maandag 12 mei 2014

lastig

Het nadeel van lang geen stukjes schrijven is dat het steeds lastiger wordt om er weer mee te beginnen .... Lastig hè? Op zijn afdeling is pap degene die de laatste tijd vaker lastig is. Kan ook niet anders, vind ik, als je alleen nog maar in een stoel zit, er niet zelfstandig meer op uit kunt gaan, als je gevangen zit in je eigen onvermogen .... Zo is hij van zijn huiskamer weer moeten verhuizen naar de belendende. Hij deed namelijk constant een medebewoner na die steeds luid gaat roepen als het onrustig is. En als hij dan vervolgens mee gaat roepen en/of met zijn vingers op tafel gaat tikken neemt die onrust alleen maar toe. En da's lastig ..... Pap werd dus weer verhuisd naar de huiskamer waar hij in het begin van zijn opname ook overdag zat, van waar hij toen weg moest in verband met aanvarinkjes met medebewoner 'Piet'. De laatste week zit hij steeds vaker in zijn uppie op de gang, en hij lijkt dat nog prettig te vinden ook, hij heeft er geen last van ;-) Als er meer tijd zou zijn voor alle bewoners zouden ze wellicht allemaal minder lastig zijn ..... 


15 opmerkingen:

  1. Is het mogelijk om zijn slaapkamer 'gezellig' te maken, zodat hij daar wat vaker kan zitten? Denk aan radio met cd's waar hij van hield, tv, schilderijen aan de muur? Lijkt me vriendelijker voor hem dan op de gang zitten.
    Er zijn mooie dvd's met een aquarium, rustgevend.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hij deelt zijn kamer met een andere bewoner. En deze kamer zit overdag op slot, om 'ongewenst' bezoek tegen te houden (andere bewoners met verzamelwoede).

      Verwijderen
    2. Wat erg!
      Is het mogelijk om een 1 persoonskamer te krijgen?

      Verwijderen
  2. Eigenlijk moet ik er wel om lachen dat hij een medebewoner na gaat doen ;-) Maar als het onrust veroorzaakt heeft hij zichzelf ermee.
    Wel sneu dat hij zich dan afzondert op de gang, alhoewel hij het prettig vindt.
    Wat is het ook een rotziekte Inge!
    Ik zie het om me heen ook gebeuren, het is een kwestie van tijd, voor mijn oude buurvrouw niet meer alleen kan zijn, het wordt steeds moeilijker...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Vreselijk moeilijk om hem zo te zien verdwalen in de tijd.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een verdriet. Ik vind het altijd zo verschrikkelijk om intelligente mensen, die een paar jaar geleden nog veel verantwoording hadden zo te zien - zo afgezonderd, eenzaam, verdwaald. Heel veel sterkte lieverd! In gedachten dicht bij je.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Och Inge, wat zielig. Gelukkig krijgt hij het zelf allemaal kennelijk niet mee...
    Anneke.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik kan me voorstellen dat je er soms tegenaan hikt hier te bloggen, juist als er weer zo met je vader gesold wordt.

    Acties uit onvermogen. Eigenlijk onvoorstelbaar, soms regelrecht mensonterend, al tientallen jaren aan de orde van de dag maar het houdt niet op. Integendeel.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Verdrietig verdrietig hoewel ik toch wel weer een beetje moet lachen als ik lees dat je vader een medebewoner imiteert. Het is zo heerlijk kinderachtig dat het bijna grappig is maar uiteindelijk is het niet grappig natuurlijk. Het is triest. In- en intriest.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Heel verdrietig allemaal. Ik wens je alle sterkte. Maar ik vind je een kanjer.

    Liefs Frederique

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat triest om te lezen. Door zijn ziekte raakt hij al zoveel kwijt en nu raakt hij ook nog het samenzijn met anderen kwijt en zonderen ze hem af. Wat moet dat moeilijk voor jullie zijn om dit te zien en te weten dat er steeds minder overblijft van zijn mens-zijn.. Ik wens je alle sterkte toe.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Dat denk ik ook! Het zou fijn zijn als onze ouders met alle liefde en zorg (en tijd dus!) omringd kunnen zijn tijdens hun laatste jaren... Tja... geldkwestie vermoed ik... :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Iedere dementie-patiënt is anders en dat maakt het nog lastiger. Sterkte hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Het is mijn schrikbeeld, dat ik dag in dag uit in een ruimte moet zijn met mensen om mij heen. Ik kan me voorstellen dat mensen daar onrustig van worden. Geef mij maar een stil hoekje bij een aquarium ofzo. Maar ja.... dat zeg ik nu... in een fase waarin ik geen eenzaamheid ken.
    Moeilijk allemaal...

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge