vrijdag 3 februari 2017

ein-de-lijk!!

Eindelijk. De vlag kan uit. Na bijna VIER jaar is het zo ver: het huis van pap is officieel verkocht. (alleen nog even naar de notaris ....). Inofficieel al van voor de kerst, maar nu pas echt omdat de koper de financiering rond heeft. Hè hè, we zijn van de last van het huis af. Niet meer (laten) werken in de tuin, geen zorgen meer over het wel of niet functioneren van de verwarming, geen kosten meer van gas, water, licht, verzekering en belasting,  geen zorgen over eventueel onwelkom bezoek ..... Al een hele tijd geleden heb ik emotioneel afscheid genomen van dit huis dat ook lang mijn thuis was, de plek waar ik van mijn zevende tot mijn tweeëntwintigste heb gewoond. Het huis had een ziel zolang pap er woonde. Na paps gedwongen verhuizing naar het eerste verzorgingshuis en het door ons weghalen van de waardevolle en minder waardevolle spullen was die ziel er gauw uit. 
Toch stonden er nog altijd spullen, het huis mocht niet (te) onbewoond lijken. Een goede vriend heeft laatst zijn slag mogen slaan en toen heb ik ook nog wat spulletjes eruit gehaald:


Een medicijnkastje. 'Wat moet je daar nu weer mee?' kreeg ik thuis te horen. Geen idee, maar ik kon het echt niet laten hangen. 

Ik vertelde pap vanmiddag over de verkoop. Maar zulke dingen dringen niet meer tot hem door. Misschien ook maar goed. Hij heeft er hard voor gewerkt en heeft nul profijt van de verkoop. Triest toch.