vrijdag 2 mei 2014

app en boek

Sinds december 2013 is er ook een Alzheimer App voor smartphones en (oa) Ipad, lees hier mijn bericht hierover. Ik weet niet of er veel gebruik van wordt gemaakt, maar de berichten worden wel gelezen, getuige de reacties die ik tot nog toe kreeg van Richard Bakker. Hij is de schrijver van het boek "Wat ik Eris vertelde over dementie"


Uit het boek


Ik ga haar zelf brengen, ik wil dit hoe dan ook zelf doen. Het moet gebeuren. Hoewel ik, ongeacht haar reactie, gewend was alles te zeggen, vertellen of uit te leggen, zag ik hier wel tegenop maar ontkwam er niet aan. Zeker dit moest ik haar, met alles wat in me zat en helemaal passend binnen haar mogelijkheden, vertellen. Maar wat moest ik zeggen om paniek te voorkomen, ik wilde haar geruststellen maar hoe dan, een alzheimerleugentje, eerlijk zijn? Hoe kon ik mijn schuldgevoel verminderen? Ik moest de verantwoording nemen maar wanneer?

De zondag voor de opname had ik zo ingericht dat er een moment zou zijn om haar rustig te informeren, alle onzekerheden had ik uitgesloten. Er waren zeker ogenblikken waarop het had gekund maar ik kon het niet. Dan toch maar maandag na de dagbehandeling, maar dan is ze moe. Dinsdag een uurtje later brengen dan, woensdag begreep ze het niet, ik kon er niet doorheen prikken en merkte ook dat ze er na enige ogenblikken niets meer van wist.
We waren goed geïnformeerd over waar ze zou gaan wonen, hadden een goede rondleiding door het gebouw gehad en een bezoek gebracht aan de verschillende huiskamers en gemeenschappelijke ruimtes. De aanpak van de mensen van de verzorging voelde goed.
Een dag voor de uiteindelijke datum breng ik haar spullen, kleding en dergelijke, naar het verpleeghuis. Ik doe dat zonder het haar te zeggen als ze naar de Smaragd is en donderdagochtend, de dag van afscheid, besluit ik eindelijk om het haar, tijdens een wandeling bij het mooie weer rond onze vijver, te vertellen. Ik bouwde het rustig op, keek naar haar reactie en het leek of ze blij was en opgelucht; ze keek naar de vijver, de vogels en bloemen en zei: "Dan moet ik nu mijn koffertje pakken."

3 opmerkingen:

  1. Och...die laatste regel... en alle regels daar voor...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik schoot bijna vol toen ik dit las, heel apart.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge