woensdag 2 november 2016

ma


Ik heb het boek ‘Ma’ van Hugo Borst over zijn dementerende moeder gelezen nadat het al maandenlang op een stapeltje naast mijn bed lag. Wel/niet ….. wel/niet ….. Met andere woorden ik was er een tijd lang niet (meer) aan toe om ervaringsberichten van anderen te lezen. Gek toch, ik zie en hoor bij ieder bezoek aan mijn vader in het (t)huis hoe de ervaring van anderen is: ze zijn bijvoorbeeld boos, verdrietig, gelaten. 

Ik ben er toch maar in begonnen. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een heel liefdevol geschreven boek is over de bezoekjes van de schrijver aan zijn moeder, over herinneringen aan vroeger en de uiteindelijke onvermijdelijke verhuizing naar de gesloten afdeling van een verpleeghuis. Maar jeetje, het is alsof ik de berichten van mijn eigen blog opnieuw lees. Wat een herkenning. Maar absoluut geen feest der herkenning. Ik voelde bijvoorbeeld weer de buikpijn die ik voelde toen pap zijn toestemming moest geven voor opname. En het allerergste, de pijn die ik voelde toen ik hem thuis ophaalde, hij voor het laatst de deur van zijn eigen huis afsloot en ik hem naar het verzorgingshuis bracht…. Vreselijk, dat was met stip de ergste dag uit mijn leven!

Volgens bol.com:

Hartverscheurend boek van Hugo Borst over zijn dementerende moeder, liefdevol en met veel gevoel geschreven. Hugo Borst vindt ‘mantelzorger’ een raar woord, maar hij is het wel. Al drie jaar verzorgt hij zijn zesentachtigjarige moeder, die aan dementie lijdt. Op ontroerende en vaak geestige wijze schrijft hij over de ingrijpende gevolgen van haar aftakelende geest. Ook beschrijft hij hoe de onvermijdelijke verhuizing naar een verpleeghuis verloopt.




Ik vind het een aanrader, dit boek! 

12 opmerkingen:

  1. Zware kost. Zeker als je het zelf hebt meegemaakt. Ik laat het boek nog even liggen.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoe zwaar is het als je wel bejaard bent maar géén Alzheimer hebt en dat ook niet in de familie zit? Zit over mogelijk Sintcadeau te denken maar wil er ook geen slapeloze nachten mee veroorzaken...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De pijn van steeds meer afscheid nemen van iemand die je zo dierbaar is. Daarom hebben wij die handen en die armen. Om, als het koud wordt rond het hart, elkaar te warmen. Een lieve groet van mij, Ook voor je vader.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Herkenbaar, ik heb m'n schoonmoeder inderdaad óók moeten begeleiden naar de opname nadat m'n schoonvader niet meer voor haar kon zorgen omdat hij zélf zorg nodig en na korte tijd stierf. Ik heb nooit naar "herkenning gezocht", integendeel, haar juist heel veel opgehaald en waar dat kon in het gewone leven getrokken zolang dat kon.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dan ga ik het zeker lezen. Heb het ook van nabij meegemaakt bij een alleenstaande tante, waarbij wij de taak die meestal door partner of kinderen wordt vervuld, hebben verricht. Het was heftig, schrijnend en intensief.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dit boek durf ik niet te lezen. Te heftige dingen met mijn moeder meegemaakt. Jouw blog vind ik al moeilijk om te volgen , maar lees ik toch graag. Zo' n boek is me te veel.
    Sterkte met je vader.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik kan me goed voorstellen dat dit boek voor jou heftig was om te lezen, hopelijk put je er ook troost uit! Lieve groet, Carolien

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat dapper van je. Ik durf het niet. Nog steeds niet...

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik wil het absoluut gaan lezen! Zeker nu hij de laatste tijd zoveel in het nieuws is...

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ik heb de columns al in de krant gelezen. Echt de moeite waard inderdaad, maar ook best hel heftig.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik ga het boek zeker lezen. Staat op mijn verlanglijstje voor 5 december. Zelf zorg ik samen met mijn gezin 24/7 voor mijn moeder die Alzheimer heeft en bij ons woont in een bijwoning. Zolang het kan tenminste. Om iets creatiefs te doen met mijn onmacht en om aandacht te geven aan deze ziekte ben ik ook een blog gestart. Misschien vindt je het leuk om te lezen, hoewel het onderwerp helaas erg schrijnend is. Een vraag: mag ik een link op mijn pagina zetten naar jouw blog? Wellicht dat mensen op deze manier bij jouw blog terecht komen waar ze waardevolle en herkenbare informatie zullen vinden. Groetjes, Marianne Jacobs

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja hoor, dat mag. Ik kom zeker kijken op je blog en zal dan ook een link vermelden in het linker rijtje (de leeslijst)

      Verwijderen

Leuk, een reactie! Anoniem reageren (d.w.z. zonder account) kan, maar ik vind het wel zo netjes als je toch een naam vermeldt. Groetjes, Inge