donderdag 30 januari 2014

inleveren

Door omstandigheden een week niet bij pap geweest. Of hij me gemist heeft? Ik weet het niet. Hij kijkt wel blij als hij me ziet en zegt: 'Inge!' Gelukkig, hij herkent me nog! Hij heeft weer moeten inleveren de afgelopen week: de actieve tillift is vervangen door een passieve, dat wil zeggen dat hij nu hangend in 'n lift in en uit bed en in en uit zijn rolstoel wordt getild. Hij komt niet meer tot staan. Ook krijgt hij binnenkort een andere rolstoel waarin hij kan zitten, rusten en liggen. Verder is de medicatie weer aangepast en is er 'n kies getrokken. 't Is toch wat .... 
Er is iemand gestorven op pap's afdeling, een lieve en erg zieke man.  Dat zegt pap dus helemaal niets. 't Is net alsof de bewoners naast elkaar in plaats van met elkaar leven op een afdeling vol dementerenden .....  Alsof het er niet toe doet dat iemand sterft. Mij doet het wel wat: iemand die je maandenlang in de gangen tegenkomt, die je in de huiskamer ziet zitten en waarmee je af en toe 'n praatje maakt is er niet meer. Maar ik ben wel blij voor de lieve man, zijn leven was een lijden de laatste tijd en echt niet meer leuk. Ik stuur maar een kaartje naar de nabestaanden, namens pap.






12 opmerkingen:

  1. Fijn dat hij je nog herkent. Tegelijk is het triest hoe de mensen langs elkaar leven in zo'n tehuis. Zouden ze op die manier ook minder verdriet hebben?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat is je vader hard achteruit gegaan in zo'n korte tijd! Fijn dat je vader je naam nog kent, dat zijn van die momentjes om te koesteren.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ach lieve Inge toch, wat naar, die achteruitgang. Een passieve lift, zo'n triest gezicht vind ik dat. Al die stapjes terug, je zou er verdrietig van worden. Niet doen hoor. Geniet nog van de momenten die je hebt met hem. De herkenning, al is het maar zo nu en dan. En het lichamelijke contact misschien. Ik word nog zo blij als ik denk aan het alleen maar naast hem zitten, mijn pa.
    En een troost is het wel, dat er veel dingen langs hen heen gaan gelukkig, een soort van schemergebied is het, waarin ze leven.
    Veel sterkte met dit alles!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ah lieverd, wat een verdriet. Ik denk vaak, dat het misschien beter is, dat de mensen op zo een afdeling een beetje naast elkaar leven. Ieder heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen leventje, ook al speelt zich dat leventje nog maar binnen een paar vierkante meter af....ze hebben "genoeg" aan en met zichzelf...merken niet, dat mensen overlijden en andere mensen nieuw op de afdeling komen wonen-zo blijft het in hun ogen "rustig" en dat is goed zo. Maar voor "buitenstaanden" is dat altijd confronterend..dat hun vader, moeder,echtgenoot het gevoel voor tijd helemaal kwijt is...

    Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. volg je wel al een hele tijd en reageer nu toch maar eens een keertje, heb zelf jaaaaaaaaren gewerkt op een "gesloten afdeling". ik voel en leef met je mee, hoe jij het allemaal beschrijft is de werkelijkheid , niet mooier en niet lelijker. ik heb diep diep respect voor je.en deze mag je ook wel eens horen : je doet het goed !!
    dat wilde ik je even laten weten, verder geniet van elkaar en "het moment", liefs marion . p.s. een knufje voor jullie beiden

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Best moeilijk allemaal Inge, maar gelukkig dat je vader je nog steeds herkent. En attent dat je de nabestaanden van gestorven mede-bewoners een kaartje stuurt. Doet ze vast erg goed. Je bent een fijn mens.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Misschien wel weer fijner dan de medebewoners niet zo heel veel van elkaars lijden en sterven meekrijgen... Maar als bezoeker en dochter van (en verplegers) moet je wel een sterk hart hebben denk ik zo.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Valt niet mee he. Sterkte hoor. Geniet van wat er nog is.
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Dat het zo moet gaan, en zo snel ook. Ongelofelijk.
    Veel sterkte!!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Het blijft verdrietig, maar toch is het fijn dat je vader je herkende denk ik. Zielig dat er nu ook nog eens een kies uit moest, och gut. Ook dat nog. Heel veel sterkte. Fijn dat je vader jou heeft. Het zal hem diep van binnen misschien toch even een fijn gevoel geven als je bij hem bent.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Gelukkig dat hij je nog herkent Inge. Gevoel van tijd is hij kwijt maar wel blij als hij je ziet!

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge