zondag 31 juli 2016

nieuwe blog

Ik zag vandaag --> een nieuwe blog <-- (klik) over een (te) jong dementerende, geschreven door haar dochter. De blog heet 'jong dementerend, een blog ontstaan uit eigen ervaring', en dit dekt de lading volledig. De moeite van het bezoeken en lezen meer dan waard!

Inmiddels is mijn blog alweer bijna zes jaar oud. Op 21 augustus, morgen over drie weken, is het zes jaar geleden dat ik mijn eerste stukje schreef. Pap was toen tachtig, da's heel wat ouder dan de moeder uit bovenvermelde blog. Hij was toen ook al een aantal jaren in de greep van Alzheimer, maar gelukkig niet meer zo jong. Zelf word ik deze maand 55, ik hoop dat deze k*t ziekte mijn deur hard voorbij holt .....

Pap is intussen niet helemaal in zijn normale doen. Ik kreeg deze mail van een verpleegkundige van de afdeling waar hij woont:

Dhr is de sinds gisteren meer geagiteerd, schopt meer naar collega’s en slaat ook gericht.
De arts wilt hierdoor graag een plasje opvangen om te kijken of dhr geen urineweginfectie heeft.

Ik merkte het ook toen ik gisteren bij hem was. Op het eerste oog lijkt alles prima en is hij tevreden en zelfs vrolijk. Maar hij roept wel regelmatig (heel) hard. Wil alles hebben wat ik in mijn handen heb, is ongeduldig.  Pff, ik hoop dat het inderdaad (weer) een infectie is en dat dit dus een voorbijgaande fase is.


maandag 25 juli 2016

zomerhitte

Eindelijk zomer. Eindelijk warm weer. Maar wel erg benauwd. En als er iets is waar zieke en zwakke ouderen niet tegen kunnen ..... Regelmatig is het kamertje waar pap vaak zit bezet door weer een stervende medebewoner. Ai. 
En pap? Ach, wat stiller dan anders maar zou je ook niet. Ik puf ook de hele dag. Het zwembad is de plek waar ik het liefste vertoef, en hij is veroordeeld tot zitten in de rolstoel.
Als ik hem vandaag bezoek en met hem iets wil gaan drinken komt net de pedicure. Omdat wij elkaar kennen is het gezellig dat ik erbij blijf als zij aan zijn voeten zit. Pap drinkt zijn pilsje, ik eet mijn ijsje en zij houdt zich bezig met zijn onderdanen. 


vrijdag 1 juli 2016

blij!

Ruim twee maanden na mijn aanvraag is het eindelijk zover: pap heeft een (fonkel)nieuwe rolstoel mèt elektrische duwondersteuning. Hij merkt daar vrij weinig van, van die ondersteuning, maar ik des te meer. Ik merkte namelijk dat het duwen van de zware rolstoel 'met inhoud' me steeds meer moeite kostte. Ik heb nog nooit eerder gebruik gemaakt van het feit dat ik MS heb maar dit keer kon ik dit wel gebruiken als indicatie voor de aanvraag. En waarom ook niet? De omgeving waar ik met pap wandel is weliswaar grotendeels vlak, maar in het parkje in de buurt is een soort van mini-heuveltje dat ik telkens weer moest bedwingen. Maar ook in het dagelijks gebruik is het veel makkelijker lopen en rollen. 


Om het te vieren tracteerde ik op koffie met een stukje Limburgse vlaai :-)