woensdag 30 december 2015

van oud naar nieuw

Nog net op de valreep van dit jaar een berichtje op deze blog. Niet veel te melden, alles gaat z'n gangetje. Weer een aantal 'oudgedienden' op de afdeling gestorven, weer een aantal nieuwe gezichten erbij.  Weer dwalenden en zoekenden die naar buiten willen ..... Zo gaat dat in een verzorgingshuis. Pap deert het niet, hij heeft het niet in de gaten, zijn wereldje is 'gewoon' klein. Ik ben een aantal weken niet in de gelegenheid hem te bezoeken. Moet het doen met berichten, berichtjes en mails. In een mail staat dat hij (zijn) kleding heeft kapotgescheurd, in de andere dat hij - zomaar uit het niets - een verzorgende heeft gebeten. Ai. 
Ik las laatst een indrukwekkende blog, de --> link <-- staat hier, echt de moeite waard! De blog staat nu ook in linker rijtje met blogs die min of meer met Alzheimer te maken hebben.

Ik wens een ieder die de moeite neemt om hier te komen lezen, om wat voor reden dan ook, het allerbeste voor het komende jaar! Ik hoop dat met ieder nieuw jaar ook de oplossing voor de vreselijke ziekte Alzheimer dichterbij komt .....

zondag 15 november 2015

gezellig gekeuvel

Afgelopen vrijdag (ja echt, het was op vrijdag de dertiende, nog onwetend van wat er nog allemaal stond te gebeuren .....) zat ik gezellig bij pap met mijn breiwerkje. Een hoes voor een kussen oftwel een gebreide kussenhoes.



Niet dat dat wat uitmaakt, in ieder geval niet voor pap. Als ik er maar zit, als ik er maar ben om naar zijn gekeuvel te luisteren.



dinsdag 10 november 2015

vreemd

Vreemd: hoe minder berichten ik plaats op deze blog, hoe meer spamreacties. Het is echt raak de afgelopen weken. Een hele tijd zat er af en toe een bijna zielig te noemen verdwaald berichtje in de spambox, de afgelopen weken telde ik er bijna vijftig. Gevalletje 'aanhouder wint'? Dacht het niet, ze verdwijnen gewoon voor altijd, daar zorg ik wel voor.

Wat niet mag verdwijnen is de aandacht voor Alzheimer. Het is alweer november en dus tijd voor de jaarlijkse collecteweek van Alzheimer Nederland. De collectanten staan klaar om te collecteren, maar geld overmaken kan natuurlijk ook: kijk op de site van Alzheimer Nederland  voor meer informatie. Doen!

Tijd voor pap is er natuurlijk ook! Ik bezoek hem regelmatig, hij blijft blij me te zien. Soms/steeds vaker bekruipt me het idee dat hij me niet echt herkent maar gewoon blij is om iemand te zien die aandacht voor hem heeft. Ik hoop dat er daadwerkelijk geld/tijd/personeel vrij komt om iedere bewoner één uur per dag aandacht te geven buiten het bezoek/aandacht en liefde van familie of vrienden die hen bezoeken. Het plan (Van Rijn) is er, maar of de uitvoering er echt gaat komen of een Utopia blijft? Tijd zal het leren. Vooralsnog blijft het dit laatste ...








maandag 12 oktober 2015

kleine update

Voor al degenen die nieuwsgierig zijn naar het wel en wee van pap volgt hier een korte update. Het gaat eigenlijk redelijk goed met 'm. Hij lijkt tevreden, oogt gezond, zit in zijn stoel en doet niet veel .... Zijn vaste plek bij de muziekinstallatie is omgetoverd tot een klein bioscoopzaaltje. Ziet er best leuk uit met heuse bioscoopstoelen en een grote televisie waar bijna doorlopend oude films worden vertoond. Jammer alleen dat pap daardoor het hoekje kwijt is waar hij rustig naar klassieke muziek kon luisteren. De plek waar hij tot rust kon komen als hij geagiteerd was bijvoorbeeld.  Binnenkort zal ik dit aankaarten bij zijn evv-er. Dit is namelijk niet de enige ruimte die pap kwijt is. De kamer waar hij ook vaker alleen en in alle rust televisie kon kijken is volledig in gebruik genomen door een medebewoner die absoluut geen prikkels kan verdragen. Ik snap het, volkomen, maar toch. Dus ook dit moet worden aangekaart. Maar verder gaat het wel.

maandag 21 september 2015

21 september - Wereld Alzheimer Dag

Vandaag is Wereld Alzheimer Dag. In de media wordt stil gestaan bij de sluipmoordenaar die Alzheimer heet. Een hartstikke goed en leuk initiatief vind ik persoonlijk de sokkenactie: koop een paar Alzheimersokken en steun hiermee Alzheimer Nederland, zie http://www.smart-socks.nl/ voor meer informatie. 


Alzheimer Nederland:
Als je de ziekte van Alzheimer krijgt gaan langzamerhand meer en meer dingen mis. Je vergeet bijvoorbeeld je sleutels, je laat het gas aan staan, je trekt verkeerde sokken aan... Als symbool voor het gevecht tegen de ziekte zijn op Wereld Alzheimer Dag (21 september) de Alzheimer Socks gelanceerd.
De Alzheimer Socks zijn uniek en symboliseren verwarring, met links en rechts een verschillend ontwerp.De ene sok is vormgegeven door Frans Molenaar, die zelf aan alzheimer leed. De andere door Mart Visser. Het idee van de Alzheimer Socks komt van een aantal professionals uit het bedrijfsleven, die daartoe werden uitgedaagd door het VUmc Alzheimercentrum in Amsterdam. Ze zijn vervolgens hun eigen stichting gestart en hebben het initiatief met enorm veel vrijwillige inzet samen met Alzheimer Nederland en het VUmc Alzheimercentrum uitgewerkt.
Persoonlijke bijdrage
"Door de sokken te kopen draagt u bij aan onderzoek naar alzheimer", vertelt Murk Westerterp van de stichting Alzheimer Socks. "Bovendien laat u zien dat u zich het probleem van de ziekte - letterlijk - aantrekt. Het is een persoonlijke, actieve bijdrage aan een oplossing. De vraag waarom u deze opvallende sokken draagt is bovendien onvermijdelijk. Dat u persoonlijk meehelpt aan het oplossen van de ziekte van Alzheimer is dan een sterk verhaal. We hopen dan ook dat de sokken een trend gaan worden en heel veel mensen een paar gaan kopen én dragen!"
Waar te koop?
De Alzheimer Socks zijn vanaf 21 september gedurende ongeveer twee weken te koop bij Albert Heijn,V&D, C&A www.debijenkorf.nl en ook daarna nog op www.alzheimersocks.nl, zo lang de voorraad strekt. Een paar Alzheimer Socks kost € 6,99. Twee paar kosten slechts € 9,99 (en daarmee heeft u dan ook weer twee paar dezelfde sokken). De winst komt volledig ten goede aan wetenschappelijk onderzoek in het VUmc Alzheimercentrum.

zaterdag 12 september 2015

verjaardag

Tijdje geleden:
Zeg pap, weet je je geboortedatum nog? 
Ik vraag het, maar denk dat hij dit keer het antwoord niet meer weet.
Dan klinkt het, niet meer heel erg stellig, maar toch:
12 september ......... en even later ook nog 1929 erachteraan.
Ongelofelijk, vind ik! 
Pap wordt vandaag dus 86. Alweer jarig. Alweer een verjaardag zonder dat hij er weet van heeft. Maar hij weet wel zijn geboortedatum nog! 
Proficiat pap! 

vrijdag 21 augustus 2015

terug

Ik was er een (hele) dikke week tussenuit. En dan is het afwachten als ik pap bezoek: kent hij me nog of kent hij me niet? Van ver zie ik hem zitten op zijn min of meer vaste plek op de gang, bladerend in een of ander tijdschrift. Ik zeg: "oehoe" en hij kijkt op. "Ken ik jou?", vraagt hij, en hij grijnst zijn tanden bloot. Geen gezicht, haha. En ja hoor, hij herkent in ieder geval een bekend gezicht, want dat ben ik voor hem.
We gaan lekker naar buiten, een wandelingetje maken door het park. Hij kletst me weer de oren van het hoofd. Ik ben weer helemaal 'bij' :-)





zaterdag 25 juli 2015

over te weinig bewegen

Op nu.nl las ik vandaag dit bericht:

"Bewoners van verpleeghuizen bewegen minder dan gedacht"


Oudere bewoners van verpleeghuizen bewegen erg weinig. Overdag zouden zij vooral slapen, in hun stoel zitten of televisie kijken.

Tot die conclusie kwamen onderzoekers van de Universiteit Maastricht, schrijft Trouw zaterdag.
Voor het onderzoek is gekeken naar 723 ouderen in zeven Zuid-Limburgse verpleeghuizen. Bewoners van gemiddeld 83 jaar of ouder liggen of zitten bijne 90 procent van de tijd.
Taken die de ouderen zouden kunnen uitvoeren, zoals het dekken van een tafel of het helpen bij het klaarmaken van het eten, lijken hooguit goed voor 1 tot 2 procent van de daginvulling.
"Uit het onderzoek weten we dat 61 procent van de dementerende bewoners nog mobiel is, tegenover 27 procent van de bewoners met lichamelijke klachten. Maar die mobiliteit wordt niet benut", aldus Jan Hamers, hoogleraar ouderenzorg in Maastricht.
De resultaten zijn volgens de onderzoekers representatief voor heel Nederland.


vrijdag 24 juli 2015

zomerzotheid

Zomaar twee dagen achter elkaar een blogbericht ... hoeveel gekker kan het worden. En dat allemaal dankzij mijn goede blogvriend (klik -->) Frans die weer op televisie was bij EenVandaag Gezondheid. Dit is de link naar het programma. Het gaat over Dementie en erfelijkheid: wil je weten of je de erfelijke variant hebt van deze vreselijke ziekte terwijl er nog geen genezing mogelijk is?

Op dezelfde blog van Frans kwam ik een  andere blog over dementie tegen met een mooi gedicht van de blogschrijfster Monika Eberhart:

Wanneer

Wanneer ik ga dwalen,
Laat me dan gaan
Dwing me niet te zitten,
Laat me lopen en staan.

Wanneer ik vraag om mam,
Zeg me niet dat ze dood is
Houd me vast, reik me de hand,
En vraag me naar haar naam.

Wanneer ik boos ben,
Wil ik geen dipiperon of haldol
Luister naar me, hoor mijn stem,
Neem de tijd, doe me eens een lol.

Wanneer ik niet meer eten wil,
Is dat niet omdat ik geen honger heb
Ik ben vergeten hoe het moet,
Help me herinneren, laat zien hoe jij dat doet.

Wanneer ik niet wil dat je me helpt,
Met wassen en kleden
Is dat niet omdat ik vies wil zijn,
Maar, omdat ik je aanbod ben vergeten.

Wanneer jij steeds herhaalt wat je gaat doen,
Me waarschuwt wat er gaat gebeuren
Zonder over mijn weerstand te zeuren,
Krijg je strakt misschien wel een zoen!

Wanneer jij je inleeft in mij,
Met geduld uitzoekt wat ik bedoel
Wie weet kom je er dan achter,
Hoe ik me echt voel.

Ik heb een ziekte, zoals je weet,
Alzheimer schijnt het te heten
Nu weet ik dat nog,
Morgen ben ik het alweer vergeten.

M.C. Eberhart



En zo is het! De blog van Monika (Dementie Vandaag) staat ook links in het rijtje met blogs over Alzheimer.




woensdag 22 juli 2015

beetje moeite, groot plezier

Vandaag weer een kort(er) bezoekje gebracht aan pap terwijl ik eigenlijk a. te moe ben, b. het te warm/benauwd had en c. ik als gevolg van a. plus b. hé-le-maal geen zin had om naar het (t)huis te rijden. Schop onder mijn kont en dan achteraf zó blij zijn dat ik toch weer even langs ben gegaan. Hij geniet er zo ontzettend van, van aandacht, van een aai over zijn bol, van gesprekjes die niet te volgen zijn. Van een klein wandelingetje door de tuin van het (t)huis: "mooi!". Van een medewerker die hem bij zijn naam noemt waarop pap zegt: "da's mijn dochter!" wijzend naar mij. Lief hè? Hij zit in de schaduw, het is lekker warm maar gelukkig niet tè.  Ik pak mijn breiwerkje, pap kijkt. Ik vraag of hij ook wel eens sokken heeft gebreid en hij zegt volmondig "ja!" maar op mijn opmerking dat hij vroeger dierenarts was net als zijn vrienden M. en P. zegt hij "dat weet ik niet meer ....."

zondag 12 juli 2015

niet veel te melden

Niet veel te melden. Zou bijna zeggen: geen nieuws goed nieuws. Wat is er intussen wèl gebeurd dat de moeite van het melden waard is? Nou, echt niet veel. Bijvoorbeeld onze wandeluitjes. Toen het nog frisjes was buiten bleven we gezellig binnen zitten. In de woonkamer, op de gang, in het televisiekamertje of in de grote hal. Iedere keer ergens anders, zo kom je nog eens ergens :-) Het is namelijk een heel gedoe om pap zijn jas aan te trekken als het buiten wat kouder is, dus dat laat ik dan liever. Aangezien het in het (t)huis ook enigszins uit te houden was tijdens de hitte bleven we toen ook maar binnen. Wederom het rijtje: woonkamer, gang, televisiekamertje, grote hal. Pap had wonderwel nauwelijks last van de hitte. Hij bleef goedgemutst. Ongelooflijk .... Enfin. 
Ik heb hem nog niet gezien met een van de nieuwe overhemden aan. Ik had ze - op vaderdag - op zijn bed gelegd in plaats van in zijn (altijd afgesloten) kast. Ik hoop dat ze er nog zijn. Hoognodig nakijken dus.
Het blijft moeilijk om te zien hoe snel sommige mensen achteruit gaan. Niet pap (hij 'staat stil' en wordt wel honderd of daaromtrent op deze manier) maar sommige medebewoners. Triest. 
Het huis. Dat zegt pap niets meer. Kijkt je met een verwonderde blik aan, frunnikt verder aan servet en murmelt wat. In ieder geval: het is er nog, helaas. Een aantal keren zijn mensen komen kijken. Een keer, twee keer. Er werd zelfs een bod uitgebracht, dat hadden we nog niet gehad! Maar jammer, veel te laag .... Prijzen stijgen, vraag neemt toe, als we de berichten in de media mogen geloven  Dus we houden hoop.

zondag 21 juni 2015

vaderdag

Alweer een vaderdag (de derde keer, jeetje .... 'time flies when you're having fun') in het (t)huis. Dat beseft pap helemaal niet, maar ik wel.
'Wat vind je ervan?'
'Mooi. En wat moet ik er mee doen?'
'Vouw ze maar weer op, dan leg ik ze in de kast'
Hij vouwt ze op en weer open, weer op en weer open, strijkt erover met zijn handen, probeert de knoopjes open te maken, verzucht: 'ik weet niet wat ik hier mee moet doen' en kijkt weer verder naar het programma op tv.


zondag 14 juni 2015

zingen in de zon

Afgelopen week was het nog frisjes, eigenlijk te fris om met-zonder-jas naar buiten te gaan. Toch gingen we, naar het mooie nabijgelegen parkje. Pap vond het geweldig! De eendjes in het park, het water in de vijver, de stroompjes water van links naar rechts, spelende kinderen, alles had zijn aandacht. Hij vond het zó leuk dat hij zelfs spontaan begon te la-la-laën. Typisch (kwestie van opvoeding wellicht) is dat hij altijd iedereen, werkelijk iedereen, 'goedendag' wenst. Typisch voor Nederland - of typisch voor deze tijd - is dat zo goed als niemand hierop reageert. Ook in het (t)huis zijn er bezoekers die gewoon stug langs lopen. Kost toch een kleine moeite om even iemand aandacht te geven. Dacht ik zo.
Enfin, vandaag dus weer een stukje buiten rondgereden. Dit keer was de temperatuur precies goed. Om zijn arme hoofdje te beschermen tegen de zon geef ik hem zijn pet. 'Die is van mij', zegt hij. Klopt, zijn naam staat er op. Die is van hem. Buiten begint hij weer te zingen. Deze dag is weer geslaagd.


donderdag 28 mei 2015

nog even op de valreep

Nog even binnen de maand mei mijn derde berichtje van de maand plaatsen. Ook al heb ik ergens in mijn achterhoofd al afscheid genomen van deze blog, heel af en toe borrelt er weer iets boven wat er op papier gezet kan worden. Bij deze dus. Laatst vroeg me nog iemand van het personeel van het (t)huis van pap (ja, jij dus, als je dit leest, het gaat over jou :-) ) of ik nog wel eens wat op de blog zette. Ze had al lang niet meer gekeken op de site. Toen ik haar vertelde dat de blog zo goed als op sterven na dood was snapte ze precies waarom: er is eigenlijk niets meer om over te schrijven. Ook is het lastig om iets op te schrijven wat me bijvoorbeeld niet bevalt n.a.v. verzorging etc, omdat verschillenden uit het (t)huis meelezen. 

Vandaag viel me op dat pap hoognodig weer eens naar de kapper mag. En ook dat het scheerapparaat òf op z'n laatste benen loopt òf weer eens grondig schoongemaakt moet worden.


"Pap, wil je een baard laten staan?" 
"Niks daarvan, ik wil geen baard!" 
Afspraak maken voor de kapper ben ik trouwens vergeten ..... het scheerapparaat zal worden nagekeken cq schoongemaakt.

maandag 4 mei 2015

eindelijk!

Op 24 februari jl bestelde ik mijn tweede blogboek bij www.Blog2Print.com. Ik betaalde netjes en het wachten begon. Al na een dikke week kwam er bericht uit de VS: het boek was onderweg! Via de track & trace van USPS (de Amerikaanse pakketdienst) kon ik het proces fijn volgen, het boek zou op 12 maart worden bezorgd. En toen ging er ergens iets fout: het boek werd en werd maar niet bezorgd, ik nam contact op met blog2print en ook met de Duitse bezorgdienst die het stokje vanuit de VS had overgenomen. Het bleek dat mijn pakketje weer - helaas, helaas - op de retourvlucht naar de VS zat! Niemand wist waarom ..... *sh*t*.
Ik nam dus maar weer contact op met Jen van de klantenservice van blog2print en deed haar het verhaal uit de doeken. Ze zou contact met me opnemen zo gauw het boek weer bij hun binnen zou komen. Om een lang verhaal kort te maken: toen het boek uiteindelijk terug in de VS was werd het door blog2print weer opgestuurd. Shit happens: dankzij onvoldoende frankering ging het wéér terug. Maar driemaal is scheepsrecht: sinds vandaag ben ik de gelukkige eigenaar van "Alzheimer: StapjeTerug (het vervolg)". Een mooi naslagwerk, ik ben er erg blij mee!





vrijdag 1 mei 2015

mei: coeliakiemaand

Dit heeft niets te maken met pap of met Alzheimer, maar met coeliakie oftewel glutenintolerantie. Degenen die hier vaker meelezen hebben mij wel vaker hierover 'gehoord', het is een autoimmuunziekte die ruim zeven jaar geleden bij mij werd gediagnostiseerd nadat ik al jaren rond had gelopen met ijzer- oftewel ferritinetekort. 'Dankzij' de hype rondom glutenvrij eten is de naamsbekendheid nu groter dan toen ik de diagnose kreeg. Maar er zijn nog zeer velen die rondlopen met vaak vage klachten als buikpijn, vermoeidheidsklachten, ijzertekort, obstipatie, opgeblazen gevoel, diarree, eczeem, huidproblemen, etc, waarbij de link (nog) niet is gelegd naar coeliakie. Een aantal bloggers heeft de maand mei uitgeroepen tot coeliakie bewustwordingsmaand. Ik steun dat initiatief door het hier, op deze blog ook onder de aandacht te brengen.

Onderstaande informatie komt van hun site, http://www.coeliakiemaand.nl/



In Nederland zijn er waarschijnlijk 160.000 mensen die coeliakie hebben. Tot nog toe zijn er echter maar 25.000 gediagnosticeerd. Dat betekent dat er nog heel veel Nederlanders de ziekte wel hebben maar dit zelf nog niet weten. Ongeveer 135.000 mensen lopen daardoor rond met klachten welke kunnen worden opgelost als ze zouden weten dat ze coeliakie hebben. Coeliakie wordt daarom ook wel de meest onbekende volksziekte van Nederland genoemd. Bij mensen die coeliakie hebben raakt het slijmvlies van de dunne darm beschadigd telkens wanneer men gluten eet. Dat leidt uiteindelijk tot heftige klachten als buikpijn, diarree, obstipatie, vermoeidheid, depressiviteit en vele andere klachten. Coeliakie is een auto-immuunziekte, dus er bestaat helaas geen medicijn tegen. Het enige wat iemand met coeliakie kan doen om van de klachten af te komen is levenslang een glutenvrij dieet volgen. Dat is lastig, maar het beschadigde darmslijmvlies herstelt zich dan weer waardoor klachten vrijwel altijd volledig verdwijnen.




woensdag 29 april 2015

op de valreep

Op de valreep van april toch nog een blogbericht over pap. Want ook al schrijf ik hier bijna niet meer, pap is er nog steeds, en van alle kanten wordt aan me gevraagd hoe het met hem is.
Naar omstandigheden gaat het nog altijd best oké, hij heeft zijn goede en minder goede dagen, maar wie niet? Gisteren was qua gedrag een mindere of liever gezegd slechte dag. Het begon 's ochtends al tijdens de verzorging. Hij was bozig en stond het scheren niet toe. Oké, dan niet. Daarna heeft hij nog met de drinkbeker naar een verzorgende gegooid en ontstond er een (bijna) handgemeen met een medebewoner. Verder was hij ook nog 'vies' tegen een medebewoonster die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats stond en dus ook nog eens de wind van voren kreeg. Met andere woorden: duidelijk geval van met het verkeerde been uit bed te zijn gehaald. Ik moet toch nog eens opperen om de urine nog eens te laten nakijken, het kan zomaar zijn dat hij last heeft van een blaasontsteking of ander lichamelijk ongemak. 
Toen ik 's middags langs kwam was hij 'gewoon' zoals altijd. Niks boosheid, niks agitatie. Gewoon lief. 

woensdag 1 april 2015

lang geleden alweer

Bijna een maand geleden sinds mijn laatste - en ook nog eens heel erg korte - berichtje. Ik weet het, ik weet het. Maar langzaam komt echt het bijna-einde van dit blog in zicht. Terwijl ik eerst dagelijks of bijna dagelijks een blogbericht kon schrijven lukt me dit nu echt niet meer. Ik krijg het gewoonweg niet meer opgebracht om iets op te schrijven over de dagelijkse dingen in het leven van pap. Want daar gebeurt niks, hé-le-maal niks .... Het is een saai bestaan dat hij leidt of lijdt. En probeer daar maar eens over te blijven schrijven.
Behalve dan een aantal weken geleden. Hoera, reuring in het (t)huis: de fotograaf kwam langs. Want ja, ook al woon je in een verpleeghuis en kom je zo goed als nooit buiten de deur, een geldige identiteitskaart hoort er bij. Tja, ik vond/vind het onzin maar (huis)regels zijn regels en wat moet dat moet dan maar. Kortom, de fotootjes zijn gemaakt. Best goed gelukt trouwens. Op commando lachen kan pap als de beste: "Ha!"


De foto met de fraaie lach komt in een lijstje naast zijn kamerdeur. Niet te missen wie daar verblijft :-)



maandag 9 maart 2015

op televisie

Ik volg de blog van Frans. Omdat Frans Alzheimer heeft. Omdat hij nog zo jong is. Omdat hij zelf de berichten schrijft. Omdat ik bewondering heb voor hem en voor zijn vrouw. Nu las ik vandaag op zijn blog dat hij vanavond op televisie komt! Ik ga kijken!

Uitzending gemist

maandag 2 maart 2015

mea culpa

Voor iemand die min of meer beloofd heeft om te blijven bloggen blog ik toch wel erg weinig. Mea culpa .... Daarom als goedmakertje:


Laatst vroeg me iemand hoe het met pap gaat. Nou, best wel redelijk gezien de omstandigheden. Wel weer last (gehad) van een jichtaanval na afbouwen van de medicatie die hij hier voor kreeg (Colchicine), pijnlijke last. Inmiddels is de medicatie weer teruggezet naar 'af'. Hopelijk wordt pap nu niet meer geplaagd door klachten en/of pijn. Bewijs is geleverd: hij kan niet zonder deze medicatie. 
De kogel is door de kerk, ik heb weer een blogboek besteld. Het eerste boek besloeg de berichten van augustus 2011 tot en met december 2012. Dit tweede boek tot en met mijn laatste bericht van vorige maand. Het boek met al deze oude berichten heb ik weer eens doorgelezen, goh, wat schreef ik toen veel en vaak! Voor degenen die hier nog niet zo lang lezen, het is best de moeite waard om die oudere berichten (nog) eens te lezen. Voor degenen die benieuwd zijn naar het blogboek deel 1 (klik hier).

Ik ben blij dat deze film een Oscar heeft gekregen. Nou ja, niet de film, maar wel de hoofdpersoon, Julianne Moore. Ik ga 'm bekijken, zeker en vast!





dinsdag 10 februari 2015

genieten

Bij haar las ik het volgende over bloggen: "geniet van wat je doet. Als het druk geeft, als je er tegenaan zit te hikken om een verhaaltje te typen, hang dan gewoon (tijdelijk) je blog aan de wilgen". Dat laatste had ik willen doen, maar omdat ik nu net besloten had om toch door te gaan en omdat ik haar raad graag/soms ter harte neem: ja, ik geniet. En ook van bloggen. Dus moet er meer komen dan een droge opsomming van wat er zoal gebeurde in de maand februari. Zucht. En het is echt niet moeilijk. Je hoeft er maar te gaan zitten, in dat (t)huis, en te kijken en te luisteren. Je ziet - echt waar - zó veel wat de moeite waard is om over te schrijven. Over bijvoorbeeld M. Een lieve vrouw, tenminste ik vind haar lief, zoals ze nu is. Maar ik geloof echt dat ze dat vroeger ook was. Een lief mens, twinkel in de ogen, met het kortetermijngeheugen van niks. Een tijdje geleden was ze altijd in gezelschap van haar man die haar trouw dagelijks of bijna dagelijks bezocht. Ze zaten dan koffie te drinken en te genieten van elkaars gezelschap. Meestal in de grote zaal. Daar hadden ze een vast plekje, daar zaten ze hand in hand. Tot me op een gegeven moment opviel dat ik hem niet meer zag. Dan kun je wel vragen aan deze of gene waar hij is, maar ik wist zijn naam en tikte die in bij 'familieberichten' en ja hoor, daar las ik dat hij was gestorven. En nu is zij alleen, alleen heeft ze daar geen weet van. Verdriet? Wellicht als er over hem wordt gepraat door de kinderen, maar zo? Je merkt niets aan haar. Is dat dus het geluk bij een ongeluk, het hebben van een kortetermijngeheugen van niks?

zondag 8 februari 2015

het was in de maand februari

Februari is alweer ruim een week oud, hoog tijd voor wat update rondom pap. Tja, niet veel te vertellen, het is niet anders. Daarom maar wat dingetjes 'rondom', zoals het huis dat nog altijd te koop staat. Vorige week zijn - tot twee keer toe! - kijkers komen kijken, een keer met onze makelaar en een keer met een eigen makelaar en architect. Pfff ..... afwachten dus en geduld hebben! Ik ga nog niet hopen, maar het zou wel fijn zijn als we het hoofdstuk 'huis'  met over een paar maanden weer de uitbreiding tot 'huis met tuin' zouden kunnen afsluiten!
Qua gezondheid loopt alles nog enigsins op rolletjes: de medicatie wordt mondjesmaat aangepast indien nodig. Gelukkig gaat het goed voor wat betreft het gedrag. Indien pap met signalen (roepen , schelden, dreigen met slaan) aangeeft dat hij de verzorging niet prettig vindt wordt dit op een later tijdstip nogmaals geprobeerd. Pap reageert heel goed op 1 op 1 aandacht (tja, wie niet) en vindt met name de min of meer regelmatige aandacht door de MiMakkus clown erg prettig. Wat ook bij onrust helpt is het hem aanbieden van de levensechte babypop. En verder natuurlijk de afleiding door beeld (TV) en geluid (klassieke muziek) in een voor hem rustige omgeving. 
Dat was het weer zo'n beetje ..... Voor wie het leuk vindt: ik ben (nogmaals) geinterviewd, dit keer niet voor een Alzheimer blog maar door Harmke van het blog Miss Glutenvrij, over - inderdaad - coeliakie. Klik hier bij interesse :-)


woensdag 21 januari 2015

nieuwe blog

Ik kreeg onder andere van ene Frans een reactie op mijn laatste blogbericht. Frans schrijft ook een blog. Nieuwsgierig als ik toch (een beetje) ben klikte ik de link aan en begon ik te lezen, alle berichten achter elkaar. En aldus kreeg ik een eerste beeld van Frans: sympathieke man, getrouwd, trotse opa. Hij heeft nog niet zo heel lang geleden de diagnose Alzheimer gekregen. Ik schrok toen ik vervolgens onder het kopje 'wie zijn wij' las hoe jong hij nog is: 50 pas .... En ik maar zeuren over ditjes en datjes ....... Frans: ik blijf schrijven, voor jou en voor iedereen die het prettig vindt, die de steun nodig heeft, of die het gewoon fijn vindt om op de hoogte te blijven, ook al is het maar af en toe. Klik  hier voor de blog van Frans.

maandag 19 januari 2015

blauwe maandag

Stom gedoe om een (maan)dag in het nog verse jaar te bestempelen als zijnde 'blue'. Daar doe ik dus niet aan mee.  Zo, de eerste zin van een blog in dit jaar staat er. Een jaar waarvan ik niet weet of ik nog veel zal bloggen. Ik heb steeds minder zin om over ditjes en datjes te schrijven, maar in het leven van pap gebeuren .alleen maar ditjes en datjes. Zoals bijvoorbeeld gisteren. Er was een muziekmiddag in het (t)huis. Leuk. Voor pap dan. Ik geniet alleen maar omdat hij geniet, en hij geniet met volle teugen. Zingt bekende liedjes mee uit volle borst. Met pap valt niet meer te praten, al lang niet meer. Ik zeg het verkeerd: ik kan wel met hem praten maar een gesprek is niet meer mogelijk. Ik geef hem aandacht en antwoord op zijn vragen en losse opmerkingen, maar het slaat echt nergens op. Een gesprek heb ik bijvoorbeeld met partners van medebewoners. Over het weer, over breipatronen, over hoe het met hen gaat. Het lijkt me zó vreselijk om partner te zijn van iemand met dementie. Om al afscheid te hebben genomen voordat je man of vrouw hier is opgenomen. Om iedere dag weer met auto, bus, fiets of te voet de lange weg af te leggen naar een van de gesloten afdelingen. Ze vertellen er soms over, veelal met tranen in hun ogen. Triest, zeker als de partner nog relatief jong is. Ik hoop dat mij (en mijn man!) dit lot bespaard blijft!