donderdag 30 januari 2014

inleveren

Door omstandigheden een week niet bij pap geweest. Of hij me gemist heeft? Ik weet het niet. Hij kijkt wel blij als hij me ziet en zegt: 'Inge!' Gelukkig, hij herkent me nog! Hij heeft weer moeten inleveren de afgelopen week: de actieve tillift is vervangen door een passieve, dat wil zeggen dat hij nu hangend in 'n lift in en uit bed en in en uit zijn rolstoel wordt getild. Hij komt niet meer tot staan. Ook krijgt hij binnenkort een andere rolstoel waarin hij kan zitten, rusten en liggen. Verder is de medicatie weer aangepast en is er 'n kies getrokken. 't Is toch wat .... 
Er is iemand gestorven op pap's afdeling, een lieve en erg zieke man.  Dat zegt pap dus helemaal niets. 't Is net alsof de bewoners naast elkaar in plaats van met elkaar leven op een afdeling vol dementerenden .....  Alsof het er niet toe doet dat iemand sterft. Mij doet het wel wat: iemand die je maandenlang in de gangen tegenkomt, die je in de huiskamer ziet zitten en waarmee je af en toe 'n praatje maakt is er niet meer. Maar ik ben wel blij voor de lieve man, zijn leven was een lijden de laatste tijd en echt niet meer leuk. Ik stuur maar een kaartje naar de nabestaanden, namens pap.






maandag 20 januari 2014

frisse neus

Zaterdagmiddag. Lekker weer. Eigenlijk veel te warm voor de tijd van het jaar, maar ik klaag niet. Ik ben een mooi-weer-fietser, in de winter zit ik niet gauw op mijn stalen ros. Vandaag dus wel: op de fiets naar pap, 'n tochtje van nog geen half uur als ik flink doortrap. Ik ken de stad en routes door de wijken op mijn duimpje, mis zo ook vele stoplichten. Me lekker fit en fris voelend loop ik de afdeling op. Pap zit aan tafel, (plastic) mok koffie in zijn ene en koekje in de andere hand. Hij geniet er zichtbaar van en zoals vaker de laatste tijd reageert hij niet echt als hij me ziet. Het vermoeden dat hij me niet altijd meer bewust herkent groeit. Ik vraag of hij mee naar buiten wil voor een ommetje door het park en dat wil hij wel! Hij drinkt de koffie op en ik haal intussen jas plus das plus muts op zijn kamer. Nog niet vaak heb ik geprobeerd om iemand een jas aan te trekken die absoluut niet meewerkt. Vreselijk, het is bijna niet te doen en ik krijg het er behoorlijk warm van.  Gelukkig schiet een verzorgende me te hulp en zo goed en zo kwaad als het gaat kleden we pap aan. Hup, naar buiten! Pap kletst me de oren van het hoofd tijdens de wandeling, het zijn alleen onsamenhangende woorden en zinnetjes. Of hij genoten heeft? Ik weet het niet, ik denk van wel. Hij heeft in ieder geval een frisse neus gehaald, letterlijk en figuurlijk.


dinsdag 14 januari 2014

kien

Wie had ooit kunnen denken dat pap ooit vrijwillig mee zou doen met kienen? Ik niet in ieder geval. En pap ook niet, zoveel tijd geleden. Als er iets was waar hij de schurft aan had was het dit soort bezigheden. Maar ja, pap wilde ook nooit of te nimmer naar een verzorgingshuis ... *zucht*. Vanmiddag zat hij al in de grote zaal met een kienkaart voor zijn neus toen ik binnenkwam. Gedurende het uur dat ik er was zag hij me letterlijk niet staan cq zitten. Hij communiceerde alleen met de vrijwilligster die rechts naast hem zat, ook al nam ik haar taken (het goed opletten of er 'kien' was) over. Hmm, niet echt leuk. Na het kienen reed ik pap terug naar de afdeling. Ik zag toen dat hij geen schoenen aan had, vreemd ..... Zijn onderbenen en voeten waren dik. Oedeem wellicht? Navraag gedaan bij een van de verzorgenden: ja, oedeem, beide benen waren omzwachteld en steunkousen zouden worden aangemeten. Ik ben nog even bij pap blijven zitten maar contact was er niet echt. Jammer. 


zondag 5 januari 2014

goede voornemens

Nou, daar ben ik niet zo van, van goede voornemens. (Verder heb ik ook een hekel aan het maken van lijstjes. Ik word niet graag (schriftelijk) geconfronteerd met alles wat ik nog moet doen maar dit terzijde)  En toch ontkwam ik er niet aan, aan 'n enkel goed voornemen: afvallen. Het leek wel alsof ik al dikker werd van alleen een teug adem of een slok water .... Het zal de overgang wel zijn in combinatie met het nuttigen van de regelmatige glaasje wijn de afgelopen weken :-) Geluk bij een ongeluk: door een griepje ben ik al dagenlang futloos en heb ik totaal geen zin om te eten en val ik dus af :-) Groot nadeel is dat ik niet op bezoek kan gaan bij pap: lijkt me vreselijk om hem en anderen aan te steken. Ik wacht dus maar rustig af tot ik me weer beter voel. 
Afgelopen week bezochten twee van mijn zonen pap. Ik denk dat hij ze wel herkende. Hij reageerde althans enorm enthousiast toen ze binnen liepen. Maar het is ook zo dat hij überhaupt enthousiast reageert op mensen die bij hem op bezoek komen. Verder zit hij er eigenlijk maar wat bij, een gesprek is niet echt mogelijk. Voor de vorm praat deze of gene met hem. Maar hij lijkt gelukkig te zijn, da's fijn. 
Pap zag er goed uit die dag. Scheelt ook dat hij de bril weer draagt die ruim een maand foetsie was!
Tijdens mijn 'onderduik-tijd-samen-met-mijn-gezin' kreeg ik een App van mijn broer:

bril van van pap is terecht. Lag tussen dienblad en nachtkastje in .... Gelukkig! 

Ik had echt overal gezocht, maar net niet op die plek. Gemeen plekje dus :-)