donderdag 21 augustus 2014

vier jaar

Vier jaar oud is mijn blog vandaag. Zag het net toen ik iets wilde opzoeken. Niet dat het nou zo belangrijk is, geen reden voor een feestje, maar toch. Al vier jaar schrijf ik over pap, over Alzheimer en heel soms over mezelf. En na vier jaar is mijn inspiratie om te schrijven een beetje weg. Ik lees het ook op andere blogs die gerelateerd zijn aan Alzheimer: zo gauw iemand is opgenomen in een verzorgingshuis, klein- dan wel grootschalig, en het Alzheimerproces nog sneller lijkt te gaan, wordt de zin of lust of hoe je het dan ook wilt noemen om er over te schrijven steeds kleiner. Maar ik stop nog niet. Binnenkort is mijn leventje weer normaal. Als iedereen (behalve mijn man, die mag blijven, yes!) hier in huis weer op weg is naar zijn eigen huis, met of zonder logeerkat als bagage in het vliegtuig zit, of alleen in de trein, èn ik weer gewend ben aan een leeg en vooral opgeruimd (!) huis. Dan ga ik weer bloggen. Denk ik.

10 opmerkingen:

  1. Ik hoop dat je blijft bloggen! Over je vader, over Alzheimer, over je kat, je kinderen of jezelf of van alles wat...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. 4 jaar alweer! Er is veel gebeurd in die jaren. Kan me best voorstellen dat soms geen zin hebt om te schrijven.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Tuurlijk ga je weer bloggen Inge ;-) maar soms is (ook hier) de inspiratie even zoek.
    Tot gauw! Fijn weekend x

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Vier jaar is ook best lang zeg....En als je energie even opgeslurpt wordt door andere dingen kan het best even teveel zijn. En tja, weer saampjes thuis gaat wel weer rust geven. Hier hadden we afgelopen weekend de jongste met haar vriendje in huis en alles staat gelijk weer op zijn kop. Rekening houden met....kan best lastig zijn als je dat al een paar jaar niet meer gewend bent. Klinkt wel heel onaardig maar ze zijn wel altijd van harte welkom hoor want het is natuurlijk wel heel erg leuk als ze er zijn. Blijf vooral nog schrijven want eigenlijk ben jij de enige waarvoor ik af en toe nog op Blogger komt. Gewoon even kijken hoe het met paps gaat.....Voor nu wens ik je een fijn weekend, liefs Debby.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat is er veel gebeurd hé in die vier jaar dat je blogt? Ik lees altijd graag mee; over je vader, over jezelf en je gezin. Je hebt een prettige kijk op het leven en een fijne manier van schrijven dus ik hoop dat je nog heel lang blijft bloggen maar alvast bedankt voor de afgelopen vier jaar :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wauw Inge,
    Door jouw blogs hebben gedurende die vier jaren mensen die het wilde een wat ruimere kijk gekregen op het fenomeen dementie.
    Het" enge" voor velen onbegrijpelijke van Alzheimer hebben jij en misschien ook ik een beetje kunnen relativeren, een beetje kunnen ombuigen naar acceptatie, naar mijn overtuiging mag dat ook nog in blijdschap en vrolijkheid. We en zeker ik willen je niet missen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Gefeliciteerd met je jubileum, want dat is het wel! Bloggen is, denk ik, iets wat je doet als je het voelt. Als het een verplichting wordt is er niets meer aan. Er zijn mensen die het elke dag doen - ik vind het knap maar ik zou dat niet kunnen. Hoop dat het een beetje gaat met je vader.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Jij hebt veel mensen een reële inkijk gegeven in het leven van iemand die aan alzheimer lijd .
      Vier jaar is een hele tijd.
      Dat je wat er nu gebeurd met je vader even niet zo precies wilt beschrijven begrijp ik helemaal.
      Het allerbeste en we hopen weer van je te horen als jij er aan toe bent!

      groetjes, Franca.

      Verwijderen
  8. Goh, alweer vier jaar. Maar wel blijven bloggen hoor. Zo af en toe. Desnoods over wordfeud. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge