vrijdag 28 maart 2014

hoognodige update

Tijd voor een update voor al degenen die zich afvragen hoe het toch met pap is. Wel, wat zal ik zeggen? Naar omstandigheden redelijk (tot) slecht. 'Naar omstandigheden' als in 'hoe is het ermee'. Het gaat het gewoon niet goed, het gaat gewoon slecht. 'Eigenlijk' als in 'vergeleken met nog geen driekwart jaar geleden'. Een jaar geleden werd pap halsoverkop opgenomen in het eerste (t)huis omdat wij, zijn kinderen, vonden dat alleen wonen nu echt niet langer verantwoord was. Het was al langer niet meer veilig en verantwoord, maar een indringer die zich in huis had weten te praten was de druppel. Er moest heel snel actie worden ondernomen om dit of erger te voorkomen. Achteraf gezien zijn we blij dat we het hem zo lang hebben gegund om in zijn eigen huis en omgeving te blijven wonen . Natuurlijk niet zonder de nodige zorg en begeleiding, maar hij was toch wel erg vaak alleen. Achteraf gezien kunnen we van geluk spreken dat niet veel vaker misbruik is gemaakt van zijn goedheid ..... Achteraf gezien had er zoveel meer mis kunnen gaan. Maar het ging dus bijna altijd goed. 
En nu? In heel korte tijd, en met name het laatste half jaar, is hij heel sterk achteruit gegaan. Bijna wekelijks gaat hij een stapje terug. Pap is nu volledig afhankelijk van zorg bij alles. Kan echt niets meer zelfstandig. Volledig afhankelijk van de rolstoel om van A naar B te worden geduwd. Is zich niet meer bewust van waar hij vandaan komt, waar hij is, wat hij doet. Is volledig incontinent. Blijft in bed liggen totdat men hem eruit haalt. Blijft in de stoel zitten totdat hij weer in bed wordt getild. Kan ook alleen maar met behulp van de passieve tillift in en uit bed. Begrijpt steeds vaker niet meer wat er wordt gezegd of gevraagd. Kan zich moeilijk uiten, spreekt vaak onverstaanbaar. Praten wordt steeds vaker brabbelen. Kan zich niet lang concentreren. Volgens mij herkent hij mij en anderen niet altijd meer. Gelukkig lijkt hij niet ongelukkig, oogt meestal vrolijk, behalve als hij wordt verzorgd, dan uit hij zich door schelden en gotver-en omdat hij dingen niet snapt en bang is. Bang om te vallen wellicht? Zelfstandig eten wordt ook moeilijker. Hij heeft hierbij toezicht en ook hulp nodig. 
Dus hoe gaat het met pap? Redelijk (tot) slecht dus, met nul kans op verbetering. 

19 opmerkingen:

  1. Hallo Inge... ik weet haast niet wat te zeggen... Sterkte! Dat zeker...
    Ben lang niet bij je komen lezen... eigenlijk bij niemand... kom haast nooit meer op Blogger.
    Das omdat ik er gewoon niet meer aan toe kom. Enfin...
    Wat gaat het hard... ik heb dat toen gezien bij mijn tante (zus van mijn moeder) en bij mijn oom (moeders broer)...
    Al enige tijd nu maken we (mijn man en ik, mijn vader) ons zorgen om mijn moeder... ze lijkt steeds vaker zo in de war te raken en vergeetachtig te zijn; ook gedraagt ze zich in sommige situaties 'ietwat' ongepast... Heel soms hoor je mijn moeder zeggen dat ze zelf bang is dat er iets niet klopt... ik vind het zo moeilijk om onze zorgen onder woorden te brengen en met haar te bespreken.

    Sorry... je hebt werkelijk genoeg eigen zorgen...

    Ik wens jullie alle goeds en sterkte, wijsheid en geduld.

    Groetjes,

    Gabi

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat vreselijk triest om hem zo weg te zien glijden.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jeetje, dat gaat idd wel in een rap tempo achteruit. Waardeloos voor jullie om dat aan te moeten zien :(

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een ellende toch, ouderodm en ziekte. Om zo afhankelijk te zijn, gelukkig dat hij meestal wel vrolijk lijkt. Heel naar voor jou en je familie ook denk ik, om hem zo te zien...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Tjee Inge. Dat lijkt me knap moeilijk.
    Het ´valt dan nog mee´ dat hij er zelf niet echt ongelukkig onder lijkt, maar wat moet het voor jullie naar zijn te zien.
    Fijn dat je weer even wat liet horen.

    Hier bij schoonvader een soortgelijke diagnose, na een veel te lange periode van ´geen acht slaan´. Ik sta daar veel verder van af, maar vraag me af wat het allemaal brengen gaat. Het klinkt misschien raar, maar dan is het toch ´fijn´ dat ik je blog al een tijd volg.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het blijft moeilijk om jullie vader zo af te zien glijden. Ik hoor net op de t.v dat er moeilijk een plaats is te krijgen in een tehuis. Wat dat aan gaat mag je blij zijn dat jullie dat bespaart blijft. Heel veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Poeh... Wat een nare ziekte is het toch. En het blijft bizar om te lezen hoe iemand, voor jou je vader, zo achteruit kan gaan. Het ergste is dat hij er wel gewoon van alles bij voelt. Angst... voelt dat hij het niet snapt. Je laatste zin vind ik ook triest... 0 kans op verbetering :-(.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Oh Inge, ik weet echt niet wat gezegd.....het is intriest...
    Ik wil jullie graag heel veel sterkte toewensen in deze moeilijke tijd.
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Jee Inge toch wat een ellende om dat te moeten meemaken met je paps.
    't lijkt zo kort geleden en meteen zo ver weg dat hij in een dag jouw weekvoorraad brood uit de vriezer opat..

    Ik stuur je een dikke knuffel en wens je sterkte..

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat is het een rot ziekte waarom moet dit door gaan, hier helpen wij geen mens mee . Ik wens jullie heel veel sterkte .

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Het gaat inderdaad wel heel erg snel allemaal :-( Sterkte voor jullie allen...

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Wat erg Inge. Ook voor jullie, om dit aan te moeten zien.
    Jammer toch dat er nog steeds geen medicijnen tegen deze rot ziekte zijn.
    Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ach Inge, wat triest om te lezen, wat zal dit moeilijk zijn om te dragen voor jou.

    Ik wens je heel veel sterkte en hoop voor je dat je een handvat kunt vinden om dit te dragen.

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat triest om te lezen. Heel veel sterkte.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ach wat verdrietig toch ... sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Weet even niet wat te zeggen, maar wat gaat dit snel. Veel sterkte!
    Warme groet.

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Wat verdrietig Inge. Sterkte ermee.
    Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Wat triest om je vader in zo'n rap tempo achteruit te zien gaan. En nu terugkijkend op een jaar geleden: wat fijn dat hij nog zo lang thuis heeft kunnen wonen. En ook het besef nu, dat jullie een jaar terug de goede keus hebben gemaakt met zijn verhuizing.
    Ik voel je verdriet tussen de woorden door.. sterkte..

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Jeetje Inge....wat moeilijk moet dat toch zijn. Jullie hebben zoveel voor hem gedaan....maar het houdt een keertje op. Het is een verschrikkelijke ziekte en je wenst dit niemand toe...Heel veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge