donderdag 18 september 2014

hoe het was

Hoe de verjaardag verliep? Nou, het kon eigenlijk niet beter: (bijna) iedereen van de familie was er, en ook nog (oude) vrienden. We waren met ruim tweeëntwintig mensen! En pap heeft genoten: hij had veel plezier, heeft gezongen, vertelde (nou ja ....) honderduit, had uitermate goede zin, heeft gesnoept, vlaai gegeten en lekkere pilsjes gedronken. We hadden de ruimte voor 2 uurtjes gereserveerd, en dat was lang genoeg om het leuk en gezellig te hebben en houden. Foto's? Tja, ik was de oplader van mijn fototoestel (een beetje) kwijt, de foto's gemaakt met de I-Phone zijn niet echt geweldig maar kunnen er mee door. Deze vind ik zelf best geinig: pap aan het hoofd van de tafel, en iedereen met luisterend oor, alsof er hoogst interessante dingen worden gezegd.



donderdag 11 september 2014

hai pap

"Ha die pap!"
En pap antwoordt mijn begroeting met "Inge!" Hij weet nog altijd/toevallig/op goed geluk (*) wie ik ben. Dat doet goed.
We zitten aan tafel, twee medebewoners schuiven aan. Om iets van een gesprek op gang te brengen vraag ik of iemand aan tafel weet wie morgen jarig is. Eén tafeldame kijkt me vreemd aan, de andere trekt haar schouders op en zegt dat ze zometeen naar haar moeder gaat, en pap zegt: "weet ik niet". Ik zeg dus maar dat hij morgen het feestvarken is, en vraag of hij misschien weet hoe oud hij wordt. En, ongelooflijk maar maar, hij kijkt me aan en zegt: "12.9.29". Ja hoor, bijna de spijker op z'n kop: 12 september, jaargang '29. Hij weet niet hoe oud hij wordt maar wel zijn dag van geboorte.  Op de dag dat Limburg 70 jaar geleden werd bevrijd wordt pap 85. Morgen, als pap geniet, maak ik foto's. 

(*) doorstrepen wat niet van toepassing is

zaterdag 6 september 2014

roepgedrag en even (glutenvrij) weg

Toen pap nog thuis woonde ging ik regelmatig weg. Weg als in: een paar daagjes of ruim een week en soms twee ertussenuit. Daar zag ik van tevoren best tegenop. Niet dat er niemand was die dan naar hem omkeek, integendeel, maar toch, het voelde de eerste dagen nooit prettig. Sinds pap in het (t)huis woont is het makkelijker om gedag tegen hem te zeggen en op stap te gaan. En dat doen we (mijn man en ik) graag en best vaak. Pap heeft door de Alzheimer geen tijdsbesef meer. Of ik nu een week (of langer) weg ben geweest of even iets naar zijn kamer heb gebracht, de begroeting als hij me weer ziet is altijd even hartelijk. Wat mijns inziens wèl uitmaakt is òf er iemand langs komt en tijd voor hem heeft of vrijmaakt. Kwaliteit en kwantiteit, veel liefde en aandacht. 
Op regelmatige basis word ik per mail geinformeerd over het wel en wee door paps evv-er. Ook als ik er dus niet ben, wel zo fijn! De laatste mail tijdens een weekje weg van mij:

De heer blijft veel roepen, ondanks dat de buurman verhuisd is naar een andere kamer. Roepgedrag lijkt een teken te zijn van aandacht vragen, wat ook logisch is. Als je bij hem gaat zitten is het roepgedrag gelijk verdwenen. Hij lijkt er zich ook niet bewust meer van te zijn dat hij roept.


Ik heb intussen genoten van een aantal dagen aan het Gardameer, alwaar ik de allerlekkerste glutenvrije pizza in járen heb gegeten. En een keuze die ik had, echt niet normaal. Zó fijn, echt genieten! En niet alleen pizza maar ook glutenvrije pasta, lekkere broodjes en croissants bij het ontbijt in de B&B, en nog nèt iets meer keuze in glutenvrije produkten dan thuis. Italia, we will come again!

pasta van Barilla, wist niet eens dat dat als glutenvrij te krijgen was :-)

Glutenvrije produkten in de etalage

glutenvrije pasta met zalm: zalig!