woensdag 30 maart 2016

alweer niets nieuws onder de zon

Oei, ik ben deze blog nu wel erg aan het verwaarlozen. Maar zoals al in eerdere berichten gezegd/geschreven: er valt nog maar zó enorm weinig te schrijven over het wel en wee van pap. Hij maakt niks meer mee, er valt niks meer te beleven. Het is eigenlijk net als bij kleine babietjes: ze eten, drinken, slapen, en vul zelf verder maar in .... Mijn schoonzusje en zwager zijn vorige maand voor het eerst oma en opa geworden. Ik ben dus nu officieel oudtante (au, dat klinkt pas oud ....) en natuurlijk heb ik het kersverse gezinnetje een aantal keren bezocht om het kleine mannetje (echt, zó lief en zó mooi ...) te bewonderen. Vandaar mijn vergelijking. Maar: een babietje gaat groeien en leren en wordt zelfstandig, ooit. Een dementerende kan steeds minder, is ooit niet meer in staat om wat dan ook nog zelfstandig te doen, nooit meer. Het enige dat pap nog goed zelf kan is eten. Hij eet werkelijk alles op wat je hem voor zijn neus zet, en echt nog altijd met smaak! Vaak ook nog redelijk netjes, zonder te smakken of burpen of bijgeluiden te maken. Knoeien is een ander verhaal, zonder grote servet blijft de kleding echt niet schoon. Ook met een servet blijft de kleding niet schoon trouwens. Ach, dan wordt alles weer gewassen, so what.

Er is de laatste tijd weer regelmatig iets te zien of te lezen over Alzheimer in de media. Zo kreeg ik van Franca de volgende tip:

Hoi Inge,
In
(red.: klik om artikel te lezen) gezond nu van maart: in je kracht met dementie.
Een mooi artikel van vader ( onderwerp documentaire en voormalig docent verpleegkunde, en pas 64 jaar), dochter ( nog heel jong) en de maker van twee documentaires over dit onderwerp.
Heel mooi!

groetjes, Franca. 




8 opmerkingen:

  1. Fijn om weer iets van je te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zonder eten kan een mens ook niet, fijn dat hij daar tenminste nog van geniet.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goedemorgen, klopt wat je schrijft.
    De bezoek inhoud word steeds stiller, bijzonder goed dat toch blijf volhouden.

    stilte,
    Ik noem je naam... de klok tilt stil de tijd voorbij,
    het lijken uren zonder jou,
    ik vulde die leegte want .....
    In die stilte heb ik diverse keren je naam genoemd.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zo gaat het met dementerenden, ze gaan helemaal terug naar de babytijd. Zag het bij mijn schoonmoeder. Wel fijn dat hij nog geniet van het eten en het ook nog zelf doet.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Alsof de tijd stil blijft staan en ook weer niet! Zo glijden de dagen voor hem voorbij. Het is zo het is. Ik gun jullie nog kleine momentjes van geluk. Al is het maar met een oogopslag! Een hartelijke groet van mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Een gedicht dat is schreef toen ik begon als miMakker, ik geef het jou!

    Als woorden verstillen
    herinneringen vervagen
    als grijze silhouetten
    gedachten
    gehuld zijn in mist

    Als tijd vervliegt
    zonder gisteren en morgen
    u zich in de dagen vergist

    Als het kijken
    niet meer het zien is van toen
    en het heden
    zelfs het verleden
    langzaam wordt gewist

    Dan wil ik proberen
    te ontdekken en beleven
    waar uw lach en uw traan is gebleven
    al is het maar even
    want dat die er nog is dat weet ik beslist.

    We laten ons verrassen
    of zijn met z’n tweeën de weg even kwijt
    misschien brengt deze ontmoeting
    ons gewoon wel even samen
    terug in de tijd.

    Maar wat het ook zal zijn
    het is allemaal goed
    want zelfs al gebeurt er vandaag ogenschijnlijk niets
    dan heb ik u toch weer even ontmoet.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Terug naar het begin, wat apart is dat toch weer. Leuk dat je tante werd (klinkt leuker dan oud-tante ;-)

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge