woensdag 29 april 2015

op de valreep

Op de valreep van april toch nog een blogbericht over pap. Want ook al schrijf ik hier bijna niet meer, pap is er nog steeds, en van alle kanten wordt aan me gevraagd hoe het met hem is.
Naar omstandigheden gaat het nog altijd best oké, hij heeft zijn goede en minder goede dagen, maar wie niet? Gisteren was qua gedrag een mindere of liever gezegd slechte dag. Het begon 's ochtends al tijdens de verzorging. Hij was bozig en stond het scheren niet toe. Oké, dan niet. Daarna heeft hij nog met de drinkbeker naar een verzorgende gegooid en ontstond er een (bijna) handgemeen met een medebewoner. Verder was hij ook nog 'vies' tegen een medebewoonster die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats stond en dus ook nog eens de wind van voren kreeg. Met andere woorden: duidelijk geval van met het verkeerde been uit bed te zijn gehaald. Ik moet toch nog eens opperen om de urine nog eens te laten nakijken, het kan zomaar zijn dat hij last heeft van een blaasontsteking of ander lichamelijk ongemak. 
Toen ik 's middags langs kwam was hij 'gewoon' zoals altijd. Niks boosheid, niks agitatie. Gewoon lief. 

woensdag 1 april 2015

lang geleden alweer

Bijna een maand geleden sinds mijn laatste - en ook nog eens heel erg korte - berichtje. Ik weet het, ik weet het. Maar langzaam komt echt het bijna-einde van dit blog in zicht. Terwijl ik eerst dagelijks of bijna dagelijks een blogbericht kon schrijven lukt me dit nu echt niet meer. Ik krijg het gewoonweg niet meer opgebracht om iets op te schrijven over de dagelijkse dingen in het leven van pap. Want daar gebeurt niks, hé-le-maal niks .... Het is een saai bestaan dat hij leidt of lijdt. En probeer daar maar eens over te blijven schrijven.
Behalve dan een aantal weken geleden. Hoera, reuring in het (t)huis: de fotograaf kwam langs. Want ja, ook al woon je in een verpleeghuis en kom je zo goed als nooit buiten de deur, een geldige identiteitskaart hoort er bij. Tja, ik vond/vind het onzin maar (huis)regels zijn regels en wat moet dat moet dan maar. Kortom, de fotootjes zijn gemaakt. Best goed gelukt trouwens. Op commando lachen kan pap als de beste: "Ha!"


De foto met de fraaie lach komt in een lijstje naast zijn kamerdeur. Niet te missen wie daar verblijft :-)