donderdag 22 mei 2014

alleen maar toch niet eenzaam?

Ik vind het niet leuk, het feit dat pap zo vaak (eigenlijk altijd) alleen op de gang zit. Nou ja, hij zit niet altijd alleen: diverse malen per dag schuift er wel een of andere bewoner bij hem aan, soms voor een minuutje, soms voor langere tijd. Het personeel zegt netjes goedemorgen of goedemiddag, al naar gelang het tijdstip van de dag, en ook bezoekers begroeten hem. Het is ook een prima zitje met uitzicht op de binnentuin.
Ik sprak zijn evv-er aan op het feit dat IK het niet leuk vind. Volgens haar is diverse malen geprobeerd om pap weer in de huiskamer samen met de andere bewoners te laten verblijven maar dat  is - volgens haar - echt geen succes: hij imiteert echt ieder geluidje, en is vervolgens niet meer rustig te krijgen (van een kleuter zou je zeggen: hij blijft gewoon klieren ..... ). Ook om te voorkomen dat hij hiervoor weer rustgevende medicatie zou krijgen zit hij dus op de gang. Ik heb voorgesteld om daar een cd-speler te zetten zodat hij in ieder geval rustig kan genieten van muziek. Dat zijn dan gelijk twee vliegen in een klap: hij is rustig en geniet, en hij krijgt gedurende de dag toch voldoende prikkels.
 

maandag 12 mei 2014

lastig

Het nadeel van lang geen stukjes schrijven is dat het steeds lastiger wordt om er weer mee te beginnen .... Lastig hè? Op zijn afdeling is pap degene die de laatste tijd vaker lastig is. Kan ook niet anders, vind ik, als je alleen nog maar in een stoel zit, er niet zelfstandig meer op uit kunt gaan, als je gevangen zit in je eigen onvermogen .... Zo is hij van zijn huiskamer weer moeten verhuizen naar de belendende. Hij deed namelijk constant een medebewoner na die steeds luid gaat roepen als het onrustig is. En als hij dan vervolgens mee gaat roepen en/of met zijn vingers op tafel gaat tikken neemt die onrust alleen maar toe. En da's lastig ..... Pap werd dus weer verhuisd naar de huiskamer waar hij in het begin van zijn opname ook overdag zat, van waar hij toen weg moest in verband met aanvarinkjes met medebewoner 'Piet'. De laatste week zit hij steeds vaker in zijn uppie op de gang, en hij lijkt dat nog prettig te vinden ook, hij heeft er geen last van ;-) Als er meer tijd zou zijn voor alle bewoners zouden ze wellicht allemaal minder lastig zijn ..... 


vrijdag 2 mei 2014

app en boek

Sinds december 2013 is er ook een Alzheimer App voor smartphones en (oa) Ipad, lees hier mijn bericht hierover. Ik weet niet of er veel gebruik van wordt gemaakt, maar de berichten worden wel gelezen, getuige de reacties die ik tot nog toe kreeg van Richard Bakker. Hij is de schrijver van het boek "Wat ik Eris vertelde over dementie"


Uit het boek


Ik ga haar zelf brengen, ik wil dit hoe dan ook zelf doen. Het moet gebeuren. Hoewel ik, ongeacht haar reactie, gewend was alles te zeggen, vertellen of uit te leggen, zag ik hier wel tegenop maar ontkwam er niet aan. Zeker dit moest ik haar, met alles wat in me zat en helemaal passend binnen haar mogelijkheden, vertellen. Maar wat moest ik zeggen om paniek te voorkomen, ik wilde haar geruststellen maar hoe dan, een alzheimerleugentje, eerlijk zijn? Hoe kon ik mijn schuldgevoel verminderen? Ik moest de verantwoording nemen maar wanneer?

De zondag voor de opname had ik zo ingericht dat er een moment zou zijn om haar rustig te informeren, alle onzekerheden had ik uitgesloten. Er waren zeker ogenblikken waarop het had gekund maar ik kon het niet. Dan toch maar maandag na de dagbehandeling, maar dan is ze moe. Dinsdag een uurtje later brengen dan, woensdag begreep ze het niet, ik kon er niet doorheen prikken en merkte ook dat ze er na enige ogenblikken niets meer van wist.
We waren goed geïnformeerd over waar ze zou gaan wonen, hadden een goede rondleiding door het gebouw gehad en een bezoek gebracht aan de verschillende huiskamers en gemeenschappelijke ruimtes. De aanpak van de mensen van de verzorging voelde goed.
Een dag voor de uiteindelijke datum breng ik haar spullen, kleding en dergelijke, naar het verpleeghuis. Ik doe dat zonder het haar te zeggen als ze naar de Smaragd is en donderdagochtend, de dag van afscheid, besluit ik eindelijk om het haar, tijdens een wandeling bij het mooie weer rond onze vijver, te vertellen. Ik bouwde het rustig op, keek naar haar reactie en het leek of ze blij was en opgelucht; ze keek naar de vijver, de vogels en bloemen en zei: "Dan moet ik nu mijn koffertje pakken."