zaterdag 30 augustus 2014

bijna 85


Pap is binnenkort jarig. Over zo'n twee weken wordt hij 85. Niet dat hij zich daarvan bewust is, in tegendeel. Leeftijd is een van de dingen die hem echt niks meer zeggen. Maar we willen het wel vieren. Niet meer buitenshuis, maar 'gewoon' in het (t)huis. Er is een aparte ruimte waar verjaardagen gevierd kunnen worden en die heb ik gereserveerd. De familie is inmiddels per e-mail uitgenodigd en weet dat het feestje duurt van 3 tot 5. Verder wil ik iedereen die pap persoonlijk kent maar geen uitnodiging heeft gekregen maar toch graag langs komt van harte uitgenodigen. Ik wil wel graag weten wie komt zodat we rekening kunnen houden met het aantal stukken vlaai :-) Stuur me maar een mailtje, dan komt dat goed!
Intussen loopt hier bijna weer alles normaal. Logeerpoes is weer veilig teruggevlogen naar Riga, samen met haar grote baas. Andere baasje was al twee dagen eerder op de juiste plek geland. De heren gaan nu weer vol goede moed verder met hun studie. Succes jongens! 



Het was hartstikke leuk om het kleine meisje ruim acht weken in huis te hebben. Ik zal haar zeker missen!!

donderdag 21 augustus 2014

vier jaar

Vier jaar oud is mijn blog vandaag. Zag het net toen ik iets wilde opzoeken. Niet dat het nou zo belangrijk is, geen reden voor een feestje, maar toch. Al vier jaar schrijf ik over pap, over Alzheimer en heel soms over mezelf. En na vier jaar is mijn inspiratie om te schrijven een beetje weg. Ik lees het ook op andere blogs die gerelateerd zijn aan Alzheimer: zo gauw iemand is opgenomen in een verzorgingshuis, klein- dan wel grootschalig, en het Alzheimerproces nog sneller lijkt te gaan, wordt de zin of lust of hoe je het dan ook wilt noemen om er over te schrijven steeds kleiner. Maar ik stop nog niet. Binnenkort is mijn leventje weer normaal. Als iedereen (behalve mijn man, die mag blijven, yes!) hier in huis weer op weg is naar zijn eigen huis, met of zonder logeerkat als bagage in het vliegtuig zit, of alleen in de trein, èn ik weer gewend ben aan een leeg en vooral opgeruimd (!) huis. Dan ga ik weer bloggen. Denk ik.

maandag 4 augustus 2014

terug

Na bijna twee weken vakantie is het hoog tijd om pap weer met een bezoek te vereren. "Maedje!", klinkt het luid. Gelukkig, hij herkent me nog. Of? Mijn naam weet hij niet maar het belangrijkste vind ik dat er überhaupt herkenning is. Hij ziet er goed uit. En ondanks de hitte is hij erg goed gemutst. Zit fijn in de woonkamer want op 'zijn' plek op de gang zit een nieuwe bewoner die hoorbaar nogal onrustig is. De lieve man roept en blijft roepen, iets waardoor pap ook erg onrustig wordt en dreigt te gaan roepen. De twee heren zijn sinds kort ook nog eens kamergenoten, een nogal ongelukkige combinatie lijkt mij .... 
In de tuin van het (t)huis is het heerlijk aangenaam, we gaan lekker beschut in de schaduw van een grote boom zitten. Pap geniet. Hij wijst naar bloemen en bomen, maar wat hij precies ziet is me niet helemaal duidelijk. Is ook niet erg. Hij zegt vriendelijk goededag tegen een van de weinige bewoners die ook buiten zijn. Ik doe wat bewegingsoefeningen voor met armen en benen, en waarempel: pap doet ze na! Goede oefening, fijn wat beweging. Als ik later voor de grap vraag of hij nog wel eens fietst of wandelt zegt hij: "tuurlijk, iedere dag!". Ergens ben ik blij dat hij denkt dat hij dat nog doet, al is het maar in zijn herinnering.