dinsdag 10 februari 2015

genieten

Bij haar las ik het volgende over bloggen: "geniet van wat je doet. Als het druk geeft, als je er tegenaan zit te hikken om een verhaaltje te typen, hang dan gewoon (tijdelijk) je blog aan de wilgen". Dat laatste had ik willen doen, maar omdat ik nu net besloten had om toch door te gaan en omdat ik haar raad graag/soms ter harte neem: ja, ik geniet. En ook van bloggen. Dus moet er meer komen dan een droge opsomming van wat er zoal gebeurde in de maand februari. Zucht. En het is echt niet moeilijk. Je hoeft er maar te gaan zitten, in dat (t)huis, en te kijken en te luisteren. Je ziet - echt waar - zó veel wat de moeite waard is om over te schrijven. Over bijvoorbeeld M. Een lieve vrouw, tenminste ik vind haar lief, zoals ze nu is. Maar ik geloof echt dat ze dat vroeger ook was. Een lief mens, twinkel in de ogen, met het kortetermijngeheugen van niks. Een tijdje geleden was ze altijd in gezelschap van haar man die haar trouw dagelijks of bijna dagelijks bezocht. Ze zaten dan koffie te drinken en te genieten van elkaars gezelschap. Meestal in de grote zaal. Daar hadden ze een vast plekje, daar zaten ze hand in hand. Tot me op een gegeven moment opviel dat ik hem niet meer zag. Dan kun je wel vragen aan deze of gene waar hij is, maar ik wist zijn naam en tikte die in bij 'familieberichten' en ja hoor, daar las ik dat hij was gestorven. En nu is zij alleen, alleen heeft ze daar geen weet van. Verdriet? Wellicht als er over hem wordt gepraat door de kinderen, maar zo? Je merkt niets aan haar. Is dat dus het geluk bij een ongeluk, het hebben van een kortetermijngeheugen van niks?

9 opmerkingen:

  1. Nooit geweten dat ik een inspirator ben ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. bedankt dat je dit ontroerende berichtje deelde

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Inderdaad een zegen. Fijn dat je doorgaat. Mijn moeder had ook een kort geheugen maar toen mijn vader overleed was ze heel erg verdrietig. Soms een beetje hysterisch.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Poe, heftig he. Dat ze dan ineens zonder hun partner verder moeten en dat niet eens lijken te merken.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Och....zo kan het natuurlijk ook nog gaan. Verdrietig..

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Zo ging het bij mijn oom ook, hij overleed en tante weet van niks. Zij zit al jaren in een verzorgingstehuis en hij kwam dagelijks langs...verdrietig, maar ook geruststellend dat ze er niet van 'weet'.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ha Inge, ik ben hier al een tijd niet geweest. Enerzijds omdat ik so-wie-so wat weinig blogs heb gelezen, maar ook omdat ik mezelf een beetje wilde afsluiten voor het Alzheimer gevoel. Mijn gedachten waren vaak weer bij mijn ouders, in hun verdrietigste periode. Ik wil ze liever herinneren zoals ze vóór die tijd waren. Ik merkte ook dat ik toch best veel bezig was met angst onderdrukken dat zo'n toekomst mij wellicht ook te wachten staat. Dubbel verkeerde genen....dus niet zo gek.
    Na veel gedachten te hebben gewisseld met mensen in mijn nabije omgeving, heb ik besloten alles maar te laten zoals het is. Ik ga geen test doen (mijn oudste zus deed het wel...met een verdrietig resultaat) en zie wel wat er op mijn pad komt.
    Ik moet er niet aan denken niet te zullen weten wanneer mijn liefste wegvalt. Intriest.
    Liefs,
    Janny

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge