dinsdag 14 juni 2016

hoe gaat 't?

Nou, best redelijk. Alles gaat nog steeds z'n gangetje. Pap gaat wel achteruit maar dit gaat vrij langzaam. Vervelend is dat hij enorm onrustig is in de late namiddag en avond, hij uit dat door luid te roepen. Niet leuk voor zijn omgeving lijkt me. De (rustgevende) medicatie is daarom weer een aantal keren verhoogd en veranderd en wordt voortdurend geëvalueerd. Pap lijkt op de laatste verandering iets beter te reageren.

's Morgens laat hij zich de laatste tijd beter verzorgen. Overdag is/oogt hij tevreden. Tja, wat kan ik verder zeggen? Hij herkent mij of anderen wel/niet, hij heeft meestal goede eetlust, hij eet nog altijd zelfstandig, hij heeft nog altijd interesse in tijdschriften. Is het niet om te lezen dan wel om ze te verscheuren. Je merkt meteen als hij een goede bui heeft. Hij gaat graag mee naar buiten, drinkt op het terras fijn zijn pilsje uit een mooi glas. Zegt nog altijd netjes goedendag tegen iedereen. Brabbelt onafgebroken als hij de kans krijgt. Luistert nog altijd heel graag naar klassieke muziek.

Vorige week is een vriend van vroeger overleden, ik zag de overlijdenskaart op paps kamer liggen. Dit zegt hem überhaupt niets. Geen herkenning van gezicht (foto) of naam of verhalen. Enige voordeel hiervan is dat dit hem een hoop verdriet bespaart. Zo gaat dat.


16 opmerkingen:

  1. Onrust in late middag/avond is herkenbaar, soms helpt middagrust op bed.
    Lichamelijk gezien is een andere houding prettig, geestelijk gezien is het prikkelverwerking in alle rust ipv stapeling van alle prikkels.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ik zal het eens aankaarten

      Verwijderen
    2. Helpt het een beetje?

      Verwijderen
    3. heel eerlijk gezegd heb ik dit nog niet aangekaart bij de evv-er

      Verwijderen
  2. Dat laatste is wel fijn. Het doet hem geen verdriet wanneer mensen uit zijn verleden overlijden. Ook mooi dat hij nog van muziek kan genieten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Fijn dat het zo een beetje rustig voort gaat buiten dat onrustige dan.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dank je wel betreft de stand van zaken.
    en hoe gaat het met Inge zelf ?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Fijn om te lezen dat het met jouw vader geleidelijke gaat.

    Mijn moeder is voor twee weken terug overleden heb mijn vader dat niet verteld hij weet niet meer wie ze was. Vorige week maandag hebben we haar gecremeerd en zaterdag lag mijn schoonmoeder in het ziekenhuis we weten niet of ze het gaat redden, mijn vader weet dit ook niet kent haar ook niet meer, scheelt wel een stukje verdriet voor hem.

    Groet Chrissie

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het is toch iets, dat ouder worden. Hoe zal het ons vergaan? Het is natuurlijk moeilijk te zien hoe je vader of moeder achteruit gaat. Aan de andere kant kun je, ondanks alles, nog fijne momenten blijven delen. Hoe klein het misschien ook lijkt. Mijn moeder was 68 jaar toen ze stierf. Nu denk ik, wat ontzettend jong. En daarom hebben wij die handen en die armen. Om, als het koud wordt rond het hart, elkaar te warmen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Het is toch iets, dat ouder worden. Hoe zal het ons vergaan? Het is natuurlijk moeilijk te zien hoe je vader of moeder achteruit gaat. Aan de andere kant kun je, ondanks alles, nog fijne momenten blijven delen. Hoe klein het misschien ook lijkt. Mijn moeder was 68 jaar toen ze stierf. Nu denk ik, wat ontzettend jong. En daarom hebben wij die handen en die armen. Om, als het koud wordt rond het hart, elkaar te warmen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mooi gezegd!
      Mijn moeder was ook jong toen ze stierf, 69, maar wel al jarenlang bedlegerig.

      Verwijderen
  8. Net als mijn schoonmoeder lijkt jouw vader het allemaal redelijk 'gemakkelijk' te doorstaan. Het is niet het goede woord, dat ik hiervoor gebruik, maar ik denk dat je zeker wel begrijpt wat ik bedoel.
    Mijn schoonvader is 93 en geestelijk nog heel goed. Het is zo verdrietig om zijn verdriet te zien als er wéér iemand gestorven is. Het is allemaal zo dubbel.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Er is niet veel positiefs te halen uit de ziekte die jouw vader heeft, maar dat hem verdriet bespaard blijft is in dit geval een miniscuul pluspuntje. Jammer dat hij zo onrustig wordt dat zijn medicatie verhoogd moet worden.
    Lang geleden dat ik blogland bezocht dus ik lees even bij.... Fijn weekend

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge