vrijdag 28 maart 2014

hoognodige update

Tijd voor een update voor al degenen die zich afvragen hoe het toch met pap is. Wel, wat zal ik zeggen? Naar omstandigheden redelijk (tot) slecht. 'Naar omstandigheden' als in 'hoe is het ermee'. Het gaat het gewoon niet goed, het gaat gewoon slecht. 'Eigenlijk' als in 'vergeleken met nog geen driekwart jaar geleden'. Een jaar geleden werd pap halsoverkop opgenomen in het eerste (t)huis omdat wij, zijn kinderen, vonden dat alleen wonen nu echt niet langer verantwoord was. Het was al langer niet meer veilig en verantwoord, maar een indringer die zich in huis had weten te praten was de druppel. Er moest heel snel actie worden ondernomen om dit of erger te voorkomen. Achteraf gezien zijn we blij dat we het hem zo lang hebben gegund om in zijn eigen huis en omgeving te blijven wonen . Natuurlijk niet zonder de nodige zorg en begeleiding, maar hij was toch wel erg vaak alleen. Achteraf gezien kunnen we van geluk spreken dat niet veel vaker misbruik is gemaakt van zijn goedheid ..... Achteraf gezien had er zoveel meer mis kunnen gaan. Maar het ging dus bijna altijd goed. 
En nu? In heel korte tijd, en met name het laatste half jaar, is hij heel sterk achteruit gegaan. Bijna wekelijks gaat hij een stapje terug. Pap is nu volledig afhankelijk van zorg bij alles. Kan echt niets meer zelfstandig. Volledig afhankelijk van de rolstoel om van A naar B te worden geduwd. Is zich niet meer bewust van waar hij vandaan komt, waar hij is, wat hij doet. Is volledig incontinent. Blijft in bed liggen totdat men hem eruit haalt. Blijft in de stoel zitten totdat hij weer in bed wordt getild. Kan ook alleen maar met behulp van de passieve tillift in en uit bed. Begrijpt steeds vaker niet meer wat er wordt gezegd of gevraagd. Kan zich moeilijk uiten, spreekt vaak onverstaanbaar. Praten wordt steeds vaker brabbelen. Kan zich niet lang concentreren. Volgens mij herkent hij mij en anderen niet altijd meer. Gelukkig lijkt hij niet ongelukkig, oogt meestal vrolijk, behalve als hij wordt verzorgd, dan uit hij zich door schelden en gotver-en omdat hij dingen niet snapt en bang is. Bang om te vallen wellicht? Zelfstandig eten wordt ook moeilijker. Hij heeft hierbij toezicht en ook hulp nodig. 
Dus hoe gaat het met pap? Redelijk (tot) slecht dus, met nul kans op verbetering. 

dinsdag 18 maart 2014

minder leuke berichten

Niet alles in het leven is leuk, zo heb ik 'mogen' ervaren de afgelopen week. Mijn kleine, fijne en lieve kattenvriendinnetje Bibi moest ik laten inslapen. Dat was heel verdrietig .....


Mijn zonen bestoken me nu met foto's van en berichtjes over een nieuw viervoetig vriendje of vriendinnetje, maar nog eventjes niet, dit moet eerst een plekje krijgen, het verdriet moet slijten. Komende zomer mag en wil ik wel oppas zijn van Luna, het katje van twee van mijn zonen, als zij thuis komen van hun thuis ver weg. 


Zal blij zijn als ik hen weer zie, ik vind het op dit moment niet echt leuk dat ze in Riga wonen .....
Vanmorgen kreeg ik een telefoontje uit het (t)huis: omdat er dringend behoefte was aan een (1-persoons) kamer voor een bewoonster zou pap (weer) moeten verhuizen, en dit keer naar een 2-persoonskamer. Ik heb bedenktijd gevraagd, ben toen met een van mijn broers naar het (t)huis gegaan, daar hebben we de situatie nogmaals besproken en er uiteindelijk toch maar mee ingestemd. Na het weghalen van pap's eigen meubeltjes uit zijn tegenwoordige kamer is dit toch maar een ruimte van zoveel vierkante meter met een bed. Niets meer en niets minder. Privacy was er al niet meer, gezelligheid al helemaal niet. De kamer wordt alleen gebruikt om in te slapen .... Triest, alweer een stapje terug zonder dat pap zich ervan bewust is, en wij - zijn kinderen - hebben ermee ingestemd .... 

zondag 9 maart 2014

naar omstandigheden ...

Naar omstandigheden gaat het redelijk. In zoverre dat er geen significante verslechtering is. Alleen maar kleine stapjes terug: joggingbroek in plaats van een nette of doordeweekse pantalon, aangepaste sloffen in plaats van schoenen, T-shirts met lange mouw in plaats van de pyamajasjes met knoopjes aan de voorkant. Allemaal omdat het aan- en uitkleden van pap zo moeilijk gaat. Hij verkrampt enorm, en trekt daarbij een pijnlijk gezicht. En hoe belangrijk is het om er tot in de puntjes verzorgd uit te zien als dat zoveel pijn en moeite kost? Ik ga dus zijn garderobe aanvullen met de nodige joggingbroeken en T-shirts met lange mouw, de aangepaste sloffen worden verstrekt door het (t)huis. 

Ter afsluiting nog een foto van afgelopen week, tijdens de carnavalsavond in het (t)huis. Genomen door mijn jongste broer, aan hem de eer om pap te vergezellen :-)  Pap vond het prima, genoot van de muziek èn een pilsje. Leuke foto, en ach ja, dat hoedje ....