vrijdag 21 augustus 2015

terug

Ik was er een (hele) dikke week tussenuit. En dan is het afwachten als ik pap bezoek: kent hij me nog of kent hij me niet? Van ver zie ik hem zitten op zijn min of meer vaste plek op de gang, bladerend in een of ander tijdschrift. Ik zeg: "oehoe" en hij kijkt op. "Ken ik jou?", vraagt hij, en hij grijnst zijn tanden bloot. Geen gezicht, haha. En ja hoor, hij herkent in ieder geval een bekend gezicht, want dat ben ik voor hem.
We gaan lekker naar buiten, een wandelingetje maken door het park. Hij kletst me weer de oren van het hoofd. Ik ben weer helemaal 'bij' :-)





11 opmerkingen:

  1. Fijn even er op uit en nog fijner dat er nog herkenning is.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat een mooie foto Inge!
    Ik weet niet of ik het al eerder zei, dus wellicht val ik in herhaling.
    Er spreekt een rust uit je recente stukjes. De zorgen en onrust zijn zoveel minder, en het klinkt alsof jullie beiden kunnen genieten van wat er nu is.
    X

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ziet er goed uit ja. Lijkt me wel beetje eng, om niet meer herkend te worden voor het eerst.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Waarom geen gezicht als een bejaarde de tanden bloot grijnst?

    Ronja.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Niet 'een bejaarde' maar mijn pa gaat het hier om ;-) Hij is nog altijd een mooie man, met maar drie tanden in zijn bovenkaak, en dat is geen gezicht als hij lacht, dus lachen we daar samen om.

      Verwijderen
  5. Hey Inge,
    Fijn dat hij je herkent, misschien niet als zijn dochter maar wel iemand die hij vertrouwt en kent.
    Wat een knappe man is hij trouwens, heeft hij nog die pretoogjes?

    liefs Emma

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Genieten van het moment! Dat is de kunst! Neeltje

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge