donderdag 5 juni 2014

media-aandacht

De afgelopen tijd was er nogal wat media-aandacht voor bewoners van verzorgingshuizen. Kan ik alleen maar toejuichen! Het programma wat mij het meeste aansprak was de uitzending van Radar van 26 mei jl. ----> Dit is de link <-- voor degenen die het hebben gemist. Op de site van Alzheimer Nederland staat onder andere: 

Antipsychotica worden te veel en te lang gebruikt voor de behandeling van 'onbegrepen gedrag' bij mensen met dementie, zoals agressie, angst, rusteloosheid en dwaalgedrag. Vaak zijn er alternatieven te vinden. 

Deze geneesmiddelen hebben vaak ernstige bijwerkingen. Ook moeten ze zo kort mogelijk (enkele weken) gebruikt worden. Het effect van antipsychotica neemt af bij langer gebruik. De termijn voor het gebruik van deze medicijnen is daarom maximaal twaalf weken. In de praktijk worden de antipsychotica echter veel langer gebruikt. Een derde van de mensen met dementie die het voorgeschreven kregen gebruikte twee jaar of langer een antipsychoticum. Dat mag alleen bij de diagnose schizofrenie of depressie, en niet bij dementie met onbegrepen gedrag.

 


Mede naar aanleiding van de uitzending heb ik weer een familiegesprek aangevraagd. Ik vind (en blijf vinden) dat pap teveel rustgevende medicatie krijgt voorgeschreven. Pap is volgens arts en verzorgenden nog vaak te lastig of onrustig of boos, vertoont met andere woorden vaak ongewenst gedrag, maar vanuit mijn standpunt als dochter heb ik vraagtekens bij het verstrekken van (te)(veel) medicatie om dit gedrag te onderdrukken ..... 
Het kan ook op andere manieren. Zie mijn vorige bericht .... Pap wordt nu regelmatig op (weer) een andere plek op de gang gezet waar hij rustig kan zitten, luisterend naar rustige muziek op radio of van CD. Fijn! Dit zijn prikkels die een gunstige invloed (kunnen) hebben. 


9 opmerkingen:

  1. Lijkt mij een betere manier. En mag zo'n man ook een keer boos of onrustig zijn? Wel lastig natuurlijk maar ja...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja ik heb dat programma ook gezien. Inderdaad fijn dat er meer aandacht voor komt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. het is hetzelfde met als met andere aandoeningen zoals ADHD ,lekker alles onderdrukken met medicatie en je niet afvragen wat dat betekend voor degene die die medicatie gebruikt,als de omgeving er maar geen last van heeft.hopelijk komen er meer op¨lossingen die het gebruikt van alsmaar meer en agressievere medicatie zo niet overbodig dan wel in veel mindere mate nodig maakt, zoals jij al aangaf in je vorige stukje met het gebruik van bijvoorbeeld muziek,

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat is het toch eigenlijk spijtig dat gedrag wat te maken heeft met, in dit geval Alzheimer, als lastig en onwenselijk wordt bestempeld en daardoor onderdrukt wordt op een manier die niet verantwoordelijk is. Wat zou het mooi zijn als je vader er gewoon mag zijn, met zijn gedrag. Maar ja... daar is de maatschappij tegenwoordig niet meer op ingericht.. en hoe triest is dat?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Als de tehuizen nou eens drie personen per 24 uur op elke bewoner beschikbaar hadden.. dan zou het onderdrukken van "ongewenst" gedrag niet meer nodig zijn. Volgens mij is het echter "onbegrepen" gedrag, zoals dat van je vader. Ieder "ongewenst door hem" geluidje nabootsen, het lijkt alsof hij daarmee wil aangeven dat het hem stoort. Misschien vind je vader het met de CD-speler op de gang wel lekker rustig, heeft hij minder behoefte aan aanspraak dan jij denkt. Aanspraak kan ook storend zijn, ervaren worden als gewauwel en bemoeizucht, zo van: mens, donder op. Je zegt zelf, dat je vader veranderd is, misschien zijn zijn behoeften ook veranderd, van gretige prater en toehoorder naar hè hè, even rust. Soms is het moeilijk om het tempo van veranderen van Alzheimer getroffenen als familie (en verzorging) bij te houden. De ene dag gek op worteltjes, de volgende dag wordt elk spiertje wortel uit de groentesoep gevist. Weten wij veel waarom? Misschien een reactie op het over-aanbod van oranje op dit moment en het steeds becommentariëren op radio, TV en in de krant van het voetbal. Als ik een supermarkt binnenloop heb ik het idee in een vat ranja rond te moeten lopen. Ik bedoel dus, dat het voor ons niet te volgen is, waarop gereageerd wordt. Maar ik hoop dat je vader op minder medicatie wordt gezet en ik bewonder iedereen, die op een normale, menselijke manier met Alzheimer getroffenen om kan gaan. Het vreet aan je dat je zo machteloos bent en je ook zo voelt, het vreet ook aan je, als anderen klakkeloos geloven dat jij niet aardig bent voor de betroffene en dat blijven geloven, ondanks dat ze zich zelf moeten verdedigen tegen zulke aantijgingen, want die! zijn natuurlijk niet waar! Als het familielid dan overleden is en ze dat blijven geloven is het een heel bittere pil, de enige geruststelling is dan dat je van jezelf weet dat je het goed hebt gedaan. Ik vind dat TV-spotje met die mevrouw die geïntervieuwd wordt zo duidelijk, de intervieuwster loopt even weg, een ander neemt haar plaats in en je ziet de verwarring, zo moet het in het begin vaak voor dementerenden en aanverwante ziektebeelden zijn, weten dat er iets niet goed zit, maar er niet de vinger op kunnen leggen. Wat de muziek betreft: ik heb genoten van het ouderenkoor dat rock en roll en andere zestiger jaren liedjes zong ipv het karretje dat op een zandweg reed. Een goede dosis van beide lijkt me fantastisch voor Alzheimer mensen: kun je nog zingen zing dan mee en de teskten van de top 40 van Tuney Tunes, of jazz. Of de vele liedjes die direct na de oorlog werden gezongen: Tipperary, we'll meet again enz. De vader van een vriendin kon prachtig jazz spelen op contrabass en piano, hij Alzheimerde zeer, begreep nauwelijks dat zijn dochter (mijn vriendin) overleden was, maar speelde de sterren van de hemel in het crematorium bij haar afscheid als een ode aan zijn dochter. Ik bedoel dit niet als kritiek op jou, maar juist als een steuntje in de rug. Ik maakte me vaak druk over het in de verkeerde kast leggen van theedoeken (badkamer) en ondergoed (woonkamer), mijn moeder vond dat niet erg. Pas in haar laatste dagen kreeg ik door, dat de verzorging voor mijn moeder meer vertrouwd was dan al haar oom- en tantezeggers en een groot aantal van haar kleinkinderen en dat ze hen als heel goede kennissen beschouwde. Moet ik er wel bij zeggen, dat ze allemaal gek op haar waren. Ik wou, dat ik dat eerder door had gehad, dan had ik heel wat commentaar voor me gehouden, mijn moeder verdedigde de verzorging altijd met: ach, die meisjes hebben het al zo druk, wat geeft dat nou. Alles te weten maakt niet gelukkig, maar het zou het leven soms een stuk gemakkelijker maken, als we wisten wat de dementerende of Alzheimer getroffene denkt of voelt en dat is soms heel anders dan voor ze "zo" werden. PS Houdt je vader van nieuwe haring? Als het van zijn dieet mag, dan weet je wat je te doen staat, een hele (evt. theedoek omknopen) of een paar stukjes, de smaakzin verandert meestal niet.Greet

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik ben benieuwd wat er uit het gesprek gaat komen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Telkens als ik dit soort verhalen lees denk ik: wat is het toch treurig dat er ZO met onze ouderen omgegaan wordt. Ik ben ook benieuwd wat er uit het gesprek komt.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik heb lang in een instelling voor mentaal gehandicapten gewerkt. Daar werd (jammer genoeg) ook enorm veel medicatie gegeven.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge