dinsdag 10 februari 2015

genieten

Bij haar las ik het volgende over bloggen: "geniet van wat je doet. Als het druk geeft, als je er tegenaan zit te hikken om een verhaaltje te typen, hang dan gewoon (tijdelijk) je blog aan de wilgen". Dat laatste had ik willen doen, maar omdat ik nu net besloten had om toch door te gaan en omdat ik haar raad graag/soms ter harte neem: ja, ik geniet. En ook van bloggen. Dus moet er meer komen dan een droge opsomming van wat er zoal gebeurde in de maand februari. Zucht. En het is echt niet moeilijk. Je hoeft er maar te gaan zitten, in dat (t)huis, en te kijken en te luisteren. Je ziet - echt waar - zó veel wat de moeite waard is om over te schrijven. Over bijvoorbeeld M. Een lieve vrouw, tenminste ik vind haar lief, zoals ze nu is. Maar ik geloof echt dat ze dat vroeger ook was. Een lief mens, twinkel in de ogen, met het kortetermijngeheugen van niks. Een tijdje geleden was ze altijd in gezelschap van haar man die haar trouw dagelijks of bijna dagelijks bezocht. Ze zaten dan koffie te drinken en te genieten van elkaars gezelschap. Meestal in de grote zaal. Daar hadden ze een vast plekje, daar zaten ze hand in hand. Tot me op een gegeven moment opviel dat ik hem niet meer zag. Dan kun je wel vragen aan deze of gene waar hij is, maar ik wist zijn naam en tikte die in bij 'familieberichten' en ja hoor, daar las ik dat hij was gestorven. En nu is zij alleen, alleen heeft ze daar geen weet van. Verdriet? Wellicht als er over hem wordt gepraat door de kinderen, maar zo? Je merkt niets aan haar. Is dat dus het geluk bij een ongeluk, het hebben van een kortetermijngeheugen van niks?

zondag 8 februari 2015

het was in de maand februari

Februari is alweer ruim een week oud, hoog tijd voor wat update rondom pap. Tja, niet veel te vertellen, het is niet anders. Daarom maar wat dingetjes 'rondom', zoals het huis dat nog altijd te koop staat. Vorige week zijn - tot twee keer toe! - kijkers komen kijken, een keer met onze makelaar en een keer met een eigen makelaar en architect. Pfff ..... afwachten dus en geduld hebben! Ik ga nog niet hopen, maar het zou wel fijn zijn als we het hoofdstuk 'huis'  met over een paar maanden weer de uitbreiding tot 'huis met tuin' zouden kunnen afsluiten!
Qua gezondheid loopt alles nog enigsins op rolletjes: de medicatie wordt mondjesmaat aangepast indien nodig. Gelukkig gaat het goed voor wat betreft het gedrag. Indien pap met signalen (roepen , schelden, dreigen met slaan) aangeeft dat hij de verzorging niet prettig vindt wordt dit op een later tijdstip nogmaals geprobeerd. Pap reageert heel goed op 1 op 1 aandacht (tja, wie niet) en vindt met name de min of meer regelmatige aandacht door de MiMakkus clown erg prettig. Wat ook bij onrust helpt is het hem aanbieden van de levensechte babypop. En verder natuurlijk de afleiding door beeld (TV) en geluid (klassieke muziek) in een voor hem rustige omgeving. 
Dat was het weer zo'n beetje ..... Voor wie het leuk vindt: ik ben (nogmaals) geinterviewd, dit keer niet voor een Alzheimer blog maar door Harmke van het blog Miss Glutenvrij, over - inderdaad - coeliakie. Klik hier bij interesse :-)