zondag 13 juli 2014

de tijd tikt door

Zomaar alweer een hele tijd verder. Er gebeurt niet zoveel, althans niet in het leven van pap. Hij krijgt niet veel meer mee van dingen die om hem heen gebeuren maar toch gaat alles gewoon door.
Zo hadden we een familiebespreking. Ik dacht en hoopte dat de medicatie (veel) zou kunnen worden aangepast. Niets is minder waar: aangezien pap tijdens de verzorging nogal agressief/boos/geagiteerd kan zijn, en dat zo'n aantal keren per week, en ook nog eens heel erg sterk is en dan echt hard slaat, stompt en knijpt en spuugt, wordt de medicatie maar nauwelijks aangepast. En wellicht binnenkort weer op het oude niveau, als ik de mailtjes en opmerkingen over zijn tegenwoordig gedrag mag geloven.  We hebben aangeven dat een en ander te wijten kan zijn aan de vele veranderingen gedurende het laatste jaar. Ik gaf het al eerder aan: op tijd van nog geen jaar is hij 6 keer moeten verhuizen, waarvan 5 keer binnen het (t)huis waar hij nu woont. Ook de diverse interne verhuizingen v.w.b. verblijf in de huiskamer of op de gang kan een verandering zijn die niet altijd goed uitpakt. Het aantal prikkels dat hij aankan is (wellicht hierdoor) beperkt, welke verandering dan ook is gewoon niet goed. Fijn is het om hem dan toch regelmatig 'gewoon' in de huiskamer te zien zitten, ook fijn om te horen dat hij zich een keer wel goed heeft laten verzorgen (lees: baden).
Zo stierven er twee medebewoners vlak achter elkaar. Dat krijgt pap echt niet mee. Ik wel.  Sommige mensen maken indruk, gewoon omdat ze best bijzonder zijn. Binnenkort wonen er weer nieuwe mensen op de afdeling. Mensen die ronddwalen omdat ze op zoek zijn naar de uitgang. Die gesloten blijft. Hier kom je niet weg. Alleen horizontaal.


17 opmerkingen:

  1. En dan weet je, diep in je hart, dat voor je vader dat moment ook dichterbij komt. En zo neem je nu al stukje bij beetje afscheid van je vader die steeds onbereikbaarder wordt door zijn ziekte, wetende dat er geen dag komt dat het plots beter met hem zal gaan. Wat een zware weg moet je gaan.. Sterkte..

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Die laatste drie zinnen vind ik zo verdrietig. :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zo triest....heb er geen woorden voor.
    liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  4. He bah Inge.. Zelfs MEUH dekt hier de lading niet voor...
    Ik denk aan jou en aan jullie pap. En ondanks de ontmanteling die met deze kloteziekte gepard gaat is hij in mijn hoofd nog steeds gewoon. De dierenarts.
    Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Zo triest inderdaad. Sommige kunnen het zo mooi verwoorden.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Poeh... Heftig blogje. Dikke kus.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hier wordt je gewoonweg verdrietig van.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. De wereld wordt steeds kleiner waardoor ook de veranderingen steeds niet kunnen worden verwerkt. Als de rustige omgeving er niet is begrijpt de zieke dat niet en wordt angstig of slaat van zich af, je munt ze dat nooit kwalijk nemen. Wel moeten we proberen onrust op elke manier te voorkomen en zeker als we het niet meer een beetje kunnen uitleggen.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat akelig toch allemaal Inge! Wat is het toch een rot ziekte.
    Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. En dan sta je machteloos aan de zijlijn ...
    Lieve Inge, mijn bewondering voor jou, je familie en alle mensen die met Alzheimer te maken hebben is groot.
    Zo ongrijpbaar! Een warme knuffel (en dat met deze hitte ;-)) komtie X

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Een blog om er bij stil te staan, niet om het een en ander maar hier in Brabant zijn klein huiskamers opgericht met zes bewoners .

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik had dit al eerder gelezen Inge maar die herkenning raakte me zo diep en vooral die laatste drie zinnen hakken er zo enorm in Inge dat ik niet eerder kon reageren, je staat machteloos toe te kijken aan de zijlijn!

    groet Chrissie

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Stompen, knijpen en/of spugen, dat hoeft geen mens zich te laten welgevallen.

    Maria.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. 'Mensen die ronddwalen omdat ze op zoek zijn naar de uitgang. Die gesloten blijft. Hier kom je niet weg. Alleen horizontaal.'

    Kippenvel kreeg ik toen ik dit las. En ik dacht: 'het is waar wat hier staat. Het is waar.' En de wreedheid ervan dronk weer eens keihard tot me door...

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge