maandag 22 februari 2016

de een zijn dood ....

Niet schrikken: hij is er nog. Zit alweer een tijdje met - onverstaanbare - praatjes voor tien in zijn rolstoel. In het begin nog met een restje van een vies hoestje maar nu echt weer 'helemaal gezond'. De blogtitel slaat op dat hij niet meer op de gang aan de tafel, maar weer in het kamertje waar hij zo rustig kon zitten zonder afgeleid (lees: overprikkeld) te worden door deze of gene roepende, dolende of schreeuwende medebewoner zit. Lange tijd was dit kamertje het domein van een medebewoner die ab-so-luut geen prikkels kon verdragen en zelfs kans zag om dit kamertje totaal te verbouwen, inclusief stopcontacten en verwarming ..... 



Enfin, deze goede man heeft zijn eeuwige rust gevonden ..... en pap zit weer als de koning te rijk in het volledig gerenoveerde kamertje. Te genieten van rust, klassieke muziek en van genoeg tijdschriften om te 'lezen' en kapot te scheuren. 


Ik kreeg van verschillende kanten de kijktip voor de documentaire 'het geheugen van Glen Campbell'
maar ik was door verblijf in het buitenland helaas niet in de gelegenheid om ernaar te kijken. Jammer.