zaterdag 25 juli 2015

over te weinig bewegen

Op nu.nl las ik vandaag dit bericht:

"Bewoners van verpleeghuizen bewegen minder dan gedacht"


Oudere bewoners van verpleeghuizen bewegen erg weinig. Overdag zouden zij vooral slapen, in hun stoel zitten of televisie kijken.

Tot die conclusie kwamen onderzoekers van de Universiteit Maastricht, schrijft Trouw zaterdag.
Voor het onderzoek is gekeken naar 723 ouderen in zeven Zuid-Limburgse verpleeghuizen. Bewoners van gemiddeld 83 jaar of ouder liggen of zitten bijne 90 procent van de tijd.
Taken die de ouderen zouden kunnen uitvoeren, zoals het dekken van een tafel of het helpen bij het klaarmaken van het eten, lijken hooguit goed voor 1 tot 2 procent van de daginvulling.
"Uit het onderzoek weten we dat 61 procent van de dementerende bewoners nog mobiel is, tegenover 27 procent van de bewoners met lichamelijke klachten. Maar die mobiliteit wordt niet benut", aldus Jan Hamers, hoogleraar ouderenzorg in Maastricht.
De resultaten zijn volgens de onderzoekers representatief voor heel Nederland.


vrijdag 24 juli 2015

zomerzotheid

Zomaar twee dagen achter elkaar een blogbericht ... hoeveel gekker kan het worden. En dat allemaal dankzij mijn goede blogvriend (klik -->) Frans die weer op televisie was bij EenVandaag Gezondheid. Dit is de link naar het programma. Het gaat over Dementie en erfelijkheid: wil je weten of je de erfelijke variant hebt van deze vreselijke ziekte terwijl er nog geen genezing mogelijk is?

Op dezelfde blog van Frans kwam ik een  andere blog over dementie tegen met een mooi gedicht van de blogschrijfster Monika Eberhart:

Wanneer

Wanneer ik ga dwalen,
Laat me dan gaan
Dwing me niet te zitten,
Laat me lopen en staan.

Wanneer ik vraag om mam,
Zeg me niet dat ze dood is
Houd me vast, reik me de hand,
En vraag me naar haar naam.

Wanneer ik boos ben,
Wil ik geen dipiperon of haldol
Luister naar me, hoor mijn stem,
Neem de tijd, doe me eens een lol.

Wanneer ik niet meer eten wil,
Is dat niet omdat ik geen honger heb
Ik ben vergeten hoe het moet,
Help me herinneren, laat zien hoe jij dat doet.

Wanneer ik niet wil dat je me helpt,
Met wassen en kleden
Is dat niet omdat ik vies wil zijn,
Maar, omdat ik je aanbod ben vergeten.

Wanneer jij steeds herhaalt wat je gaat doen,
Me waarschuwt wat er gaat gebeuren
Zonder over mijn weerstand te zeuren,
Krijg je strakt misschien wel een zoen!

Wanneer jij je inleeft in mij,
Met geduld uitzoekt wat ik bedoel
Wie weet kom je er dan achter,
Hoe ik me echt voel.

Ik heb een ziekte, zoals je weet,
Alzheimer schijnt het te heten
Nu weet ik dat nog,
Morgen ben ik het alweer vergeten.

M.C. Eberhart



En zo is het! De blog van Monika (Dementie Vandaag) staat ook links in het rijtje met blogs over Alzheimer.




woensdag 22 juli 2015

beetje moeite, groot plezier

Vandaag weer een kort(er) bezoekje gebracht aan pap terwijl ik eigenlijk a. te moe ben, b. het te warm/benauwd had en c. ik als gevolg van a. plus b. hé-le-maal geen zin had om naar het (t)huis te rijden. Schop onder mijn kont en dan achteraf zó blij zijn dat ik toch weer even langs ben gegaan. Hij geniet er zo ontzettend van, van aandacht, van een aai over zijn bol, van gesprekjes die niet te volgen zijn. Van een klein wandelingetje door de tuin van het (t)huis: "mooi!". Van een medewerker die hem bij zijn naam noemt waarop pap zegt: "da's mijn dochter!" wijzend naar mij. Lief hè? Hij zit in de schaduw, het is lekker warm maar gelukkig niet tè.  Ik pak mijn breiwerkje, pap kijkt. Ik vraag of hij ook wel eens sokken heeft gebreid en hij zegt volmondig "ja!" maar op mijn opmerking dat hij vroeger dierenarts was net als zijn vrienden M. en P. zegt hij "dat weet ik niet meer ....."

zondag 12 juli 2015

niet veel te melden

Niet veel te melden. Zou bijna zeggen: geen nieuws goed nieuws. Wat is er intussen wèl gebeurd dat de moeite van het melden waard is? Nou, echt niet veel. Bijvoorbeeld onze wandeluitjes. Toen het nog frisjes was buiten bleven we gezellig binnen zitten. In de woonkamer, op de gang, in het televisiekamertje of in de grote hal. Iedere keer ergens anders, zo kom je nog eens ergens :-) Het is namelijk een heel gedoe om pap zijn jas aan te trekken als het buiten wat kouder is, dus dat laat ik dan liever. Aangezien het in het (t)huis ook enigszins uit te houden was tijdens de hitte bleven we toen ook maar binnen. Wederom het rijtje: woonkamer, gang, televisiekamertje, grote hal. Pap had wonderwel nauwelijks last van de hitte. Hij bleef goedgemutst. Ongelooflijk .... Enfin. 
Ik heb hem nog niet gezien met een van de nieuwe overhemden aan. Ik had ze - op vaderdag - op zijn bed gelegd in plaats van in zijn (altijd afgesloten) kast. Ik hoop dat ze er nog zijn. Hoognodig nakijken dus.
Het blijft moeilijk om te zien hoe snel sommige mensen achteruit gaan. Niet pap (hij 'staat stil' en wordt wel honderd of daaromtrent op deze manier) maar sommige medebewoners. Triest. 
Het huis. Dat zegt pap niets meer. Kijkt je met een verwonderde blik aan, frunnikt verder aan servet en murmelt wat. In ieder geval: het is er nog, helaas. Een aantal keren zijn mensen komen kijken. Een keer, twee keer. Er werd zelfs een bod uitgebracht, dat hadden we nog niet gehad! Maar jammer, veel te laag .... Prijzen stijgen, vraag neemt toe, als we de berichten in de media mogen geloven  Dus we houden hoop.