maandag 20 januari 2014

frisse neus

Zaterdagmiddag. Lekker weer. Eigenlijk veel te warm voor de tijd van het jaar, maar ik klaag niet. Ik ben een mooi-weer-fietser, in de winter zit ik niet gauw op mijn stalen ros. Vandaag dus wel: op de fiets naar pap, 'n tochtje van nog geen half uur als ik flink doortrap. Ik ken de stad en routes door de wijken op mijn duimpje, mis zo ook vele stoplichten. Me lekker fit en fris voelend loop ik de afdeling op. Pap zit aan tafel, (plastic) mok koffie in zijn ene en koekje in de andere hand. Hij geniet er zichtbaar van en zoals vaker de laatste tijd reageert hij niet echt als hij me ziet. Het vermoeden dat hij me niet altijd meer bewust herkent groeit. Ik vraag of hij mee naar buiten wil voor een ommetje door het park en dat wil hij wel! Hij drinkt de koffie op en ik haal intussen jas plus das plus muts op zijn kamer. Nog niet vaak heb ik geprobeerd om iemand een jas aan te trekken die absoluut niet meewerkt. Vreselijk, het is bijna niet te doen en ik krijg het er behoorlijk warm van.  Gelukkig schiet een verzorgende me te hulp en zo goed en zo kwaad als het gaat kleden we pap aan. Hup, naar buiten! Pap kletst me de oren van het hoofd tijdens de wandeling, het zijn alleen onsamenhangende woorden en zinnetjes. Of hij genoten heeft? Ik weet het niet, ik denk van wel. Hij heeft in ieder geval een frisse neus gehaald, letterlijk en figuurlijk.


18 opmerkingen:

  1. Toch fijn dat je dit nog met hem kunt doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Poeh, heftig dat hij je langzaam aan het vergeten is :(

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Fijn dat hij zo aan de wandel is geweest, denk dat je er heel goed aan hebt gedaan. Even doorbreken van de sleur.
    Ontzettend moeilijk dat de herkenning minder wordt, maar een mooie foto als herinnering!
    Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Best lekker vandaag, het weer, ik ook frisse neus op de fiets gehaald (en ook een mooi weer fietser, vast nog erger dan jij!)

    Maar wel jammer natuurlijk dat het zo gaat, het langzaam aan niet helemaal meer herkennen. Moet pijn doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Kunnen mooi tijdens dat half uurtje fietsen alle muizenissen en verdrietige gedachten wegwaaien.....

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Zo verdrietig, dat beetje bij beetje afscheid nemen. Het is en blijft een rare ziekte. Je vader boft maar met zo'n dochter die zoveel voor hem doet.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Even naar buiten is altijd fijn. Hebben ze nog niet aan je gevraagd om voor PDL-kleding te zorgen? Ik geloof dat dat zo heet. Op een gegeven moment heeft mijn moeder (die naaister is) heel veel kleding van mijn schoonmoeder aangepast tot PDL-exemplaren.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat fijn voor je vader, dat hij even naar buiten kon. Zo jammer he, dat hij ook daarvoor zo afhankelijk wordt van visite.
    Groetjes, Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Heel fijn dat je dat voor je vader kan doen. Wat is er nou fijner dan even in de natuur te zijn. Het moet wel pijnlijk zijn dat hij jou niet meer herkend.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat erg Inge dat hij je niet meer herkent.
    Misschien ziet hij wel iets bekends maar weet niet wat.
    Moeilijk dat je geen contact meer kan maken.
    Wat is het toch een rotziekte!
    Liefs Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Triest dat je pap je niet meer herkent. Heel fijn voor hem dat jij een heerlijk ommetje met hem maakt. Helaas hebben verzorgenden hier geen tijd voor en aan vrijwilligers ontbreekt het jammer genoeg vaak.
    Tip om makkelijk een jas aan te krijgen bij iemand die in de rolstoel zit: Jas op schoot van je pap leggen met de onderkant van de jas naar zijn buik toe, dan eerst zijn armen in de mouwen stoppen en daarna (als je pap dat tenminste nog kan) zijn armen omhoog en de jas over zijn hoofd naar achteren aandoen. Dan de jas aan de achterkant naar beneden trekken. Ik hoop dat het duidelijk omschreven is en je hier wat aan hebt. Alle goeds voor jou en je pap.
    Lieve groet,
    Lia

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Je weet steeds minder wat hij nog wel en niet meer mee krijgt van z'n omgeving en alles wat vroeger bekend was bij hem. Ik hoop dat er op de een of andere manier in zijn onderbewustzijn er toch nog iets van herkenning is. Ik hoop het in ieder geval voor je.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat goed van je om je vader mee naar buiten te nemen, toch denk ik dat hij heeft genoten ook al merk je dat niet .

    Julia

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat fijn dat je met je vader hebt kunnen wandelen. Dat is iets waar het personeel geen tijd voor heeft en waardoor dat jij toch speciaal blijft voor je vader. Tenminste zo heb ik het zelf altijd gevoelt toen mijn vader verder begon weg te zakken.
    Probeer je zelf ook niet elke keer pijn te doen met de gedachte dat hij je niet meer herkend.
    Blijf denken aan de tijd dat hij je begroeten als je weer eens met boodschapjes voor hem binnen kwam. Ook blijven denken aan alle grappige dingentjes die jullie samen hebben mee gemaakt. Dat zijn de mooie dingen van het leven.
    Hij zal het namelijk heel erg vinden als hij nu al kan zien hoeveel verdriet dat je hier van hebt.
    Ik denk namelijk dat ze dat soort dingen wel zien en anders wel voelen.

    Verder wil ik je heel erg veel sterkte wensen en een dikke X

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Wat fijn om samen even een frisse neus te halen maar hoe verdrietig dat je paps nog weinig blijken van herkenning geeft.
    Lijkt me zo moeilijk voor je ... Heel veel sterkte Inge en een warme knuffel van mij komtie XX

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Dat lijkt me heel naar, als je vader of moeder je niet meer herkent. Gelukkig was dat bij mijn ouders nooit het geval. De herkenning bleef tot op het laatst. Alleen herkende mijn vader mijn kinderen niet meer, maar dat was ook pas op het allerlaatst. Namen wist mijn vader niet meer, mijn moeder nog wel, al haalde ze nog wel eens wat namen door elkaar. Wel fijn dat je vader het fijn vindt om naar buiten te gaan. Dat was bij ons dan weer niet. En dan duren een paar uurtjes in zo'n tehuis heel lang...:-)
    Sterkte Inge.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Dat doe je goed. Schrijven is ook goed, voor jezelf, voor je omgeving. Voor later .. Ik kom toevallig langs hier. Surfte van het ene na het andere blog. Ik lees nu mee. Mijn vader heeft Parkinson. Niet te vergelijken met Alzheimer, maar toch ..

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Verdrietig dat hij zo achteruit gaat. En zo jammer dat hij zelf niet meer kan/wil lopen. Het lijkt wel of het nu nog sneller gaat dan toen hij nog meer beweging had.....

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge