woensdag 21 januari 2015

nieuwe blog

Ik kreeg onder andere van ene Frans een reactie op mijn laatste blogbericht. Frans schrijft ook een blog. Nieuwsgierig als ik toch (een beetje) ben klikte ik de link aan en begon ik te lezen, alle berichten achter elkaar. En aldus kreeg ik een eerste beeld van Frans: sympathieke man, getrouwd, trotse opa. Hij heeft nog niet zo heel lang geleden de diagnose Alzheimer gekregen. Ik schrok toen ik vervolgens onder het kopje 'wie zijn wij' las hoe jong hij nog is: 50 pas .... En ik maar zeuren over ditjes en datjes ....... Frans: ik blijf schrijven, voor jou en voor iedereen die het prettig vindt, die de steun nodig heeft, of die het gewoon fijn vindt om op de hoogte te blijven, ook al is het maar af en toe. Klik  hier voor de blog van Frans.

maandag 19 januari 2015

blauwe maandag

Stom gedoe om een (maan)dag in het nog verse jaar te bestempelen als zijnde 'blue'. Daar doe ik dus niet aan mee.  Zo, de eerste zin van een blog in dit jaar staat er. Een jaar waarvan ik niet weet of ik nog veel zal bloggen. Ik heb steeds minder zin om over ditjes en datjes te schrijven, maar in het leven van pap gebeuren .alleen maar ditjes en datjes. Zoals bijvoorbeeld gisteren. Er was een muziekmiddag in het (t)huis. Leuk. Voor pap dan. Ik geniet alleen maar omdat hij geniet, en hij geniet met volle teugen. Zingt bekende liedjes mee uit volle borst. Met pap valt niet meer te praten, al lang niet meer. Ik zeg het verkeerd: ik kan wel met hem praten maar een gesprek is niet meer mogelijk. Ik geef hem aandacht en antwoord op zijn vragen en losse opmerkingen, maar het slaat echt nergens op. Een gesprek heb ik bijvoorbeeld met partners van medebewoners. Over het weer, over breipatronen, over hoe het met hen gaat. Het lijkt me zó vreselijk om partner te zijn van iemand met dementie. Om al afscheid te hebben genomen voordat je man of vrouw hier is opgenomen. Om iedere dag weer met auto, bus, fiets of te voet de lange weg af te leggen naar een van de gesloten afdelingen. Ze vertellen er soms over, veelal met tranen in hun ogen. Triest, zeker als de partner nog relatief jong is. Ik hoop dat mij (en mijn man!) dit lot bespaard blijft!