donderdag 27 november 2014

een langer stukje tekst

Ik heb gemerkt dat ik niet meer rond het middaguur bij pap langs moet gaan. Hij eet stukken minder dan normaal als ik bij hem aan tafel zit. Hij wordt te zeer afgeleid doordat ik gewoon naast hem zit, wellicht doordat ik me soms met hem bemoei, doordat hij met me probeert te praten, doordat mensen langs lopen en zich  met hem/ons 'bemoeien'. Ik kan hem helpen met eten om zo het bord sneller leeg te krijgen maar zo werkt dat niet. Dus ga ik voortaan maar ruim voor of na de maaltijd.
Als er een activiteit is kan ik er ook maar beter niet meer bij zijn want dan ziet hij me niet (meer) staan. Ik vind het ook ècht niet erg om niet bij bijvoorbeeld het kienen aanwezig te zijn. Ha, nee, ik doe liever andere (creatieve) dingen:

adventskrans

Of breien. Ik brei me nog altijd suf aan mijn deken en aan een mooie omslagdoek voor een vriendin. Schoonzus staat ook al (weer) te trappelen om een sjawl voor bij haar nieuwe jas. Met andere woorden: 'vervelen' staat niet in mijn woordenboek.

Het huis van pap staat nu alweer ruim anderhalf jaar te koop. De prijzen trekken aan dus hopelijk komt er een dezer dagen iemand die geinteressseerd is. Dat hoeft er maar één te zijn, een buslading vol aanstaande kopers is tè overdreven :-) Het is een huis voor mensen die graag klussen, de ligging is perfect, grootte van het grondstuk is zeer ruim. Kom maar op ...... 
Ik ben maar weer eens begonnen met het verder leeghalen van het huis. We hebben eerlijk gezegd een beetje het mes in het varken laten zitten wat dit betreft. Kostbare spullen staan er uiteraard niet meer, kleding is al weggebracht naar een goed doel. Er staan eigenlijk alleen nog meubels die we laten staan zolang het huis nog niet verkocht is. Wat ik dus nu aan het doen ben is het leeghalen van bijvoorbeeld de boekenkast. Ik zoek uit wat ik zelf nog wil lezen en/of bewaren. Ik heb het leesgen duidelijk geerfd van pap, jeetje wat heeft die man een boeken verzameld in de loop der jaren! En wat belangrijk is: ik hou elk boek op z.n kop, want je weet maar nooit of er nog ergens een verborgen schat tussen de bladzijdes zit. Nog niet tegengekomen trouwens, maar ik hou goede moed :-)
Naar aanleiding van mijn vorige bericht over het kool- of het pimpelmeesje heb ik het vogelboek ook mee naar huis genomen. Nu nog even tijd vinden om iedere dag een bladzijde te lezen/leren en dan ben ik wellicht volgend jaar een rasechte ornitholoog.


Het werd ook weer tijd om weer wat verzorgingsspulletjes aan te vullen:


Zo, nu kunnen we weer even vooruit ...

donderdag 20 november 2014

wat me blij maakt

Ik word blij van kleine alledaagse dingen en van oh zo belangrijke zaken die tot een goed einde zijn gekomen:

als pap goedgemutst en goedlachs op zijn eigen stekje in de hal zit, klassieke muziek aan;

als hij dan positief reageert op mensen die langs lopen. En hij hoort werkelijk alles! Iedere stem, iedere voetstap, de deur die openschuift, niks ontgaat hem;

als hij reageert op de kool- en/of pimpelmeesjes (ik zie het verschil niet ....) die buiten af- en aan vliegen;

als hij ziet dat ik naar de kapper ben geweest (ziet verder nooit iemand bij mij thuis :-) );

als hij het leuk vindt dat ik zit te breien.

Fijn vind ik het om te horen dat hij meestal goede zin heeft, gezellig b(r)abbelt, gewoon een leuke bewoner is.

Buiten de wereld van pap ben ik ook een gelukkig mens omdat:

mijn jongste broer weer een baan heeft!!

mijn schoonvader binnenkort 88 wordt, en we dat gaan vieren met een lekker etentje;

dat men mij heeft verzekerd dat een glutenvrije maaltijd geen probleem is;

dat de waardes van de antistoffen (tTG IgA) in verband met de coeliakie minder zijn dan 1. Ik ben dus nog steeds goed bezig met het glutenvrije dieet. Mag ook wel, ben nu bijna 7 jaar ervaringsdeskundige;

dat de klachten die ik heb van de MS zeer mild zijn, en dat al héél lang. Dit maakt me nog gelukkiger dan de bovengenoemde antistoffen :-);

En nog blijer zou ik worden als:

er meer geld en personeel komt voor de zorg van mensen als pap;

alle vreselijke oorlogen, ziektes en leed de wereld uit zouden kunnen;

en mijn (jongste) neef weer een baan zou krijgen die bij hem past. Wie weet weet iemand iets voor een sympathieke vent die jarenlang (juli 2000 tot maart 2013) als bouwkundig tekenaar heeft gewerkt bij een architectenbureau. Hij is op zoek naar een baan die aansluit bij zijn opleiding (HBO bouwkunde) maar is ook bereid om alles aan te pakken ongeacht het niveau van die baan. Laat mijn mailbox maar volstromen met aanbiedingen :-).

zondag 9 november 2014

wat er zoal gebeurde

Even een update over dingetjes die gedurende de afgelopen weken gebeurden. Zo mocht ik poes Luna weer eens knuffelen vorige week. Ze woont in Riga, dus dan is het wel duidelijk waar ik was :-) Helaas was dit net toen het hier de warmste 1 november ooit was. En ik droeg handschoenen en een winterjas. Maar dat mocht de pret niet drukken: het was leuk en gezellig!
Verder is pap nu al twee keer in korte tijd uit zijn bed gevallen. De eerste keer zonder letsel, de tweede keer met als gevolg een flinke buil op zijn achterhoofd. Hij lijkt steeds beweeglijker te worden, zat volgens de evv-er vanmorgen ook weer op de rand van zijn bed. En dat terwijl er de laatste tijd geen beweging meer in hem leek te zitten. Zou het een reactie kunnen zijn van het uit zijn systeem zijn van de afgebouwde rustgevende medicatie? Pap is ook meer betrokken bij zijn verzorging in de ochtend. Hij is actiever, rustiger, liever, meegaander, kortom: ik herken hierin weer de lieve man van vroeger! Hij oogt tevreden, prima toch. Met de dokter wordt nu gekeken wat er gedaan kan worden om de situatie voor hem zo veilig mogelijk te maken: bedrekje, bewegingsmelder, zachte mat op de grond. Wordt vervolgd.
We genoten van het kijken naar de mezenballen die in de binnentuin zijn opgehangen. Leuk om te zien. We zaten gezellig aan tafel met verschillende medebewoners. De een wat actiever dan de andere, de een zwijgzaam, de ander wandhopig op zoek naar dingen in zijn geheugen. Door te praten over vroeger komt er dan toch weer een glimlach op een zorgelijk gezicht. Fijn dat ik zulke kleine dingetjes kan doen in de tijd dat ik er toch ben.
We maakten wandelingetjes in de buitenlucht. Omdat het zo lastig is om pap een jas aan te trekken heb ik bij de A.ldi een fleecedeken met mouwen gekocht. Lekker warm, makkelijk aan te trekken.
Ik heb gelachen met een bewoner, echt heerlijk gelachen om zijn humor en jeetje ..... een week later was de goede man al dood en begraven ...... Slik. 
En verder, ach, niks te melden eigenlijk .....