zaterdag 26 november 2016

Hoe het is en hoe het gaat

"Hoe gaat het toch met je vader?"
Ik hoor en lees die vraag regelmatig. Tja, wat zal ik zeggen? 'Het gaat zijn gangetje' dekt de lading eigenlijk al heel lang niet meer. Het proces 'Alzheimer' gaat voort, de 'stapjes terug' gaan verder en verder en verder .... Iets wat eerst nog ging gaat al een tijdje niet meer vanzelfsprekend. Kon ik tot voor kort nog met hem naar de grote hal om gezellig samen iets te drinken blijkt dat nu toch wel erg veel prikkels te geven. En dan gaat pap (héél) hard roepen. Eten gaat gepaard met steeds meer geknoei, maar helpen mag niet (altijd), dan kan hij namelijk héél erg boos worden. En dus gaan roepen.  Hem recht voor de televisie zetten zodat hij bewegend beeld kan kijken valt ook niet altijd in goede aarde, ook dan kan hij héél boos worden. En dan heb ik het nog niet over zijn verzorging ...... Kortom: pap is héél vaak boos, maar soms ook niet. Wat de trigger van zijn roepgedrag of boosheid is is niet altijd duidelijk. Ik denk dat het voornamelijk angst is, wellicht nog iets van onmacht en misschien ook pijn? Geen idee, maar moeilijk en verdrietig is het wel om hem zo te zien.


Eten gaat nog goed, dat wel. 


Maar wel zonder korstjes :-)

16 opmerkingen:

  1. De eventuele pijn moet toch te onderdrukken zijn? En onmacht kan inderdaad ook woede opwekken. Wat een uitzichtloze strijd .....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hij staat mooi op de foto en ziet er verzorgd uit. Maar wat verdrietig is het toch voor hem en jullie om deze weg helemaal te moeten bewandelen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Angst, onmacht, pijn. Bij je vader en alle drie de gevoelens ook bij jou denk ik zo. Dat is veel...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heel herkenbaar, deze gevoelens. Ik wens je heel veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heel veel sterkte, ik krijg een steen in mijn maag als ik denk aan de weg die mijn moeder nog te gaan heeft. Kom op Inge pak mijn virtuele hand en ik trek je omhoog. We doen wat we altijd doen, samen met de mensen die ons helpen en steunen: herpakken, schouders eronder en door (hoe moeilijk het vaak ook is)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Erg voor beide partijen. En wat komt er nog! Fijn dat hij nog lekker eet al is het dan zonder korsten. Héél veel sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Mijn ouders hadden het vroeger weleens over iemand die "Kinds" was geworden. Als ik naar die korstjes brood kijk dan snap ik die oude uitdrukking wel :-(

    BeantwoordenVerwijderen
  8. ja waarschijnlijk angst en onmacht , vooral als ook de spraak aangetast is wordt het natuurlijk héél moeilijk om wat dan ook te uiten, dan is roepen nog de enige optie.
    Niet om vrolijk van te worden nee, voor niémand. Wat is het toch een ontluisterende ziekte.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ach goss.... Het is ook wat. Je lijf niet meer herkennen, je geest af en toe niet meer herkennen... Ik geef het je te doen!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ja, wanneer alles om je heen en in jezelf moeilijker wordt om te begrijpen, of zelfs niet meer begrepen, dan is boosheid zo begrijpelijk. Geen ander dan jijzelf zal zo herkennen wat hij moet voelen. Toch hoop ik dat er momenten zullen zijn waarin even weer die glimlach, even weer het samenzijn, even weer de toegankelijkheid tevoorschijn komt. Maar wat wens ik je sterkte en wijsheid toe bij het steeds weer afscheid nemen van de vader die hij was. Met hartelijke groet van mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Wat naar zeg, om hem zo af te zien takelen. En ja, voor hem zelf ook naar kennelijk, maar wat er precies aan de hand is... misschien juist dat wel.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. He bah wat vervelend zeg. Dat boze gedrag vreet energie. Aan alle kanten. Niet fijn. Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ik had een heel verhaal ingetikt maar alles is weg omdat ik met google moest inloggen wat niet lukte (stokoude account, wachtwoord kwijt) uiteindelijk toestemming om even via mijn zoons account te doen, ingelogd: bleken blog en tekst verdwenen??) Hoe dan ook, waar het op neer kwam: heel herkenbaar allemaal, triest maar mooi beschreven, met een vleugje humor (hard nodig ook bij dit nare voortschrijdende proces, maar steeds minder makkelijk)...

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Helaas zo verschrikkelijk herkenbaar.
    Wens je veel sterkte!
    groetjes, Franca.

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge