maandag 27 oktober 2014

titelverklaring

Iemand vroeg me laatst hoe ik eigenlijk aan de titel van deze blog - stapje terug - was gekomen. Gek genoeg kwam ik toen pas tot de ontdekking dat deze niet één maar wel twee betekenissen heeft. Ten eerste betreft het natuurlijk pap die door 'zijn' Alzheimer telkens weer stapjes terug heeft moeten doen: eerst zijn administratie uit handen geven, daarna het huishouden, het zelfstandig nemen van zijn medicatie, het bijhouden van zijn afspraken, enzovoorts, tot aan de allergrootste stap (vind ik): 
het uit zijn eigen huis moeten vertrekken naar eerst een tijdelijk en daarna een permanente laatste stek ..... 
De tweede betekenis betreft mij: ik heb het proces bij pap trachten te beschrijven door een stapje terug te doen, door alles vanaf een afstandje te bekijken. Ik kon - en kan - daardoor vrij nuchter verslag doen van zijn leven, de beperkingen, de soms hilarische toestanden en ook van dingen die tot tranen toe beroeren. Niet 'nuchter' als in 'liefdeloos' of 'hard', want ik hou ontzettend veel van mijn pap! Ter illustratie: ik praat niet graag over de laatste jaren van mijn zieke moeder, ik kan er zelfs niet over praten zonder een brok in mijn keel te krijgen. Ook heb ik het niet vaak over M(ultiple) S(clerose), de ziekte waaraan zij leed en die ik ook heb. Gelukkig bij mij in zéér milde mate (Benigne) maar soms houdt het me toch wel bezig. Wellicht als ik daar ook ooit over was gaan schrijven? Maar praten over pap kan ik altijd, nuchter dus, maar wel vol liefde!
Terug naar pap. Veel valt er niet te meer melden, zijn leven gaat zijn gangetje met af en toe een kwaaltje dat vervelend is maar waar hij nooit erg veel last van lijkt te hebben. Zijn humeur heeft er in ieder geval niet onder te lijden. Ik moet er niet aan denken om de hele dag stil in een stoel te zitten zonder de neiging te krijgen om eruit te stappen .... En zeker niet met een pijntje, of nog erger: jeuk. Pap blijft fijn zitten, verroert geen vin. Is opgewekt, laat zich meestal goed verzorgen, heeft geen last van zijn kamergenoot en zijn kamergenoot niet van hem. Heeft geen benul waar hij is maar weet wel wie ik ben. Ziet ook dat ik een paar kilo zwaarder ben geworden: prikt in mijn zij en vraagt 'wat is dat?' Ha, humor :-)

12 opmerkingen:

  1. Een enkele keer maak ik ook de opmerking: dit is weer een stapje terug, als er wederom een hoofdstukje is gesloten.
    Trouwens, jij schrijft over jeuk. Weet jij hier misschien iets meer over? Mijn pa krabt zich nl echt geheel kapot. Vandaag was weer zo'n slechte dag, hij bleef maar krabben over z'n hele lichaam.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. @ inrustigvaarwater, mijn vader heeft dit ook gehad toen hij nog thuis woonde, ging er mee naar de huisarts daar kreeg hij een soort hormonenzalf ben de naam helaas kwijt sorry het kwam puur door stil zitten en de verwarming (uitdroging van de huid) als het na twee weken weer hersteld was dan moesten we doorgaan met Vaseline. Mijn vader merkte niet eens dat het jeukte tenminste zo zei hij, maar de huisarts deed er vaseline op dan zag je precies waar hij zich gekrabd had. Nu in het verpleeghuis koop ik voor hem Bepanthen zalf daar reageert hij ook goed op. Hoop dat je hier wat mee kan.

      met vriendelijke groet
      Chrissie

      Verwijderen
  2. Nog steeds petje af hoe je het doet. Met humor want dat heb je! En de titel van je blog zegt genoeg, heel passend jammer genoeg.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Lieve Inge, wat mooi dat je hier ook een gevoelig stukje van jezelf laat zien.
    Door een "stapje terug" te doen, heb je ook vaker helder zicht. Waarschijnlijk is dat de kracht van je schrijven.
    Haha ... en de humor zijn jullie allebei niet kwijt geraakt ;-) Groetjezz lfs mij

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Goeie titel!

    Fijn dat jullie er ondanks alles toch goed mee omgaan, met die kl-ziekte. Je weet het altijd zo mooi te schrijven, van een afstandje maar met gevoel, en met humor (dat is blijkbaar erfelijk :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ben je blij dat je niet meer zo veel te melden hebt over je Pap Inge? Dat vroeg ik me af omdat ik zelf nog midden in het zorgen om en voor zit. Is er meer rust nu je weet dat je vader een ''thuis'' heeft?

    Liefs
    Tanja

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Er is (veel) meer rust sinds pap beschermd woont. Zeker ook omdat hij zich er zichtbaar wel bij voelt. Veel sterkte met de zorg om je moeder!

      Verwijderen
  6. Mooi geschreven en ik denk ook dat dat het beste is een stapje terug doen en kijken hoe het loopt. Ik vind het nog steeds erg knap hoe je het allemaal deed en doet.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik heb eerlijk gezegd altijd al de eerste betekenis in gedachten als ik deze blog bezoek. Juist omdat het zo bij deze ziekte hoort.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Je raakt me met het stukje over je moeder en jezelf. Dank je wel voor het delen en sterkte, ook voor jezelf.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge