijdje geleden nogal boos tijdens de avondverzorging, heeft zelfs kans gezien om een verzorgende in haar gezicht te verwonden. Oei. Als gevolg hiervan is de rustgevende medicatie weer verhoogd naar het niveau van alweer een tijdje geleden. Hij kan hier zelf niets aan doen, het kan best zijn omdat hij 's avonds doodmoe is, een gevolg van het lange zitten in een en dezelfde houding gedurende de hele dag. Maar het is niet - nooit - leuk. Voor niemand. 

donderdag 4 december 2014

tandarts

Omdat Menno het zó mooi heeft geschreven: (klik) lezen, echt!

Pap gaat iedere zoveel weken naar de tandarts. Lees: iedere zoveel weken krijgt hij Dormicum en wordt hij in zijn rolstoel van zijn afdeling naar een aangrenzende afdeling gerold waar een heuse tandartsenkamer is ingericht waar een tandarts spreekuur houdt voor bewoners. Pap heeft enorm veel last van tandsteen, dat wordt dan zo goed en zo kwaad als het kan verwijderd, althans het wordt geprobeerd .... Pap was nooit zo'n fan van tandartsen (uitzondering daargelaten :-) ) maar vindt het nu helemaal niet meer leuk. Laatst ben ik meegeweest, ik was wel nieuwsgierig naar hoe zoiets in een verzorgingshuis in zijn werk gaat. Nou, eigenlijk precies als in een 'normale' praktijk: tandarts, tandartsassistent(e), behandelunit. Alleen werd pap niet in de behandelstoel gehesen maar kon hij gewoon in zijn rolstoel blijven zitten die naar achteren werd gekanteld. Behandeling ging wel totdat pap aangaf dat het echt wel genoeg was zo. Lees: schelden, slaan en schoppen .... Met tot slot spugen op de grond in plaats van in het bakje .... Euh, bah .... Ik ben blij dat pap regelmatig wordt gezien en behandeld. Met de paar tanden/kiezen die hij nog heeft kan hij nog redelijk goed normaal blijven eten. 
Ik kreeg nog een paar tips mee: geen/weinig suiker, zo min mogelijk (snoep)momenten buiten de maaltijden om, geen sapjes maar thee of water bij de maaltijden, goed poetsen..... Ik heb aangegeven dat pap bijvoorbeeld nooit suiker in koffie/thee dronk, maar ja. Ik schreef het al vaker, als je hem vraagt: "Wilt U suiker/melk in de koffie/thee?" zegt hij volmondig: "Ja!". Intussen trekt hij zijn neus op als hij koffie/thee zonder suiker krijgt, kwestie van (ver)wenning. 

donderdag 27 november 2014

een langer stukje tekst

Ik heb gemerkt dat ik niet meer rond het middaguur bij pap langs moet gaan. Hij eet stukken minder dan normaal als ik bij hem aan tafel zit. Hij wordt te zeer afgeleid doordat ik gewoon naast hem zit, wellicht doordat ik me soms met hem bemoei, doordat hij met me probeert te praten, doordat mensen langs lopen en zich  met hem/ons 'bemoeien'. Ik kan hem helpen met eten om zo het bord sneller leeg te krijgen maar zo werkt dat niet. Dus ga ik voortaan maar ruim voor of na de maaltijd.
Als er een activiteit is kan ik er ook maar beter niet meer bij zijn want dan ziet hij me niet (meer) staan. Ik vind het ook ècht niet erg om niet bij bijvoorbeeld het kienen aanwezig te zijn. Ha, nee, ik doe liever andere (creatieve) dingen:

adventskrans

Of breien. Ik brei me nog altijd suf aan mijn deken en aan een mooie omslagdoek voor een vriendin. Schoonzus staat ook al (weer) te trappelen om een sjawl voor bij haar nieuwe jas. Met andere woorden: 'vervelen' staat niet in mijn woordenboek.

Het huis van pap staat nu alweer ruim anderhalf jaar te koop. De prijzen trekken aan dus hopelijk komt er een dezer dagen iemand die geinteressseerd is. Dat hoeft er maar één te zijn, een buslading vol aanstaande kopers is tè overdreven :-) Het is een huis voor mensen die graag klussen, de ligging is perfect, grootte van het grondstuk is zeer ruim. Kom maar op ...... 
Ik ben maar weer eens begonnen met het verder leeghalen van het huis. We hebben eerlijk gezegd een beetje het mes in het varken laten zitten wat dit betreft. Kostbare spullen staan er uiteraard niet meer, kleding is al weggebracht naar een goed doel. Er staan eigenlijk alleen nog meubels die we laten staan zolang het huis nog niet verkocht is. Wat ik dus nu aan het doen ben is het leeghalen van bijvoorbeeld de boekenkast. Ik zoek uit wat ik zelf nog wil lezen en/of bewaren. Ik heb het leesgen duidelijk geerfd van pap, jeetje wat heeft die man een boeken verzameld in de loop der jaren! En wat belangrijk is: ik hou elk boek op z.n kop, want je weet maar nooit of er nog ergens een verborgen schat tussen de bladzijdes zit. Nog niet tegengekomen trouwens, maar ik hou goede moed :-)
Naar aanleiding van mijn vorige bericht over het kool- of het pimpelmeesje heb ik het vogelboek ook mee naar huis genomen. Nu nog even tijd vinden om iedere dag een bladzijde te lezen/leren en dan ben ik wellicht volgend jaar een rasechte ornitholoog.


Het werd ook weer tijd om weer wat verzorgingsspulletjes aan te vullen:


Zo, nu kunnen we weer even vooruit ...

donderdag 20 november 2014

wat me blij maakt

Ik word blij van kleine alledaagse dingen en van oh zo belangrijke zaken die tot een goed einde zijn gekomen:

als pap goedgemutst en goedlachs op zijn eigen stekje in de hal zit, klassieke muziek aan;

als hij dan positief reageert op mensen die langs lopen. En hij hoort werkelijk alles! Iedere stem, iedere voetstap, de deur die openschuift, niks ontgaat hem;

als hij reageert op de kool- en/of pimpelmeesjes (ik zie het verschil niet ....) die buiten af- en aan vliegen;

als hij ziet dat ik naar de kapper ben geweest (ziet verder nooit iemand bij mij thuis :-) );

als hij het leuk vindt dat ik zit te breien.

Fijn vind ik het om te horen dat hij meestal goede zin heeft, gezellig b(r)abbelt, gewoon een leuke bewoner is.

Buiten de wereld van pap ben ik ook een gelukkig mens omdat:

mijn jongste broer weer een baan heeft!!

mijn schoonvader binnenkort 88 wordt, en we dat gaan vieren met een lekker etentje;

dat men mij heeft verzekerd dat een glutenvrije maaltijd geen probleem is;

dat de waardes van de antistoffen (tTG IgA) in verband met de coeliakie minder zijn dan 1. Ik ben dus nog steeds goed bezig met het glutenvrije dieet. Mag ook wel, ben nu bijna 7 jaar ervaringsdeskundige;

dat de klachten die ik heb van de MS zeer mild zijn, en dat al héél lang. Dit maakt me nog gelukkiger dan de bovengenoemde antistoffen :-);

En nog blijer zou ik worden als:

er meer geld en personeel komt voor de zorg van mensen als pap;

alle vreselijke oorlogen, ziektes en leed de wereld uit zouden kunnen;

en mijn (jongste) neef weer een baan zou krijgen die bij hem past. Wie weet weet iemand iets voor een sympathieke vent die jarenlang (juli 2000 tot maart 2013) als bouwkundig tekenaar heeft gewerkt bij een architectenbureau. Hij is op zoek naar een baan die aansluit bij zijn opleiding (HBO bouwkunde) maar is ook bereid om alles aan te pakken ongeacht het niveau van die baan. Laat mijn mailbox maar volstromen met aanbiedingen :-).

zondag 9 november 2014

wat er zoal gebeurde

Even een update over dingetjes die gedurende de afgelopen weken gebeurden. Zo mocht ik poes Luna weer eens knuffelen vorige week. Ze woont in Riga, dus dan is het wel duidelijk waar ik was :-) Helaas was dit net toen het hier de warmste 1 november ooit was. En ik droeg handschoenen en een winterjas. Maar dat mocht de pret niet drukken: het was leuk en gezellig!
Verder is pap nu al twee keer in korte tijd uit zijn bed gevallen. De eerste keer zonder letsel, de tweede keer met als gevolg een flinke buil op zijn achterhoofd. Hij lijkt steeds beweeglijker te worden, zat volgens de evv-er vanmorgen ook weer op de rand van zijn bed. En dat terwijl er de laatste tijd geen beweging meer in hem leek te zitten. Zou het een reactie kunnen zijn van het uit zijn systeem zijn van de afgebouwde rustgevende medicatie? Pap is ook meer betrokken bij zijn verzorging in de ochtend. Hij is actiever, rustiger, liever, meegaander, kortom: ik herken hierin weer de lieve man van vroeger! Hij oogt tevreden, prima toch. Met de dokter wordt nu gekeken wat er gedaan kan worden om de situatie voor hem zo veilig mogelijk te maken: bedrekje, bewegingsmelder, zachte mat op de grond. Wordt vervolgd.
We genoten van het kijken naar de mezenballen die in de binnentuin zijn opgehangen. Leuk om te zien. We zaten gezellig aan tafel met verschillende medebewoners. De een wat actiever dan de andere, de een zwijgzaam, de ander wandhopig op zoek naar dingen in zijn geheugen. Door te praten over vroeger komt er dan toch weer een glimlach op een zorgelijk gezicht. Fijn dat ik zulke kleine dingetjes kan doen in de tijd dat ik er toch ben.
We maakten wandelingetjes in de buitenlucht. Omdat het zo lastig is om pap een jas aan te trekken heb ik bij de A.ldi een fleecedeken met mouwen gekocht. Lekker warm, makkelijk aan te trekken.
Ik heb gelachen met een bewoner, echt heerlijk gelachen om zijn humor en jeetje ..... een week later was de goede man al dood en begraven ...... Slik. 
En verder, ach, niks te melden eigenlijk .....

maandag 27 oktober 2014

titelverklaring

Iemand vroeg me laatst hoe ik eigenlijk aan de titel van deze blog - stapje terug - was gekomen. Gek genoeg kwam ik toen pas tot de ontdekking dat deze niet één maar wel twee betekenissen heeft. Ten eerste betreft het natuurlijk pap die door 'zijn' Alzheimer telkens weer stapjes terug heeft moeten doen: eerst zijn administratie uit handen geven, daarna het huishouden, het zelfstandig nemen van zijn medicatie, het bijhouden van zijn afspraken, enzovoorts, tot aan de allergrootste stap (vind ik): 
het uit zijn eigen huis moeten vertrekken naar eerst een tijdelijk en daarna een permanente laatste stek ..... 
De tweede betekenis betreft mij: ik heb het proces bij pap trachten te beschrijven door een stapje terug te doen, door alles vanaf een afstandje te bekijken. Ik kon - en kan - daardoor vrij nuchter verslag doen van zijn leven, de beperkingen, de soms hilarische toestanden en ook van dingen die tot tranen toe beroeren. Niet 'nuchter' als in 'liefdeloos' of 'hard', want ik hou ontzettend veel van mijn pap! Ter illustratie: ik praat niet graag over de laatste jaren van mijn zieke moeder, ik kan er zelfs niet over praten zonder een brok in mijn keel te krijgen. Ook heb ik het niet vaak over M(ultiple) S(clerose), de ziekte waaraan zij leed en die ik ook heb. Gelukkig bij mij in zéér milde mate (Benigne) maar soms houdt het me toch wel bezig. Wellicht als ik daar ook ooit over was gaan schrijven? Maar praten over pap kan ik altijd, nuchter dus, maar wel vol liefde!
Terug naar pap. Veel valt er niet te meer melden, zijn leven gaat zijn gangetje met af en toe een kwaaltje dat vervelend is maar waar hij nooit erg veel last van lijkt te hebben. Zijn humeur heeft er in ieder geval niet onder te lijden. Ik moet er niet aan denken om de hele dag stil in een stoel te zitten zonder de neiging te krijgen om eruit te stappen .... En zeker niet met een pijntje, of nog erger: jeuk. Pap blijft fijn zitten, verroert geen vin. Is opgewekt, laat zich meestal goed verzorgen, heeft geen last van zijn kamergenoot en zijn kamergenoot niet van hem. Heeft geen benul waar hij is maar weet wel wie ik ben. Ziet ook dat ik een paar kilo zwaarder ben geworden: prikt in mijn zij en vraagt 'wat is dat?' Ha, humor :-)

dinsdag 14 oktober 2014

netjes

Pap hield van klassieke muziek. Pap houdt nog steeds van klassieke muziek. Pap at altijd netjes en beschaafd met mes en vork. Pap eet nog altijd met mes en vork, niet altijd even netjes, maar toch. Tenminste, als hij mes en vork en niet alleen een vork krijgt. Opmerkelijk toch, hij knoeit de hele tafel vol, zijn kleding zit vol met vlekken, maar met mes en vork eten zit nog altijd in het systeem.


Gisteren hoorde ik dat weer een medebewoner is gestorven, de laatste tijd gaat het erg rap. Helaas of gelukkig maar? Verschillende mensen zijn ook weer ziek, zwak of misselijk. Er waart iets van een virusje rond. Niks leuk, voor niemand.

vrijdag 3 oktober 2014

lijstje

In de krant stond laatst een lijstje: Negen stappen tegen dementie, oftewel welke risicofactoren dragen bij aan dementie en wat kun je daar (zelf) aan doen.  Klinkt goed, maar of het helpt? Is er überhaupt iets dat helpt om de sluipmoordenaar te stoppen of te voorkomen? Volgens Hoogleraar ouderen-psychiatrie Frans Verhey van de Universiteit Maastricht: "Alles wat goed is voor het hart, is ook goed voor de hersenen"

1. hou je brein in conditie. In tegenstelling tot berichten die ik eerder las bedoelen ze ook training door middel van puzzels. Yes, ik WordFeud en NumFeud me een ongeluk, dus dat zit wel goed .... Ook nieuwe dingen leren, vrijwilliger worden, dansen leren, het staat allemaal genoemd. Hoe zat dat vroeger bij pap? In de schaarse vrije tijd die hij had heeft hij veel gepuzzeld. Jammer, het heeft hem niet geholpen.
2. blijf niet zitten met sombere gevoelens, zoek hulp, praat erover. Zorg voor voldoende lichaamsbeweging, rust en slaap. Onderneem activiteiten met anderen. Oké, glas bij pap en bij mij was/is altijd (nou ja, meestal) halfvol. Beweging was er voor pap altijd meer dan voldoende, hij was altijd actief in zijn tuin, maaide het gazon zó vaak dat de buurvrouw er horendol van werd. Ging vaak wandelen, alleen of met het wandelclubje. Jammer, heeft niet geholpen.
3. eet gezond. Tja, met name de laatste jaren at hij meer dan goed voor hem was. Dankzij mijn inkoopbeleid waren dat wel meestal goede en gezonde spullen: veel fruit, tomaatjes, volkorenbrood. Geen zoetigheid, geen suiker in thee of koffie. Gek genoeg drinkt hij sinds hij in het (t)huis woont wèl melk en suiker in koffie of thee. En ranja bij het eten in plaats van een lekker glas water.
4. voorkom hoge bloeddruk. Beweeg regelmatig, eet gezond, beperk alcoholgebruik, stop met roken. Pap heeft gerookt tot hij bijna 72 was. Minpunt dus. 
5. probeer bij overgewicht af te vallen. Dementierisico's nemen bij obesitas op middelbare leeftijd toe! Gewicht werd altijd goed in de gaten gehouden. Heeft dus niet geholpen ....
6. stop met roken. Zie punt 4.
7. verhoogd cholesterol. Was onder controle.
8. beweeg minstens vijf dagen per week matig intensief. Vroeger wel, in het (t)huis wordt nul-komma-niks bewogen.
9. matig met alcohol. Tijdens de periode dat hij Reminyl kreeg was ik enorm alert op het niet drinken van alcohol door pap. Lukte niet altijd. Tegenwoordig krijgt hij af en toe een (alcoholvrij) pilsje. 

Conclusie voor mezelf: 
Ik hou mijn brein in conditie, ik doe vrijwilligerswerk, ik ben geen somber type, ik zorg voor (meer dan) voldoende rust en slaap. Ik ben actief tijdens sporten, ik werk in de tuin, ik fiets regelmatig. Ik eet gezond en gevarieerd. Mijn bloeddruk en cholesterol zijn in orde. Ik rook niet, ik ben matig met alcohol. Dus hopelijk gaat deze vreselijke ziekte mijn deur voorbij .......

bron: Limburgs Dagblad, dd 1 oktober 2014 "De quickstep (etc.) tegen dementie"  

donderdag 18 september 2014

hoe het was

Hoe de verjaardag verliep? Nou, het kon eigenlijk niet beter: (bijna) iedereen van de familie was er, en ook nog (oude) vrienden. We waren met ruim tweeëntwintig mensen! En pap heeft genoten: hij had veel plezier, heeft gezongen, vertelde (nou ja ....) honderduit, had uitermate goede zin, heeft gesnoept, vlaai gegeten en lekkere pilsjes gedronken. We hadden de ruimte voor 2 uurtjes gereserveerd, en dat was lang genoeg om het leuk en gezellig te hebben en houden. Foto's? Tja, ik was de oplader van mijn fototoestel (een beetje) kwijt, de foto's gemaakt met de I-Phone zijn niet echt geweldig maar kunnen er mee door. Deze vind ik zelf best geinig: pap aan het hoofd van de tafel, en iedereen met luisterend oor, alsof er hoogst interessante dingen worden gezegd.



donderdag 11 september 2014

hai pap

"Ha die pap!"
En pap antwoordt mijn begroeting met "Inge!" Hij weet nog altijd/toevallig/op goed geluk (*) wie ik ben. Dat doet goed.
We zitten aan tafel, twee medebewoners schuiven aan. Om iets van een gesprek op gang te brengen vraag ik of iemand aan tafel weet wie morgen jarig is. Eén tafeldame kijkt me vreemd aan, de andere trekt haar schouders op en zegt dat ze zometeen naar haar moeder gaat, en pap zegt: "weet ik niet". Ik zeg dus maar dat hij morgen het feestvarken is, en vraag of hij misschien weet hoe oud hij wordt. En, ongelooflijk maar maar, hij kijkt me aan en zegt: "12.9.29". Ja hoor, bijna de spijker op z'n kop: 12 september, jaargang '29. Hij weet niet hoe oud hij wordt maar wel zijn dag van geboorte.  Op de dag dat Limburg 70 jaar geleden werd bevrijd wordt pap 85. Morgen, als pap geniet, maak ik foto's. 

(*) doorstrepen wat niet van toepassing is

zaterdag 6 september 2014

roepgedrag en even (glutenvrij) weg

Toen pap nog thuis woonde ging ik regelmatig weg. Weg als in: een paar daagjes of ruim een week en soms twee ertussenuit. Daar zag ik van tevoren best tegenop. Niet dat er niemand was die dan naar hem omkeek, integendeel, maar toch, het voelde de eerste dagen nooit prettig. Sinds pap in het (t)huis woont is het makkelijker om gedag tegen hem te zeggen en op stap te gaan. En dat doen we (mijn man en ik) graag en best vaak. Pap heeft door de Alzheimer geen tijdsbesef meer. Of ik nu een week (of langer) weg ben geweest of even iets naar zijn kamer heb gebracht, de begroeting als hij me weer ziet is altijd even hartelijk. Wat mijns inziens wèl uitmaakt is òf er iemand langs komt en tijd voor hem heeft of vrijmaakt. Kwaliteit en kwantiteit, veel liefde en aandacht. 
Op regelmatige basis word ik per mail geinformeerd over het wel en wee door paps evv-er. Ook als ik er dus niet ben, wel zo fijn! De laatste mail tijdens een weekje weg van mij:

De heer blijft veel roepen, ondanks dat de buurman verhuisd is naar een andere kamer. Roepgedrag lijkt een teken te zijn van aandacht vragen, wat ook logisch is. Als je bij hem gaat zitten is het roepgedrag gelijk verdwenen. Hij lijkt er zich ook niet bewust meer van te zijn dat hij roept.


Ik heb intussen genoten van een aantal dagen aan het Gardameer, alwaar ik de allerlekkerste glutenvrije pizza in járen heb gegeten. En een keuze die ik had, echt niet normaal. Zó fijn, echt genieten! En niet alleen pizza maar ook glutenvrije pasta, lekkere broodjes en croissants bij het ontbijt in de B&B, en nog nèt iets meer keuze in glutenvrije produkten dan thuis. Italia, we will come again!

pasta van Barilla, wist niet eens dat dat als glutenvrij te krijgen was :-)

Glutenvrije produkten in de etalage

glutenvrije pasta met zalm: zalig!








zaterdag 30 augustus 2014

bijna 85


Pap is binnenkort jarig. Over zo'n twee weken wordt hij 85. Niet dat hij zich daarvan bewust is, in tegendeel. Leeftijd is een van de dingen die hem echt niks meer zeggen. Maar we willen het wel vieren. Niet meer buitenshuis, maar 'gewoon' in het (t)huis. Er is een aparte ruimte waar verjaardagen gevierd kunnen worden en die heb ik gereserveerd. De familie is inmiddels per e-mail uitgenodigd en weet dat het feestje duurt van 3 tot 5. Verder wil ik iedereen die pap persoonlijk kent maar geen uitnodiging heeft gekregen maar toch graag langs komt van harte uitgenodigen. Ik wil wel graag weten wie komt zodat we rekening kunnen houden met het aantal stukken vlaai :-) Stuur me maar een mailtje, dan komt dat goed!
Intussen loopt hier bijna weer alles normaal. Logeerpoes is weer veilig teruggevlogen naar Riga, samen met haar grote baas. Andere baasje was al twee dagen eerder op de juiste plek geland. De heren gaan nu weer vol goede moed verder met hun studie. Succes jongens! 



Het was hartstikke leuk om het kleine meisje ruim acht weken in huis te hebben. Ik zal haar zeker missen!!

donderdag 21 augustus 2014

vier jaar

Vier jaar oud is mijn blog vandaag. Zag het net toen ik iets wilde opzoeken. Niet dat het nou zo belangrijk is, geen reden voor een feestje, maar toch. Al vier jaar schrijf ik over pap, over Alzheimer en heel soms over mezelf. En na vier jaar is mijn inspiratie om te schrijven een beetje weg. Ik lees het ook op andere blogs die gerelateerd zijn aan Alzheimer: zo gauw iemand is opgenomen in een verzorgingshuis, klein- dan wel grootschalig, en het Alzheimerproces nog sneller lijkt te gaan, wordt de zin of lust of hoe je het dan ook wilt noemen om er over te schrijven steeds kleiner. Maar ik stop nog niet. Binnenkort is mijn leventje weer normaal. Als iedereen (behalve mijn man, die mag blijven, yes!) hier in huis weer op weg is naar zijn eigen huis, met of zonder logeerkat als bagage in het vliegtuig zit, of alleen in de trein, èn ik weer gewend ben aan een leeg en vooral opgeruimd (!) huis. Dan ga ik weer bloggen. Denk ik.

maandag 4 augustus 2014

terug

Na bijna twee weken vakantie is het hoog tijd om pap weer met een bezoek te vereren. "Maedje!", klinkt het luid. Gelukkig, hij herkent me nog. Of? Mijn naam weet hij niet maar het belangrijkste vind ik dat er überhaupt herkenning is. Hij ziet er goed uit. En ondanks de hitte is hij erg goed gemutst. Zit fijn in de woonkamer want op 'zijn' plek op de gang zit een nieuwe bewoner die hoorbaar nogal onrustig is. De lieve man roept en blijft roepen, iets waardoor pap ook erg onrustig wordt en dreigt te gaan roepen. De twee heren zijn sinds kort ook nog eens kamergenoten, een nogal ongelukkige combinatie lijkt mij .... 
In de tuin van het (t)huis is het heerlijk aangenaam, we gaan lekker beschut in de schaduw van een grote boom zitten. Pap geniet. Hij wijst naar bloemen en bomen, maar wat hij precies ziet is me niet helemaal duidelijk. Is ook niet erg. Hij zegt vriendelijk goededag tegen een van de weinige bewoners die ook buiten zijn. Ik doe wat bewegingsoefeningen voor met armen en benen, en waarempel: pap doet ze na! Goede oefening, fijn wat beweging. Als ik later voor de grap vraag of hij nog wel eens fietst of wandelt zegt hij: "tuurlijk, iedere dag!". Ergens ben ik blij dat hij denkt dat hij dat nog doet, al is het maar in zijn herinnering. 

vrijdag 18 juli 2014

warm, warmer, heet

Het was gisteren warm in het (t)huis ..... het wordt vandaag nog warmer .... en overmorgen is de verwachting dat het heet wordt .... In het hoekje met de muziekinstallatie kan pap - vind ik - niet zitten: er zijn grote ramen waar pal de zon op staat. In de huiskamer is het nog enigszins is uit te houden, mits de gordijnen daar dicht blijven. Pap lijkt (nog) niet veel last te hebben van de hitte. Ongelooflijk .... We bezoeken samen een zomerfeest in de grote hal. Hij zingt hij regelmatig mee met hem bekende liedjes, trekt gezichten, knoeit met het drinken en laat zich de hapjes goed smaken. 
Ik laat hem foto's zien van ons tijdelijk logeetje, van zijn kleinkinderen, van hemzelf. 

ons tijdelijke logeetje

'Och ..... lief ......'

Dag bril ......

Hij lacht, maar of hij de beelden registreert? Ik weet ook niet goed of hij alles wel goed ziet, zijn bril is een 'beetje' verbogen, door hem, wellicht had hij er last van?  Ik zal kijken of het ding nog in de oude staat kan worden hersteld, daarna moeten we maar zien hoe hij erop reageert en of we hem dan weer laten dragen. Zo niet: dag bril, weer een stapje terug. 
Naar aanleiding van mijn vorige blog kreeg ik ook een aantal reacties per mail, een ervan was van Richard. Richard is ervaringsdeskundige (zijn vrouw had Alzheimer) en is onder andere werkzaam in het team van de Alzheimer telefoon. Hij heeft ook --> een blog <-- die zeer zeker de moeite van het lezen waard is!

zondag 13 juli 2014

de tijd tikt door

Zomaar alweer een hele tijd verder. Er gebeurt niet zoveel, althans niet in het leven van pap. Hij krijgt niet veel meer mee van dingen die om hem heen gebeuren maar toch gaat alles gewoon door.
Zo hadden we een familiebespreking. Ik dacht en hoopte dat de medicatie (veel) zou kunnen worden aangepast. Niets is minder waar: aangezien pap tijdens de verzorging nogal agressief/boos/geagiteerd kan zijn, en dat zo'n aantal keren per week, en ook nog eens heel erg sterk is en dan echt hard slaat, stompt en knijpt en spuugt, wordt de medicatie maar nauwelijks aangepast. En wellicht binnenkort weer op het oude niveau, als ik de mailtjes en opmerkingen over zijn tegenwoordig gedrag mag geloven.  We hebben aangeven dat een en ander te wijten kan zijn aan de vele veranderingen gedurende het laatste jaar. Ik gaf het al eerder aan: op tijd van nog geen jaar is hij 6 keer moeten verhuizen, waarvan 5 keer binnen het (t)huis waar hij nu woont. Ook de diverse interne verhuizingen v.w.b. verblijf in de huiskamer of op de gang kan een verandering zijn die niet altijd goed uitpakt. Het aantal prikkels dat hij aankan is (wellicht hierdoor) beperkt, welke verandering dan ook is gewoon niet goed. Fijn is het om hem dan toch regelmatig 'gewoon' in de huiskamer te zien zitten, ook fijn om te horen dat hij zich een keer wel goed heeft laten verzorgen (lees: baden).
Zo stierven er twee medebewoners vlak achter elkaar. Dat krijgt pap echt niet mee. Ik wel.  Sommige mensen maken indruk, gewoon omdat ze best bijzonder zijn. Binnenkort wonen er weer nieuwe mensen op de afdeling. Mensen die ronddwalen omdat ze op zoek zijn naar de uitgang. Die gesloten blijft. Hier kom je niet weg. Alleen horizontaal.


dinsdag 24 juni 2014

mond-har-mo-ni-ca ...

Vanmiddag lekker genoten van leuk gezelschap: pap, broerlief en een lieve nicht maar ook van het zonnetje, terrasje en bier/thee/spa'tje. Voor mijn nicht was het ruim een jaar geleden dat ze pap voor het laatst had gezien.  Wat een verschil ....
Pap vindt de aandacht die hij krijgt prima, en als hij geen aandacht krijgt gaat hij, net als een klein kind, gewoon gekke bekken trekken. En vervolgens laat hij een boer en vloekt hij ook nog eens een flinke vloek. 


In zijn hand houdt hij zijn mondharmonica. Ik gaf het hem vandaag terug na 't laatst mee naar huis te hebben genomen om er een naamstickertje op te zetten. Vorige week probeerde hij nog met de (klassieke) muziek mee te spelen maar vandaag was het een vreemd voorwerp voor hem. Naderhand wist hij nog wat nootjes te spelen: 'fuut, fuut, fuut'. 
Ik denk/hoop/geloof dat hij een leuke middag heeft gehad.





vrijdag 20 juni 2014

reactie op klassiek

Hoe pap reageert op muziek? Goed, heel goed zelfs. Zo vaak mogelijk en in ieder geval als hij onrustig wordt is het een kwestie van hem in het hoekje zetten waar de muziekinstallatie hangt, radio aan op een klassieke zender en pap wordt rustig en geniet! Hij reageert ook wel op andere muziek, zingt ook graag mee met liedjes bijvoorbeeld tijdens het verzoekplaatjesprogramma in de grote zaal, maar dit heeft toch echt zijn voorkeur: mooie, rustige klassieke muziek.  Hij reageert duidelijk met zijn hele lichaam. Goede prikkels en welkome lichaamsbeweging!



donderdag 5 juni 2014

media-aandacht

De afgelopen tijd was er nogal wat media-aandacht voor bewoners van verzorgingshuizen. Kan ik alleen maar toejuichen! Het programma wat mij het meeste aansprak was de uitzending van Radar van 26 mei jl. ----> Dit is de link <-- voor degenen die het hebben gemist. Op de site van Alzheimer Nederland staat onder andere: 

Antipsychotica worden te veel en te lang gebruikt voor de behandeling van 'onbegrepen gedrag' bij mensen met dementie, zoals agressie, angst, rusteloosheid en dwaalgedrag. Vaak zijn er alternatieven te vinden. 

Deze geneesmiddelen hebben vaak ernstige bijwerkingen. Ook moeten ze zo kort mogelijk (enkele weken) gebruikt worden. Het effect van antipsychotica neemt af bij langer gebruik. De termijn voor het gebruik van deze medicijnen is daarom maximaal twaalf weken. In de praktijk worden de antipsychotica echter veel langer gebruikt. Een derde van de mensen met dementie die het voorgeschreven kregen gebruikte twee jaar of langer een antipsychoticum. Dat mag alleen bij de diagnose schizofrenie of depressie, en niet bij dementie met onbegrepen gedrag.

 


Mede naar aanleiding van de uitzending heb ik weer een familiegesprek aangevraagd. Ik vind (en blijf vinden) dat pap teveel rustgevende medicatie krijgt voorgeschreven. Pap is volgens arts en verzorgenden nog vaak te lastig of onrustig of boos, vertoont met andere woorden vaak ongewenst gedrag, maar vanuit mijn standpunt als dochter heb ik vraagtekens bij het verstrekken van (te)(veel) medicatie om dit gedrag te onderdrukken ..... 
Het kan ook op andere manieren. Zie mijn vorige bericht .... Pap wordt nu regelmatig op (weer) een andere plek op de gang gezet waar hij rustig kan zitten, luisterend naar rustige muziek op radio of van CD. Fijn! Dit zijn prikkels die een gunstige invloed (kunnen) hebben. 


donderdag 22 mei 2014

alleen maar toch niet eenzaam?

Ik vind het niet leuk, het feit dat pap zo vaak (eigenlijk altijd) alleen op de gang zit. Nou ja, hij zit niet altijd alleen: diverse malen per dag schuift er wel een of andere bewoner bij hem aan, soms voor een minuutje, soms voor langere tijd. Het personeel zegt netjes goedemorgen of goedemiddag, al naar gelang het tijdstip van de dag, en ook bezoekers begroeten hem. Het is ook een prima zitje met uitzicht op de binnentuin.
Ik sprak zijn evv-er aan op het feit dat IK het niet leuk vind. Volgens haar is diverse malen geprobeerd om pap weer in de huiskamer samen met de andere bewoners te laten verblijven maar dat  is - volgens haar - echt geen succes: hij imiteert echt ieder geluidje, en is vervolgens niet meer rustig te krijgen (van een kleuter zou je zeggen: hij blijft gewoon klieren ..... ). Ook om te voorkomen dat hij hiervoor weer rustgevende medicatie zou krijgen zit hij dus op de gang. Ik heb voorgesteld om daar een cd-speler te zetten zodat hij in ieder geval rustig kan genieten van muziek. Dat zijn dan gelijk twee vliegen in een klap: hij is rustig en geniet, en hij krijgt gedurende de dag toch voldoende prikkels.
 

maandag 12 mei 2014

lastig

Het nadeel van lang geen stukjes schrijven is dat het steeds lastiger wordt om er weer mee te beginnen .... Lastig hè? Op zijn afdeling is pap degene die de laatste tijd vaker lastig is. Kan ook niet anders, vind ik, als je alleen nog maar in een stoel zit, er niet zelfstandig meer op uit kunt gaan, als je gevangen zit in je eigen onvermogen .... Zo is hij van zijn huiskamer weer moeten verhuizen naar de belendende. Hij deed namelijk constant een medebewoner na die steeds luid gaat roepen als het onrustig is. En als hij dan vervolgens mee gaat roepen en/of met zijn vingers op tafel gaat tikken neemt die onrust alleen maar toe. En da's lastig ..... Pap werd dus weer verhuisd naar de huiskamer waar hij in het begin van zijn opname ook overdag zat, van waar hij toen weg moest in verband met aanvarinkjes met medebewoner 'Piet'. De laatste week zit hij steeds vaker in zijn uppie op de gang, en hij lijkt dat nog prettig te vinden ook, hij heeft er geen last van ;-) Als er meer tijd zou zijn voor alle bewoners zouden ze wellicht allemaal minder lastig zijn ..... 


vrijdag 2 mei 2014

app en boek

Sinds december 2013 is er ook een Alzheimer App voor smartphones en (oa) Ipad, lees hier mijn bericht hierover. Ik weet niet of er veel gebruik van wordt gemaakt, maar de berichten worden wel gelezen, getuige de reacties die ik tot nog toe kreeg van Richard Bakker. Hij is de schrijver van het boek "Wat ik Eris vertelde over dementie"


Uit het boek


Ik ga haar zelf brengen, ik wil dit hoe dan ook zelf doen. Het moet gebeuren. Hoewel ik, ongeacht haar reactie, gewend was alles te zeggen, vertellen of uit te leggen, zag ik hier wel tegenop maar ontkwam er niet aan. Zeker dit moest ik haar, met alles wat in me zat en helemaal passend binnen haar mogelijkheden, vertellen. Maar wat moest ik zeggen om paniek te voorkomen, ik wilde haar geruststellen maar hoe dan, een alzheimerleugentje, eerlijk zijn? Hoe kon ik mijn schuldgevoel verminderen? Ik moest de verantwoording nemen maar wanneer?

De zondag voor de opname had ik zo ingericht dat er een moment zou zijn om haar rustig te informeren, alle onzekerheden had ik uitgesloten. Er waren zeker ogenblikken waarop het had gekund maar ik kon het niet. Dan toch maar maandag na de dagbehandeling, maar dan is ze moe. Dinsdag een uurtje later brengen dan, woensdag begreep ze het niet, ik kon er niet doorheen prikken en merkte ook dat ze er na enige ogenblikken niets meer van wist.
We waren goed geïnformeerd over waar ze zou gaan wonen, hadden een goede rondleiding door het gebouw gehad en een bezoek gebracht aan de verschillende huiskamers en gemeenschappelijke ruimtes. De aanpak van de mensen van de verzorging voelde goed.
Een dag voor de uiteindelijke datum breng ik haar spullen, kleding en dergelijke, naar het verpleeghuis. Ik doe dat zonder het haar te zeggen als ze naar de Smaragd is en donderdagochtend, de dag van afscheid, besluit ik eindelijk om het haar, tijdens een wandeling bij het mooie weer rond onze vijver, te vertellen. Ik bouwde het rustig op, keek naar haar reactie en het leek of ze blij was en opgelucht; ze keek naar de vijver, de vogels en bloemen en zei: "Dan moet ik nu mijn koffertje pakken."

zondag 27 april 2014

meneer alzheimer

Gisteren gekeken naar de show Wigwam van Youp. Ik heb ervan genoten en werd behoorlijk geraakt door zijn lied Meneer Alzheimer.


Tja, en verder ... 
Even iets anders. Ik tik dit bericht op een mij onbekende laptop met Duits toetsenbord. Ik kan de dubbele punt, aanhalingsteken etc niet vinden ..... heel vervelend, althans dat vind ik. De motivatie om een stukje te schrijven was al niet bijster groot en hierdoor nog minder. Er komt een nieuwe laptop, binnenkort, en misschien dan ook weer meer schrijfinspiratie. 
En pap (zelfs het vraagteken weet ik niet te vinden), die beleeft de 24 uur per dag op zijn manier. Vaak vrolijk, soms bozig, soms gelaten. Tja, die meneer Alzheimer, ik hoop dat hij mij in mijn waarde zal laten, met pap lukt dat niet meer .....

dinsdag 15 april 2014

bewindvoering

Sinds ruim een jaar zijn mijn jongste broer en ik bewindvoerder (en mentor) van pap. Een keer per jaar moeten we verantwoording afleggen aan de kantonrechter voor wat betreft het beheer van pap's financiën en bezit. Doordat pap in een (t)huis woont is het niet meer zo gecompliceerd om een en ander op papier te krijgen. Het is eigenlijk gewoon een kwestie van even goed ervoor te gaan zitten met alle bonnetjes, rekeningen, afschriften en lekkere koffie binnen handbereik. Er waren afgelopen jaar (we moesten verantwoording afleggen van 1 april tot eind 2013) geen uitgaven (meer) voor eten/drinken, geen telefoonkosten, geen abonnementen voor krant of tijdschrift, weinig uitgaven voor kleding - zo hebben we bijvoorbeeld geen nieuwe schoenen of (winter)jas hoeven kopen - etcetera. Helaas zijn er wel nog kosten in verband met het huis dat nu al meer dan een jaar te koop staat :-( zoals verzekeringen, belasting, gas- en electriciteitskosten. Ook moet pap een behoorlijk hoge eigen bijdrage voor het (t)huis betalen. Het is niet anders, helaas.
Maar na ruim een uur was de klus geklaard. De formulieren zijn ingevuld en opgestuurd. Ben blij dat dit weer van tafel is ...

dinsdag 8 april 2014

kijk- en leestip

Op de blog van blogster Nicole kwam ik een kijktip tegen die ik ook hier wil delen. Onder andere zij (Nicole) en haar moeder zijn te zien bij Omroep Gelderland in de programmaserie 'vergeet mij niet'. Leuk om te zien, de moeite van het bekijken waard! Klik --> hier <--voor de link naar de blog, en van daaruit naar de link van Omroep Gelderland.
Gisteren las ik op Facebook en naderhand ook op een blog dit stukje wat ook zeer zeker de moeite van het delen waard is. Het is een zogenaamd Ik-je uit het NRC blad van afgelopen zaterdag: 



maandag 7 april 2014

mooi weer

Heerlijk, dat aanhoudende mooie weer. Zo komt pap tenminste regelmatig buiten in de frisse buitenlucht. Hij lijkt ervan te genieten. We lopen een rondje, soms houden we stil om even iets te bekijken. Hij zegt vriendelijk 'goedendag' tegen mensen die we tegenkomen. Hij reageert ook op viervoeters maar weet geen poedel meer van een bouvier te onderscheiden. Laatst maakte me iemand opmerkzaam op een televisieprogramma waarin dierenartsen gevolgd worden in hun dagelijkse praktijk. In het (t)huis zijn ze van plan hem er naar laten kijken. Ik kan me van vroeger herinneren dat hij het maar niks vond, het kijken naar zulke programma's of films. Op de een of andere manier irriteerde het hem, 'allemaal flauwekul', zei hij dan. Ik hoor het hem nog zeggen. Ben dus benieuwd of hij heeft gekeken en hoe hij erop heeft gereageerd. Ik zelf denk dat hij zal kijken omdat het bewegend beeld is. Maar wie weet maakt het iets los, herkent hij iets van het vak dat hij vroeger met veel liefde en enthousiasme uitoefende.



vrijdag 28 maart 2014

hoognodige update

Tijd voor een update voor al degenen die zich afvragen hoe het toch met pap is. Wel, wat zal ik zeggen? Naar omstandigheden redelijk (tot) slecht. 'Naar omstandigheden' als in 'hoe is het ermee'. Het gaat het gewoon niet goed, het gaat gewoon slecht. 'Eigenlijk' als in 'vergeleken met nog geen driekwart jaar geleden'. Een jaar geleden werd pap halsoverkop opgenomen in het eerste (t)huis omdat wij, zijn kinderen, vonden dat alleen wonen nu echt niet langer verantwoord was. Het was al langer niet meer veilig en verantwoord, maar een indringer die zich in huis had weten te praten was de druppel. Er moest heel snel actie worden ondernomen om dit of erger te voorkomen. Achteraf gezien zijn we blij dat we het hem zo lang hebben gegund om in zijn eigen huis en omgeving te blijven wonen . Natuurlijk niet zonder de nodige zorg en begeleiding, maar hij was toch wel erg vaak alleen. Achteraf gezien kunnen we van geluk spreken dat niet veel vaker misbruik is gemaakt van zijn goedheid ..... Achteraf gezien had er zoveel meer mis kunnen gaan. Maar het ging dus bijna altijd goed. 
En nu? In heel korte tijd, en met name het laatste half jaar, is hij heel sterk achteruit gegaan. Bijna wekelijks gaat hij een stapje terug. Pap is nu volledig afhankelijk van zorg bij alles. Kan echt niets meer zelfstandig. Volledig afhankelijk van de rolstoel om van A naar B te worden geduwd. Is zich niet meer bewust van waar hij vandaan komt, waar hij is, wat hij doet. Is volledig incontinent. Blijft in bed liggen totdat men hem eruit haalt. Blijft in de stoel zitten totdat hij weer in bed wordt getild. Kan ook alleen maar met behulp van de passieve tillift in en uit bed. Begrijpt steeds vaker niet meer wat er wordt gezegd of gevraagd. Kan zich moeilijk uiten, spreekt vaak onverstaanbaar. Praten wordt steeds vaker brabbelen. Kan zich niet lang concentreren. Volgens mij herkent hij mij en anderen niet altijd meer. Gelukkig lijkt hij niet ongelukkig, oogt meestal vrolijk, behalve als hij wordt verzorgd, dan uit hij zich door schelden en gotver-en omdat hij dingen niet snapt en bang is. Bang om te vallen wellicht? Zelfstandig eten wordt ook moeilijker. Hij heeft hierbij toezicht en ook hulp nodig. 
Dus hoe gaat het met pap? Redelijk (tot) slecht dus, met nul kans op verbetering. 

dinsdag 18 maart 2014

minder leuke berichten

Niet alles in het leven is leuk, zo heb ik 'mogen' ervaren de afgelopen week. Mijn kleine, fijne en lieve kattenvriendinnetje Bibi moest ik laten inslapen. Dat was heel verdrietig .....


Mijn zonen bestoken me nu met foto's van en berichtjes over een nieuw viervoetig vriendje of vriendinnetje, maar nog eventjes niet, dit moet eerst een plekje krijgen, het verdriet moet slijten. Komende zomer mag en wil ik wel oppas zijn van Luna, het katje van twee van mijn zonen, als zij thuis komen van hun thuis ver weg. 


Zal blij zijn als ik hen weer zie, ik vind het op dit moment niet echt leuk dat ze in Riga wonen .....
Vanmorgen kreeg ik een telefoontje uit het (t)huis: omdat er dringend behoefte was aan een (1-persoons) kamer voor een bewoonster zou pap (weer) moeten verhuizen, en dit keer naar een 2-persoonskamer. Ik heb bedenktijd gevraagd, ben toen met een van mijn broers naar het (t)huis gegaan, daar hebben we de situatie nogmaals besproken en er uiteindelijk toch maar mee ingestemd. Na het weghalen van pap's eigen meubeltjes uit zijn tegenwoordige kamer is dit toch maar een ruimte van zoveel vierkante meter met een bed. Niets meer en niets minder. Privacy was er al niet meer, gezelligheid al helemaal niet. De kamer wordt alleen gebruikt om in te slapen .... Triest, alweer een stapje terug zonder dat pap zich ervan bewust is, en wij - zijn kinderen - hebben ermee ingestemd .... 

zondag 9 maart 2014

naar omstandigheden ...

Naar omstandigheden gaat het redelijk. In zoverre dat er geen significante verslechtering is. Alleen maar kleine stapjes terug: joggingbroek in plaats van een nette of doordeweekse pantalon, aangepaste sloffen in plaats van schoenen, T-shirts met lange mouw in plaats van de pyamajasjes met knoopjes aan de voorkant. Allemaal omdat het aan- en uitkleden van pap zo moeilijk gaat. Hij verkrampt enorm, en trekt daarbij een pijnlijk gezicht. En hoe belangrijk is het om er tot in de puntjes verzorgd uit te zien als dat zoveel pijn en moeite kost? Ik ga dus zijn garderobe aanvullen met de nodige joggingbroeken en T-shirts met lange mouw, de aangepaste sloffen worden verstrekt door het (t)huis. 

Ter afsluiting nog een foto van afgelopen week, tijdens de carnavalsavond in het (t)huis. Genomen door mijn jongste broer, aan hem de eer om pap te vergezellen :-)  Pap vond het prima, genoot van de muziek èn een pilsje. Leuke foto, en ach ja, dat hoedje .... 


maandag 24 februari 2014

mooi weer

Vandaag samen met mijn jongste broer naar pap geweest. Dat is wel zo gezellig! Omdat gesprekken met pap zo goed als onmogelijk zijn is het prettig om samen met iemand anders bij hem langs te gaan. Het was zeker niet zo dat we hem niet bij het gesprek hebben betrokken en hem dus links lieten liggen! Ik merk dat pap ook geniet van een gesprek dat gevoerd wordt zonder dat hij deelneemt en natuurlijk ook van het (alcoholvrije) biertje en hem bekend gezelschap. 
Het was heerlijk weer en dus hebben we ook genoten van een klein wandelingetje in het park. Genieten met een Hoofdletter G! Ook pap leek het prettig te vinden, hij heeft tenminste helemaal niet gemopperd over dat hij het koud had bijvoorbeeld, wat hij anders wel graag doet :-) 


Minder leuk was toen we tot de ontdekking kwamen dat alle meubeltjes van pap, die nog op zijn kamer stonden, zijn weggehaald. Dat was even slikken ..... De reden waarom dit is gedaan is wel begrijpelijk: de kamer is erg klein, en 'dankzij' de tillift die nodig is om hem in en uit bed te krijgen is er absoluut geen plek meer op de kamer voor een makkelijke stoel of zelfs een klein bijzettafeltje. Wederom: gelukkig beseft hij dit allemaal niet (meer). Alweer een stapje terug ....

donderdag 20 februari 2014

zesennegentig!

Gisteren was de verjaardag van een van paps medebewoners. Het vrouwtje (ze is echt enorm klein en fijn, nog geen anderhalve meter groot en dus vind ik dat ik rustig mag spreken van 'vrouwtje') is maar liefst 96 jaar oud geworden! Ze zat gezellig in de huiskamer te genieten van de cadeautjes die ze had gekregen. Op mijn vraag of ik haar een kus mocht geven zei ze volmondig "ja!". Ze is best nog vief, alleen laat haar geheugen haar behoorlijk in de steek. Tja, je woont nu eenmaal niet op deze afdeling in verband met een verwaarloosde kou ...... Even schoot er een mindere gedachte door mijn hoofd en dat was dat ik er niet echt aan moest denken dat ik de komende 12 jaar - totdat pap wellicht ook deze leeftijd van 96 zou hebben bereikt - nog steeds op bezoek kom bij hem in dit  (t)huis ... Is ook geen realistische gedachte, pap holt zo goed als wekelijks stapjes terug. Hij snapt steeds minder, steeds minder begrijpelijk zijn de zinnetjes die hij spreekt. Ach, hij lijkt gelukkig te zijn in zijn kleine wereldje, een wereldje waarin zelfs geen besef meer lijkt te zijn voor een zesennegentigste verjaardag .....

zaterdag 8 februari 2014

even terug

Afgelopen dinsdag berichtte ik dat pap pas laat in de ochtend (het was kwart over elf) uit bed werd getild. Let wel: dit was geen kritiek maar een waarneming mijnerzijds. Trouwens, niet iedereen wil graag vroeg gewassen en aangekleed in de woonkamer zitten, sommigen zijn notoire langslapers. Heerlijk toch dat dat ook mag! Pap is dat toevallig niet, nooit geweest ook. 
De volgende dag hoorde ik dat er al vanaf die maandag een vervelend virus rondwaarde op de afdeling: niet alleen bewoners maar ook personeel waren geveld door diarree en/of overgeven. Het is dus precies zoals D. in zijn/haar reactie schrijft: alles gaat goed en volgens plan op een afdeling mits er geen vervelende dingen gebeuren, en een buikgriepvirus is toch echt verschrikkelijk. Verzorgenden doen altijd wat ze kunnen, ze roeien met de riemen die zij hebben en in zulke situaties al helemaal! Ik ben het niet altijd eens met wat ik zie of hoor in het (t)huis, maar ik geloof zeer zeker dat degenen die in de ouderenzorg werken dit doen met veel liefde! Ik neem in ieder geval mijn petje af voor hen en zou ab-so-luut niet met hen willen ruilen.
Even terug naar dat buikvirus. Ja, ook pap was geveld. Ik werd gebeld hierover en heb gelijk gezegd dat ik even een aantal dagen bezoek zou overslaan. Ik heb het niet zo op overgevende medemensen zal ik maar zeggen .....
Vrijdag was pap gelukkig weer opgeknapt. Hij zat in zijn stoel in de woonkamer, net als een aantal - maar nog lang niet alle - medebewoners. We zijn de huiskamer niet uitgeweest, dat werd ook afgeraden om verdere besmetting proberen te voorkomen.  Ik had ook geen behoefte om te gaan wandelen trouwens. Ik wil echt niet weten hoe het ergens uitziet of ruikt als velen ziek zijn ..... zie mijn eerdere opmerking over overgevende medemensen  :-) Maar als degenen die over budgetten in de gezondheidszorg gaan nu eens op een afdeling gaan kijken waar zo'n virus  rondwaart ......

dinsdag 4 februari 2014

de tanden

Het was al bijna middag toen ik getuige was van het uit bed tillen van pap. Door personeelstekort in de ochtend was men hier niet eerder aan toe gekomen. Ik vind het niet leuk maar pap is zich helemaal niet meer bewust van 'tijd om op te staan' of 'op tijd' of 'erg laat'. Hij heeft zich het uit nood geboren ontbijtje op bed dan ook fijn laten welgevallen. Maar een dag wordt zo wel erg kort .... Veel te weinig personeel op een moment dat het eigenlijk niet kan. Een gevolg van bezuinigingen in de gezondheidszorg en een samenloop van omstandigheden. Als je er niet of weinig mee te maken hebt denk je: "ach, het zal allemaal wel loslopen", maar als je er van dichtbij mee te maken hebt is het helemaal niet leuk. 
Even later geniet pap van het wekelijkse pianospel in de huiskamer. Het is er gezellig druk, mensen genieten zicht- en hoorbaar van de liedjes. Er wordt meegezongen, -geneuried en -gemurmeld, alles mag :-) 
Na het lang kwijt zijn van de bril hebben we sinds zondag het probleem van de verdwenen tandprothese. En wederom: pap zit er niet mee, maar ik vind zijn tandeloze grijns niet echt charmant. Geen idee waar het ding is, wederom zijn veel logische en onlogische plekjes afgezocht. Het ding zal wel weer ergens opduiken, maar hopelijk duurt dat niet zo lang als bij de bril .....

donderdag 30 januari 2014

inleveren

Door omstandigheden een week niet bij pap geweest. Of hij me gemist heeft? Ik weet het niet. Hij kijkt wel blij als hij me ziet en zegt: 'Inge!' Gelukkig, hij herkent me nog! Hij heeft weer moeten inleveren de afgelopen week: de actieve tillift is vervangen door een passieve, dat wil zeggen dat hij nu hangend in 'n lift in en uit bed en in en uit zijn rolstoel wordt getild. Hij komt niet meer tot staan. Ook krijgt hij binnenkort een andere rolstoel waarin hij kan zitten, rusten en liggen. Verder is de medicatie weer aangepast en is er 'n kies getrokken. 't Is toch wat .... 
Er is iemand gestorven op pap's afdeling, een lieve en erg zieke man.  Dat zegt pap dus helemaal niets. 't Is net alsof de bewoners naast elkaar in plaats van met elkaar leven op een afdeling vol dementerenden .....  Alsof het er niet toe doet dat iemand sterft. Mij doet het wel wat: iemand die je maandenlang in de gangen tegenkomt, die je in de huiskamer ziet zitten en waarmee je af en toe 'n praatje maakt is er niet meer. Maar ik ben wel blij voor de lieve man, zijn leven was een lijden de laatste tijd en echt niet meer leuk. Ik stuur maar een kaartje naar de nabestaanden, namens pap.






maandag 20 januari 2014

frisse neus

Zaterdagmiddag. Lekker weer. Eigenlijk veel te warm voor de tijd van het jaar, maar ik klaag niet. Ik ben een mooi-weer-fietser, in de winter zit ik niet gauw op mijn stalen ros. Vandaag dus wel: op de fiets naar pap, 'n tochtje van nog geen half uur als ik flink doortrap. Ik ken de stad en routes door de wijken op mijn duimpje, mis zo ook vele stoplichten. Me lekker fit en fris voelend loop ik de afdeling op. Pap zit aan tafel, (plastic) mok koffie in zijn ene en koekje in de andere hand. Hij geniet er zichtbaar van en zoals vaker de laatste tijd reageert hij niet echt als hij me ziet. Het vermoeden dat hij me niet altijd meer bewust herkent groeit. Ik vraag of hij mee naar buiten wil voor een ommetje door het park en dat wil hij wel! Hij drinkt de koffie op en ik haal intussen jas plus das plus muts op zijn kamer. Nog niet vaak heb ik geprobeerd om iemand een jas aan te trekken die absoluut niet meewerkt. Vreselijk, het is bijna niet te doen en ik krijg het er behoorlijk warm van.  Gelukkig schiet een verzorgende me te hulp en zo goed en zo kwaad als het gaat kleden we pap aan. Hup, naar buiten! Pap kletst me de oren van het hoofd tijdens de wandeling, het zijn alleen onsamenhangende woorden en zinnetjes. Of hij genoten heeft? Ik weet het niet, ik denk van wel. Hij heeft in ieder geval een frisse neus gehaald, letterlijk en figuurlijk.


dinsdag 14 januari 2014

kien

Wie had ooit kunnen denken dat pap ooit vrijwillig mee zou doen met kienen? Ik niet in ieder geval. En pap ook niet, zoveel tijd geleden. Als er iets was waar hij de schurft aan had was het dit soort bezigheden. Maar ja, pap wilde ook nooit of te nimmer naar een verzorgingshuis ... *zucht*. Vanmiddag zat hij al in de grote zaal met een kienkaart voor zijn neus toen ik binnenkwam. Gedurende het uur dat ik er was zag hij me letterlijk niet staan cq zitten. Hij communiceerde alleen met de vrijwilligster die rechts naast hem zat, ook al nam ik haar taken (het goed opletten of er 'kien' was) over. Hmm, niet echt leuk. Na het kienen reed ik pap terug naar de afdeling. Ik zag toen dat hij geen schoenen aan had, vreemd ..... Zijn onderbenen en voeten waren dik. Oedeem wellicht? Navraag gedaan bij een van de verzorgenden: ja, oedeem, beide benen waren omzwachteld en steunkousen zouden worden aangemeten. Ik ben nog even bij pap blijven zitten maar contact was er niet echt. Jammer. 


zondag 5 januari 2014

goede voornemens

Nou, daar ben ik niet zo van, van goede voornemens. (Verder heb ik ook een hekel aan het maken van lijstjes. Ik word niet graag (schriftelijk) geconfronteerd met alles wat ik nog moet doen maar dit terzijde)  En toch ontkwam ik er niet aan, aan 'n enkel goed voornemen: afvallen. Het leek wel alsof ik al dikker werd van alleen een teug adem of een slok water .... Het zal de overgang wel zijn in combinatie met het nuttigen van de regelmatige glaasje wijn de afgelopen weken :-) Geluk bij een ongeluk: door een griepje ben ik al dagenlang futloos en heb ik totaal geen zin om te eten en val ik dus af :-) Groot nadeel is dat ik niet op bezoek kan gaan bij pap: lijkt me vreselijk om hem en anderen aan te steken. Ik wacht dus maar rustig af tot ik me weer beter voel. 
Afgelopen week bezochten twee van mijn zonen pap. Ik denk dat hij ze wel herkende. Hij reageerde althans enorm enthousiast toen ze binnen liepen. Maar het is ook zo dat hij überhaupt enthousiast reageert op mensen die bij hem op bezoek komen. Verder zit hij er eigenlijk maar wat bij, een gesprek is niet echt mogelijk. Voor de vorm praat deze of gene met hem. Maar hij lijkt gelukkig te zijn, da's fijn. 
Pap zag er goed uit die dag. Scheelt ook dat hij de bril weer draagt die ruim een maand foetsie was!
Tijdens mijn 'onderduik-tijd-samen-met-mijn-gezin' kreeg ik een App van mijn broer:

bril van van pap is terecht. Lag tussen dienblad en nachtkastje in .... Gelukkig! 

Ik had echt overal gezocht, maar net niet op die plek. Gemeen plekje dus :-)