woensdag 30 maart 2016

alweer niets nieuws onder de zon

Oei, ik ben deze blog nu wel erg aan het verwaarlozen. Maar zoals al in eerdere berichten gezegd/geschreven: er valt nog maar zó enorm weinig te schrijven over het wel en wee van pap. Hij maakt niks meer mee, er valt niks meer te beleven. Het is eigenlijk net als bij kleine babietjes: ze eten, drinken, slapen, en vul zelf verder maar in .... Mijn schoonzusje en zwager zijn vorige maand voor het eerst oma en opa geworden. Ik ben dus nu officieel oudtante (au, dat klinkt pas oud ....) en natuurlijk heb ik het kersverse gezinnetje een aantal keren bezocht om het kleine mannetje (echt, zó lief en zó mooi ...) te bewonderen. Vandaar mijn vergelijking. Maar: een babietje gaat groeien en leren en wordt zelfstandig, ooit. Een dementerende kan steeds minder, is ooit niet meer in staat om wat dan ook nog zelfstandig te doen, nooit meer. Het enige dat pap nog goed zelf kan is eten. Hij eet werkelijk alles op wat je hem voor zijn neus zet, en echt nog altijd met smaak! Vaak ook nog redelijk netjes, zonder te smakken of burpen of bijgeluiden te maken. Knoeien is een ander verhaal, zonder grote servet blijft de kleding echt niet schoon. Ook met een servet blijft de kleding niet schoon trouwens. Ach, dan wordt alles weer gewassen, so what.

Er is de laatste tijd weer regelmatig iets te zien of te lezen over Alzheimer in de media. Zo kreeg ik van Franca de volgende tip:

Hoi Inge,
In
(red.: klik om artikel te lezen) gezond nu van maart: in je kracht met dementie.
Een mooi artikel van vader ( onderwerp documentaire en voormalig docent verpleegkunde, en pas 64 jaar), dochter ( nog heel jong) en de maker van twee documentaires over dit onderwerp.
Heel mooi!

groetjes, Franca.