zaterdag 26 november 2016

Hoe het is en hoe het gaat

"Hoe gaat het toch met je vader?"
Ik hoor en lees die vraag regelmatig. Tja, wat zal ik zeggen? 'Het gaat zijn gangetje' dekt de lading eigenlijk al heel lang niet meer. Het proces 'Alzheimer' gaat voort, de 'stapjes terug' gaan verder en verder en verder .... Iets wat eerst nog ging gaat al een tijdje niet meer vanzelfsprekend. Kon ik tot voor kort nog met hem naar de grote hal om gezellig samen iets te drinken blijkt dat nu toch wel erg veel prikkels te geven. En dan gaat pap (héél) hard roepen. Eten gaat gepaard met steeds meer geknoei, maar helpen mag niet (altijd), dan kan hij namelijk héél erg boos worden. En dus gaan roepen.  Hem recht voor de televisie zetten zodat hij bewegend beeld kan kijken valt ook niet altijd in goede aarde, ook dan kan hij héél boos worden. En dan heb ik het nog niet over zijn verzorging ...... Kortom: pap is héél vaak boos, maar soms ook niet. Wat de trigger van zijn roepgedrag of boosheid is is niet altijd duidelijk. Ik denk dat het voornamelijk angst is, wellicht nog iets van onmacht en misschien ook pijn? Geen idee, maar moeilijk en verdrietig is het wel om hem zo te zien.


Eten gaat nog goed, dat wel. 


Maar wel zonder korstjes :-)

woensdag 2 november 2016

ma


Ik heb het boek ‘Ma’ van Hugo Borst over zijn dementerende moeder gelezen nadat het al maandenlang op een stapeltje naast mijn bed lag. Wel/niet ….. wel/niet ….. Met andere woorden ik was er een tijd lang niet (meer) aan toe om ervaringsberichten van anderen te lezen. Gek toch, ik zie en hoor bij ieder bezoek aan mijn vader in het (t)huis hoe de ervaring van anderen is: ze zijn bijvoorbeeld boos, verdrietig, gelaten. 

Ik ben er toch maar in begonnen. Ik kan niet anders zeggen dan dat het een heel liefdevol geschreven boek is over de bezoekjes van de schrijver aan zijn moeder, over herinneringen aan vroeger en de uiteindelijke onvermijdelijke verhuizing naar de gesloten afdeling van een verpleeghuis. Maar jeetje, het is alsof ik de berichten van mijn eigen blog opnieuw lees. Wat een herkenning. Maar absoluut geen feest der herkenning. Ik voelde bijvoorbeeld weer de buikpijn die ik voelde toen pap zijn toestemming moest geven voor opname. En het allerergste, de pijn die ik voelde toen ik hem thuis ophaalde, hij voor het laatst de deur van zijn eigen huis afsloot en ik hem naar het verzorgingshuis bracht…. Vreselijk, dat was met stip de ergste dag uit mijn leven!

Volgens bol.com:

Hartverscheurend boek van Hugo Borst over zijn dementerende moeder, liefdevol en met veel gevoel geschreven. Hugo Borst vindt ‘mantelzorger’ een raar woord, maar hij is het wel. Al drie jaar verzorgt hij zijn zesentachtigjarige moeder, die aan dementie lijdt. Op ontroerende en vaak geestige wijze schrijft hij over de ingrijpende gevolgen van haar aftakelende geest. Ook beschrijft hij hoe de onvermijdelijke verhuizing naar een verpleeghuis verloopt.




Ik vind het een aanrader, dit boek!