maandag 19 januari 2015

blauwe maandag

Stom gedoe om een (maan)dag in het nog verse jaar te bestempelen als zijnde 'blue'. Daar doe ik dus niet aan mee.  Zo, de eerste zin van een blog in dit jaar staat er. Een jaar waarvan ik niet weet of ik nog veel zal bloggen. Ik heb steeds minder zin om over ditjes en datjes te schrijven, maar in het leven van pap gebeuren .alleen maar ditjes en datjes. Zoals bijvoorbeeld gisteren. Er was een muziekmiddag in het (t)huis. Leuk. Voor pap dan. Ik geniet alleen maar omdat hij geniet, en hij geniet met volle teugen. Zingt bekende liedjes mee uit volle borst. Met pap valt niet meer te praten, al lang niet meer. Ik zeg het verkeerd: ik kan wel met hem praten maar een gesprek is niet meer mogelijk. Ik geef hem aandacht en antwoord op zijn vragen en losse opmerkingen, maar het slaat echt nergens op. Een gesprek heb ik bijvoorbeeld met partners van medebewoners. Over het weer, over breipatronen, over hoe het met hen gaat. Het lijkt me zó vreselijk om partner te zijn van iemand met dementie. Om al afscheid te hebben genomen voordat je man of vrouw hier is opgenomen. Om iedere dag weer met auto, bus, fiets of te voet de lange weg af te leggen naar een van de gesloten afdelingen. Ze vertellen er soms over, veelal met tranen in hun ogen. Triest, zeker als de partner nog relatief jong is. Ik hoop dat mij (en mijn man!) dit lot bespaard blijft! 

15 opmerkingen:

  1. Nou hier ook geen sprake van blauwe maandag hoor. De dag begon juist heel erg mooi, maar nu is het wit. Dikke mist.
    Een beetje net zoals in het hoofd van veel demente mensen denk ik vaak.
    Ik begrijp dat je ditjes en datjes niet de moeite vind om over te schrijven, toch hoop ik dat je niet stopt met bloggen. Ik vind het namelijk wel de moeite waard!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het lijkt mij ook vreselijk als je partner onbereikbaar wordt. Hier is ook niets blauw hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bijna vanaf het begin heb ik meegelezen wanneer jij over je paps vertelde. Alle stapjes terug heb jij beschreven. Van grappig tot om te huilen.
    De angst voor Alzheimer schoof ik altijd ver weg. Kwam in de familie immers niet voor. Nu heeft het jongste zusje van mijn (overleden) moeder de diagnose gekregen. Zij is geboren in 1940.......
    Als je niet meer schrijft snap ik dat en wil ik je bedanken voor al die jaren. Ook dank aan je middelste zoon die zo'n mooi (film)portret van hem heeft gemaakt......

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Kan me goed voorstellen dat je niet meer schrijft. Lijkt me heel triest als je dat op jonge leeftijd krijgt Alzheimer. In ieder geval bedankt voor alle mooie en minder mooie berichten, je humor zal ik niet snel vergeten. Sterkte verder met pap.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Je hebt mooi geschreven over je pap. Her was fijn om te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Triest, geloof ik ook. Ook voor kinderen van, toch?!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hi Inge, en toch HOOP ik dat je blijft schrijven over de ditjes en de datjes - ook dat hoort bij het leven.
    Ik probeer me voor te stellen hoe het voor jou / jullie moet zijn.
    Het lijkt me vreselijk! en inderdaad ook als dementie jou, je partner of kinderen al op relatief jonge leeftijd "overvalt".
    Groetjezz lfs mij X

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Goedemorgen Inge,
    Ik begrijp dat het steeds zwaarder voor je wordt, vooral als een gesprek niet meer mogelijk is.
    Maar je bent er wel voor je vader, jouw aanwezigheid voelt hij wel.

    Je bent met jouw openhartige manier van schrijven een steun voor mensen in dezelfde situatie, voor mij als zorgverlener ben je een eye-opener.

    Ik hoop dat je blijft schrijven, want zelfs de ditjes en datjes zijn waardevol.
    Geniet van de momenten samen met je vader, luister samen naar muziek, samen wiegen op muziek vinden sommige bewoners bij mij heerlijk, als het verbale wegvalt, is non-verbale communicatie zo belangrijk en fijn. handmassage, aanraken, samen bewegen, klinkt allemaal gek misschien maar die prikkels komen echt wel binnen.

    Woorden vervagen....liefde niet.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. wouw ! mooi geschreven.
    dat is precies waarom ik mijn blog ben gaan schrijven www.fransenrenate.123website.nl

    en inge weer een stem erbij, met verzoek te blijven doorgaan.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Frans, dankjewel! Omdat jij het vraagt, ik ga door ;-)

      Verwijderen
  11. Hoewel mijn vader na een jaar in een verzorgingshuis al is overleden lees ik toch elke keer je verhalen mee. Voor mij leerzaam over hoe deze ziekte ook kan verlopen. Mijn vader had de agressieve vorm en er was binnen 2 jaar niets meer van deze man over. De laatste bezoekjes kon ik alleen maar naast hem zitten en tegen hem aan praten. Aanraken liever niet, dat waren teveel prikkelingen. Ben altijd dankbaar geweest dat ik gewoon bij hem kon zijn, dat mis ik nu zo, nu hij er niet meer is.
    Om wat terug te doen voor de goede zorgen die we hebben ontvangen van het huis ga ik binnenkort snoezeldoeken maken voor de Alzheimer patienten die er zitten. Met stukken van kleding van mijn vader. Mooi toch?
    Blijf vooral schrijven, als je er de energie voor kunt vinden.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. snoezeldoeken? wat zijn dat ?
    Inge-> blijf doorgaan met bloggen hoor, je bent een steun ! :) bedankt !

    --Josie--

    BeantwoordenVerwijderen
  13. @ Josie, snoezeldoeken zijn een soort van lappendekens van stofjes met verschillende structuren en ik doe er dan ook een gehaakt lapje bij. Je kunt het zo uitgebreid maken als je zelf wilt met een rits of ingenaaide ogen waar een touw doorheen kan of een gedeelte waar knikkers in zitten.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge