zondag 9 maart 2014

naar omstandigheden ...

Naar omstandigheden gaat het redelijk. In zoverre dat er geen significante verslechtering is. Alleen maar kleine stapjes terug: joggingbroek in plaats van een nette of doordeweekse pantalon, aangepaste sloffen in plaats van schoenen, T-shirts met lange mouw in plaats van de pyamajasjes met knoopjes aan de voorkant. Allemaal omdat het aan- en uitkleden van pap zo moeilijk gaat. Hij verkrampt enorm, en trekt daarbij een pijnlijk gezicht. En hoe belangrijk is het om er tot in de puntjes verzorgd uit te zien als dat zoveel pijn en moeite kost? Ik ga dus zijn garderobe aanvullen met de nodige joggingbroeken en T-shirts met lange mouw, de aangepaste sloffen worden verstrekt door het (t)huis. 

Ter afsluiting nog een foto van afgelopen week, tijdens de carnavalsavond in het (t)huis. Genomen door mijn jongste broer, aan hem de eer om pap te vergezellen :-)  Pap vond het prima, genoot van de muziek èn een pilsje. Leuke foto, en ach ja, dat hoedje .... 


12 opmerkingen:

  1. Ik vroeg me al af of jij nog wat aan carnaval deed/doet, maar eh... ik begrijp dat je dat liever aan een ander overlaat? :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat herkenbaar zo`n foto. Of dat ik mijn eigen vader zie....
    sterkte met alles!
    Marianne

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Fijn dat hij nog geniet van muziek en een biertje. Toch een aardige foto.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik vind het een ontroerende foto, ik weet niet waarom. Ja, misschien weet ik het wel maar ik kan het gewoon niet goed uitleggen denk ik. Ik ga het toch proberen. Ik zie op die foto een keurige meneer zitten die een heel leven achter zich heeft. Hij heeft een stel fijne kinderen opgevoed, hij heeft hoogte- en dieptepunten gekend. Dromen, illusies heeft hij gehad, net als iedereen. En hij had zich zijn oude dag waarschijnlijk anders voorgesteld. Heel anders. Ik hoop zo dat er ooit iets uitgevonden wordt tegen deze rotziekte...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Het is een foto om in te lijsten die ga je zeker bewaren, wat een warm onthaal

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Je vader kijkt op de foto in het niets Inge, dat is het eerste dat mij opviel en waarop ik me gelijk afvroeg zou hij ook 'niets' zien? Ik bedoel heeft hij nog gedachten als hij daar zo zit met z'n biertje en zijn hoedje?
    Goed van je om het voor hem makkelijker te maken met zijn kleding. Gek he om te constateren dat je je daar ineens bij neer kunt leggen. Of moeten wij wennen aan het feit dat het niet echt belangrijk is?

    Ik vind het nog steeds gek om bij mijn moeder te zien dat het haar niet meer echt uitmaakt wat ze aanheeft of hoe ze er uitziet. Het is net of ze in een neerwaartse spiraal is gekomen. Gek omdat uit de test blijkt dat ze nog erg goed bij is en ze er tot een halfjaar geleden uitzag om door een ringetje te halen.

    Liefs
    Tanja


    BeantwoordenVerwijderen
  7. Je vader ziet er toch patent uit op de foto! En ach wat maakt het uit wat hij aan heeft, als het hem maar lekker zit.
    Ik moet de laatste tijd vaak aan jullie denken, een oude buurvrouw van mij, waar ik over de vloer kom, raakt ook steeds meer in de war. Je ziet het gebeuren en denk vaak aan je verhalen over je vader over gerommel met sleutels, post e.d.
    Er komt nu elke dag thuiszorg voor medicijnen, haar dochter komt elke dag (!) bij haar om te koken en te eten. Ik houd een oogje in het zeil en ze eet regelmatig bij mij, zodat haar dochter even ''vrij'' is.
    Ik weet hoe dit af gaat lopen en ik zou willen dat er iets tegen te doen is.
    Liefs Petr@

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mooie foto toch!
    Groetjes, Anneke

    BeantwoordenVerwijderen
  9. jeetje ik herken hier in echt mijn vader op de foto die kon ook zo kijken beetje afwezig
    groetjes tineke

    BeantwoordenVerwijderen
  10. ondanks het 'hoedje' vind ik dit een prachtige ontroerende foto xx sterkte Inge xx

    BeantwoordenVerwijderen
  11. I love the hat. I understand the clothes, I am that way now myself. God Bless, Joe

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik ben geroerd door de foto van je vader. De starende blik, het hoedje, wat moet de wereld raar aanvoelen als je Alzheimer hebt. Hoewel....waarschijnlijk denkt hij daar niet over na. Mijn vader was een ijdele man, altijd pakken, gestreken overhemden, stropdas om, bijpassende schoenen en riem, etc. Toen hij in het tehuis zat droeg hij alleen maar truien, wijde broeken en sloffen. Vol vlekken meestal, want er was niet tegenop te wassen. Wat heb ik toen vaak zitten huilen in de auto op de terugweg. Niet om die kleren natuurlijk maar om het feit dat hij niet kon zijn wat hij was: een lieve, zachte, verzorgde man. Maar goed: dit zal jij zeker ook vaak ervaren. Sterkte.
    Liefs,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge